ដោយ ហារី ប្រទេសអេស្ប៉ាញ

កាលពីប៉ុន្មានឆ្នាំមុន អ្នកដឹកនាំពួកជំនុំបានរៀបចំឲ្យខ្ញុំធ្វើវីដេអូ។ ពួកគាត់ក៏បាននិយាយដែរថា នៅពេលនោះខ្វះមនុស្សធ្វើវីដេអូ ដូច្នេះពួកគាត់ឲ្យខ្ញុំទទួលខុសត្រូវជាចម្បងលើការងារនេះ។ ពេលខ្ញុំឮបែបនេះ ខ្ញុំសប្បាយចិត្តខ្លាំងណាស់ ហើយគិតក្នុងចិត្តថា «មើលទៅអ្នកដឹកនាំដូចជាឲ្យតម្លៃខ្ញុំខ្លាំងណាស់។ បើខ្ញុំធ្វើការងារវីដេអូនេះបានល្អ បងប្អូនប្រុសស្រីច្បាស់ជាឲ្យតម្លៃខ្ញុំដែរហើយ»។ ដូច្នេះ ខ្ញុំក៏យល់ព្រមភ្លាម។ មួយរយៈក្រោយមក ដោយសារខ្ញុំធ្វើវីដេអូបានច្រើន បងប្អូនប្រុសស្រីសុទ្ធតែកោតសរសើរខ្ញុំ។ ខ្ញុំតែងតែសប្បាយចិត្តណាស់ ដែលខ្ញុំអាចបំពេញភារកិច្ចនេះ ហើយខ្ញុំមានអារម្មណ៍ថា ហាក់ដូចជាខ្ញុំជាបុគ្គលមានទេពកោសល្យដ៏កម្រម្នាក់នៅក្នុងពួកជំនុំ។ ទោះបីជាខ្ញុំរវល់ខ្លាំង ហើយត្រូវនៅធ្វើការដល់យប់ជ្រៅខ្លាំងរាល់ថ្ងៃ ហើយភារកិច្ចនេះគួរឲ្យធុញទ្រាន់បន្តិចមែន តែខ្ញុំមានអារម្មណ៍សប្បាយចិត្ត ហើយមិនហត់នឿយសោះឡើយ។

ក្រោយមកបន្តិច អ្នកដឹកនាំបានរៀបចំឲ្យប្អូនប្រុស សាការី មករៀនបច្ចេកទេសផលិតវីដេអូជាមួយខ្ញុំ។ ខ្ញុំឃើញថា គាត់ឆ្លាត ហើយរៀនឆាប់ចេះ ហើយខ្ញុំក៏បានឮប្អូនប្រុស យ៉ូណាថាន ដែលនៅជាមួយយើងនៅឯការជួបជុំគ្នានិយាយថា សាការីមានគុណសម្បត្តិល្អ ដែលធ្វើឲ្យខ្ញុំមានអារម្មណ៍រាងមិនស្រួលចិត្តបន្តិច ហើយគិតក្នុងចិត្តថា «សាការីពិតជាមនុស្សដែលរៀនឆាប់ចេះណាស់។ បើគាត់ពូកែជាងខ្ញុំ តើគាត់នឹងមិនលេចធ្លោជាងខ្ញុំទេឬ? បើគាត់ជំនាញជាងខ្ញុំ ហើយគ្រប់គ្នាសរសើរគាត់ តើខ្ញុំនឹងមានកន្លែងឈរជើងនៅឯណា? ខ្ញុំត្រូវតែលាក់ចំណេះខ្លះ ខ្ញុំមិនអាចបង្រៀនគាត់ឲ្យអស់នូវអ្វីដែលខ្ញុំចេះទេ បើមិនដូច្នោះទេ 'សិស្ស' នឹងធ្វើឲ្យ 'គ្រូ' អត់បាយមិនខាន»។ ដើម្បីកុំឲ្យ សាការី រៀនឆាប់ចេះពេក ខ្ញុំបានចាប់ផ្តើមដំបូងដោយគ្រាន់តែបង្ហាញគាត់ពីរបៀបដែលខ្ញុំធ្វើវីដេអូប៉ុណ្ណោះ តែខ្ញុំមិនបានប្រាប់គាត់ពីចំណុចលម្អិត និងចំណុចសំខាន់ៗនៃដំណើរការនេះទេ។ ពីរបីថ្ងៃក្រោយមក ខ្ញុំឲ្យគាត់មើលវីដេអូបង្រៀនដែលពាក់ព័ន្ធ ហើយឲ្យគាត់រៀនស្ទាបស្ទង់អនុវត្តដោយខ្លួនឯង។ ខ្ញុំបានប្រាប់គាត់ ថានេះជារបៀបដែលខ្ញុំបានរៀន ហើយគាត់នឹងអាចធ្វើវីដេអូបាន ប្រសិនបើគាត់អនុវត្តបានល្អ។ គាត់ក៏បានធ្វើតាមការណែនាំរបស់ខ្ញុំ ហើយបានចំណាយពេលរាល់ថ្ងៃរៀនស្ទាបស្ទង់អនុវត្តដោយខ្លួនឯង។ តាមពិតទៅ ខ្ញុំមិនដែលមានបំណងបង្រៀនគាត់ពីរបៀបធ្វើវីដេអូទេ។ ខ្ញុំថែមទាំងគិតក្នុងចិត្តថា «ខ្ញុំនឹងមិនបង្រៀនបច្ចេកទេសអ្វីដល់ឯងទេ ឯងអាចគ្រាន់តែមើលវីដេអូបង្រៀនដោយខ្លួនឯងទៅ។ បើឯងមិនអាចរៀនចេះអ្វីសោះ ហើយចុងក្រោយនៅតែមិនចេះធ្វើអ្វីនោះ អ្នកដឹកនាំនឹងដកឯងចេញមិនខាន»។

មួយរយៈពេលកន្លងផុតទៅ ហើយ សាការី នៅតែមិនអាចធ្វើវីដេអូដោយខ្លួនឯងបាន ព្រោះគាត់រីកចម្រើនយឺតណាស់ ហើយគាត់ចាប់ផ្ដើមមានអារម្មណ៍អវិជ្ជមានយ៉ាងខ្លាំង។ នៅពេលខ្ញុំបានឃើញបែបនេះ ខ្ញុំលួចសប្បាយចិត្ត ហើយបានគិតក្នុងចិត្តថា «ល្អហើយដែលឯងមិនអាចរៀនចេះអ្វីសោះនោះ។ ពេលអ្នកដឹកនាំឃើញបែបនេះ ពួកគាត់នឹងរៀបចំឲ្យឯងទៅធ្វើភារកិច្ចផ្សេង ធ្វើបែបនេះ ខ្ញុំមិនបាច់បារម្ភថាមានអ្នកណាពូកែជាងខ្ញុំទៀតទេ»។ ប៉ុន្តែ ក្រោយមកខ្ញុំបានគិតថា «សាការី មានភាពអវិជ្ជមានប៉ុន្មានថ្ងៃហើយ។ បើខ្ញុំមិនជួយគាត់ទេ តើគាត់នឹងនិយាយថា ខ្ញុំគ្មានភាពជាមនុស្សល្អ ហើយថាខ្ញុំខ្វះចិត្តមេត្តាឬទេ?» ដើម្បីកុំឲ្យគាត់គិតថា ខ្ញុំមានចេតនារារាំងគាត់ ហើយមិនបង្រៀនបច្ចេកទេសអ្វីដល់គាត់ ខ្ញុំក៏បានទៅរកគាត់ ដោយធ្វើជាលួងលោមគាត់ ដោយនិយាយថា «ប្អូនប្រុស កុំបារម្ភអី ធ្វើតាមសម្រួលទៅ។ ការរៀនបច្ចេកទេសទាំងនេះត្រូវការពេលបន្តិចហើយ។ កាលខ្ញុំបានចាប់ផ្ដើមដំបូង ខ្ញុំក៏ត្រូវមើលវីដេអូបង្ហាត់បង្រៀនច្រើនដែរ។ នៅមានវីដេអូច្រើនទៀតដែលត្រូវធ្វើ។ ឲ្យតែអនុវត្តបន្ថែមទៀត អ្នកនឹងច្បាស់ជាអាចធ្វើវីដេអូដោយខ្លួនឯងបានមិនខាន»។ មើលពីសំបកក្រៅ ហាក់ដូចជាខ្ញុំយកចិត្តទុកដាក់នឹង សាការី ណាស់ តែនៅក្រោយខ្នងគាត់ ខ្ញុំបាននិយាយពីចំណុចខ្វះខាតតូចតាចទាំងអស់របស់គាត់នៅមុខ យ៉ូណាថាន ធ្វើឲ្យ យ៉ូណាថាន មានការមិនពេញចិត្តចំពោះគាត់ ហើយចូលរួមជាមួយខ្ញុំក្នុងការផាត់គាត់ចេញ និងធ្វើឲ្យគាត់នៅដាច់ដោយឡែកពីគេ។ ខ្ញុំបានគិតថា ឲ្យតែយើងទាំងអស់គ្នាគ្រាន់តែមិនរវីរវល់នឹងសាការី នោះគាត់នឹងមិនអាចនៅបន្តទៀតបានទេ ហើយគាត់នឹងសុំចេញដោយខ្លួនឯងមិនខាន ហើយតាមវិធីនោះ ខ្ញុំនឹងមិនចាំបាច់បំពេញភារកិច្ចជាមួយគាត់ឡើយ។ ប៉ុន្តែ គាត់មិនដែលបាននិយាយថា គាត់ចង់ចាកចេញទេ ហើយឥរិយាបថរបស់ខ្ញុំចំពោះគាត់កាន់តែអាក្រក់ទៅៗ។ ភាគច្រើន ខ្ញុំសឹងតែមិនចង់និយាយរកគាត់សូម្បីមួយម៉ាត់។ ក្រោយមក យ៉ូណាថានបានឃើញថាបញ្ហារបស់ខ្ញុំគឺធ្ងន់ធ្ងរដែរ ដូច្នេះ គាត់ក៏បានប្រកបគ្នាជាមួយខ្ញុំ ហើយបានសុំឲ្យខ្ញុំសហការជាមួយ សាការី ឱ្យចុះសម្រុងគ្នា។ ខ្ញុំក៏មានអារម្មណ៍ថា ខ្ញុំបានធ្វើហួសហេតុបន្តិចហើយ ហើយខ្ញុំមានអារម្មណ៍ថាមានកំហុសខ្លះដែរ។ ខ្ញុំមានអារម្មណ៍ថា ខ្ញុំមិនគួរប្រព្រឹត្តចំពោះគាត់របៀបនេះទេ ប៉ុន្តែ ខ្ញុំនៅតែខ្លាចគាត់ពូកែជាងខ្ញុំ បើគាត់រៀនចេះជំនាញខ្លះ ដូច្នេះ ខ្ញុំនៅតែមិនចង់បង្រៀនគាត់ដដែល។ ក្រោយមក ដោយសារគាត់នៅតែមិនអាចធ្វើវីដេអូដោយខ្លួនឯងបាន អ្នកដឹកនាំបានរៀបចំឲ្យគាត់ទៅបំពេញភារកិច្ចផ្សេងវិញ។ នៅពេលគាត់បានចេញទៅបាត់ ខ្ញុំមិនមានអារម្មណ៍សប្បាយចិត្តដូចដែលខ្ញុំគិតទុកទេ។ ផ្ទុយទៅវិញ ខ្ញុំបែរជាមានអារម្មណ៍មិនស្រួលទៅវិញ ជាអារម្មណ៍មួយបែបដែលខ្ញុំរកពាក្យពណ៌នាមិនត្រូវ។ ខ្ញុំមិនអាចដឹងពីវត្តមានរបស់ព្រះជាម្ចាស់ឡើយ ដួងចិត្តខ្ញុំពោរពេញដោយភាពងងឹត ហើយខ្ញុំមានអារម្មណ៍ថា ខ្លួនឯងកំពុងរស់នៅយ៉ាងវិលវល់។ ខ្ញុំគ្មានគំនិតល្អសោះ ពេលកំពុងធ្វើវីដេអូ ហើយខ្ញុំបានឃើញថា ខ្លួនឯងជាប់គាំងទៅមុខមិនរួច សូម្បីតែដោយសារបញ្ហាសាមញ្ញៗ ដែលនាំឲ្យវីដេអូជាច្រើនត្រូវយកមកធ្វើឡើងវិញជាញឹកញាប់។ ខ្ញុំបានឃើញថាខ្លួនឯងមានអារម្មណ៍ធុញថប់ និងឈឺចាប់ ហើយខ្ញុំគ្មានកម្លាំងចិត្តក្នុងការបំពេញភារកិច្ចដូចពីមុនឡើយ។ ក្រោយមក ខ្ញុំបានស្វែងរក និងបើកចំហអំពីសភាពរបស់ខ្ញុំជាមួយបងប្អូនប្រុសស្រី។ ពួកគាត់បាននិយាយថា ខ្ញុំឲ្យបានតម្លៃខ្លាំងពេកទៅលើកេរ្តិ៍ឈ្មោះ និងឋានៈ ថាខ្ញុំមាននិស្ស័យក្រអឺតក្រទម ហើយថាខ្ញុំគ្មានភាពជាមនុស្សល្អទេ។ ពេលឮបែបនេះ ខ្ញុំមានអារម្មណ៍ពិតជាមិនស្រួលចិត្ត ប៉ុន្តែ ចុងក្រោយខ្ញុំក៏បានចាប់ផ្ដើមឆ្លុះបញ្ចាំងពីខ្លួនឯង។ ខ្ញុំពិតជាបានធ្វើហួសហេតុពេកហើយ ចំពោះរបៀបដែលខ្ញុំប្រព្រឹត្តលើ សាការី ហើយនេះមិនមែនជាអ្វីដែលអ្នកបានជឿព្រះជាម្ចាស់គួរធ្វើឡើយ។ ខ្ញុំពិតជាខ្វះភាពជាមនុស្សទាំងស្រុងមែន!

នៅពេលនោះ ខ្ញុំបានចាប់ផ្ដើមអានព្រះបន្ទូលរបស់ព្រះជាម្ចាស់ដែលលាតត្រដាងអំពីទិដ្ឋភាពនៃសភាពរបស់មនុស្សនេះ។ ថ្ងៃមួយ ខ្ញុំបានអានព្រះបន្ទូលរបស់ព្រះជាម្ចាស់ដែលមានសេចក្ដីថា៖ «មនុស្សមួយចំនួនតែងតែភ័យខ្លាចថា អ្នកដទៃពូកែជាងខ្លួន និងខ្ពស់ជាងខ្លួន ខ្លាចថាអ្នកដទៃត្រូវគេទទួលស្គាល់ ចំណែកឯខ្លួនវិញ ត្រូវគេមើលរំលង ហើយរឿងនេះនាំឱ្យពួកគេវាយប្រហារ និងផាត់អ្នកដទៃចេញ។ តើនេះមិនមែនជាករណីនៃការច្រណែនមនុស្សដែលមានទេពកោសល្យទេឬអី? តើនោះមិនមែនអាត្មានិយម និងគួរឱ្យស្អប់ខ្ពើមទេឬអី? តើនេះជានិស្ស័យបែបណាទៅ? នេះជានិស្ស័យព្យាបាទ។ មនុស្សណាដែលគិតតែពីប្រយោជន៍ផ្ទាល់ខ្លួន ដែលបំពេញតាមតែបំណងប្រាថ្នាអាត្មានិយមរបស់ខ្លួន ដោយពុំបានគិតគូរពីអ្នកដទៃ ឬពុំបានពិចារណាអំពីប្រយោជន៍នៃព្រះដំណាក់របស់ព្រះជាម្ចាស់ មនុស្សនោះមាននិស្ស័យអាក្រក់ ហើយព្រះជាម្ចាស់មិនសព្វព្រះទ័យនឹងពួកគេឡើយ» («មានតែបោះចោលនូវនិស្ស័យពុករលួយរបស់ខ្លួនចេញទេ ទើបមនុស្សម្នាក់អាចទទួលបានសេរីភាព និងការដោះលែង» នៃសៀវភៅ «ព្រះបន្ទូល» ភាគ៣៖ ការអធិប្បាយរបស់ព្រះគ្រីស្ទនៃគ្រាចុងក្រោយ)។ «មនុស្សគ្រប់គ្នាក្នុងចំណោមអ្នករាល់គ្នា បានត្រដែតឡើងទៅដល់កំពូលនៃហ្វូងមនុស្ស។ អ្នកបានឡើងទៅជាបុព្វបុរសនៃពួកមហាជន។ អ្នករាល់គ្នាពិតជាធ្វើតាមតែអំពើចិត្តខ្លាំងណាស់ ហើយអ្នកជ្រួលច្របល់ក្នុងចំណោមពពួកសត្វដង្កូវទាំងអស់នោះដោយស្វែងរកកន្លែងសុខស្រួល និងព្យាយាមលេបត្របាក់ពពួកដង្កូវដែលតូចជាងខ្លួនអ្នក។ នៅក្នុងដួងចិត្តរបស់អ្នករាល់គ្នា គឺពោរពេញដោយចិត្តព្យាបាទ និងទុច្ចរិត ដែលលើសជាងខ្មោចដែលបានលិចនៅបាតសមុទ្រទៅទៀត។ អ្នករស់នៅក្រោមបាតគំនរលាមក ដោយរុកគួនពួកដង្កូវតាំងពីកំពូលទៅបាតក្រោម រហូតដល់ពួកវាគ្មានសេចក្ដីស្ងប់សុខ ដោយតយុទ្ធនឹងគ្នាទៅវិញទៅមកអស់មួយរយៈ រួចក៏ស្ងប់ទៅវិញ។ អ្នកមិនស្គាល់កន្លែងរបស់អ្នកឡើយ ប៉ុន្តែអ្នកនៅតែច្បាំងជាមួយគ្នាទៅវិញទៅមក នៅក្នុងគំនរលាមកនោះដដែល។ តើអ្នកអាចទទួលបានអ្វីខ្លះពីការខំពុះពារនេះ? ប្រសិនបើអ្នករាល់គ្នាមានចិត្តដែលកោតខ្លាចដ៏ពិតប្រាកដចំពោះខ្ញុំមែន តើអ្នកអាចច្បាំងជាមួយគ្នាទៅវិញទៅមកនៅពីក្រោយខ្នងរបស់ខ្ញុំបានដោយរបៀបណា? មិនថាអ្នកមានឋានៈខ្ពស់យ៉ាងណានោះទេ តើអ្នកមិនមែននៅតែជាកូនដង្កូវស្អុយគគ្រក់នៅក្នុងគំនរលាមកទេឬអី? តើអ្នកនឹងអាចដុះស្លាប និងក្លាយជាសត្វព្រាបនៅលើមេឃបានដែរឬទេ?» («នៅពេលស្លឹកឈើជ្រុះធ្លាក់ទៅគល់វិញ នោះអ្នកនឹងសោកស្ដាយនូវរាល់អំពើអាក្រក់ទាំងអស់ដែលអ្នកបានធ្វើ» នៃសៀវភៅ «ព្រះបន្ទូល» ភាគ១៖ ការលេចមក និងកិច្ចការរបស់ព្រះជាម្ចាស់)។ គ្រប់ព្រះបន្ទូលនៃការជំនុំជម្រះរបស់ព្រះជាម្ចាស់ បានចាក់ទម្លុះដួងចិត្តខ្ញុំ ហើយជាពិសេស ពេលខ្ញុំបានអានព្រះបន្ទូលរបស់ព្រះជាម្ចាស់ដែលមានសេចក្ដីថា «ការច្រណែនមនុស្សដែលមានទេពកោសល្យ» «ធ្វើតាមតែអំពើចិត្ត» និង «ចិត្តព្យាបាទ និងទុច្ចរិត» ខ្ញុំពិតជាមានអារម្មណ៍ថា ព្រះជាម្ចាស់កំពុងគង់នៅចំពោះមុខខ្ញុំ ហើយលាតត្រដាងពីខ្ញុំ។ ខ្ញុំបានឃើញថា សាការី ឆ្លាត ហើយរៀនឆាប់ចេះ ហើយខ្ញុំបារម្ភថា គាត់នឹងពូកែជាងខ្ញុំ ហើយដណ្ដើមតំណែងខ្ញុំ ពេលដែលគាត់រៀនចេះជំនាញទាំងនេះអស់។ ដើម្បីការពារឋានៈរបស់ខ្ញុំ មិនត្រឹមតែខ្ញុំមិនព្រមបង្រៀនគាត់ប៉ុណ្ណោះទេ តែខ្ញុំថែមទាំងបានគាបសង្កត់គាត់ដោយចេតនា មិនឲ្យគាត់រៀនចេះ ហើយព្យាយាមទាញ យ៉ូណាថាន ឲ្យចូលរួមផាត់គាត់ចេញ និងធ្វើឲ្យគាត់នៅដាច់ដោយឡែកពីគេផងដែរ ដើម្បីឲ្យគាត់មានអារម្មណ៍ថា ភារកិច្ចនេះពិបាកពេក ហើយចង់ចាកចេញ។ ខ្ញុំបានប្រព្រឹត្តចំពោះប្អូនប្រុសរបស់ខ្ញុំដូចជាសត្រូវ ដើម្បីការពារកេរ្តិ៍ឈ្មោះ និងឋានៈរបស់ខ្ញុំ។ ពេលឃើញថា ការផាត់ចេញរបស់ខ្ញុំ បានធ្វើឲ្យប្អូនប្រុសក្លាយជាអវិជ្ជមាន រហូតដល់ថ្នាក់មិនចង់រៀនតទៅទៀត មិនត្រឹមតែខ្ញុំមិនឆ្លុះបញ្ចាំងពីខ្លួនឯងប៉ុណ្ណោះទេ តែខ្ញុំបែរជាសប្បាយចិត្តទៅវិញ។ ខ្ញុំថែមទាំងសង្ឃឹមថា គាត់នឹងឆាប់ចាកចេញទៀតផង។ យ៉ូណាថាន បានចង្អុលបង្ហាញពីបញ្ហារបស់ខ្ញុំឲ្យខ្ញុំឃើញ ប៉ុន្តែ ដោយសារតែខ្ញុំរឹងទទឹងខ្លាំង ហើយបានឲ្យតម្លៃខ្លាំងលើឋានៈផ្ទាល់ខ្លួន ខ្ញុំមិនដែលបានឆ្លុះបញ្ចាំងពីខ្លួនឯងដោយពិតប្រាកដឡើយ។ ជាលទ្ធផល សាការី នៅតែមិនអាចធ្វើវីដេអូដោយខ្លួនឯងបាន ហើយត្រូវបានចាត់ឲ្យទៅបំពេញភារកិច្ចផ្សេង។ ខ្ញុំពិតជាអាត្មានិយម គួរឲ្យស្អប់ខ្ពើម និងមានចិត្តព្យាបាទមែន!

ក្រោយមក ខ្ញុំបានអានព្រះបន្ទូលរបស់ព្រះជាម្ចាស់ដែលមានសេចក្ដីថា៖ «ពួកទទឹងនឹងព្រះគ្រីស្ទយកអ្វីៗគ្រប់យ៉ាងពីដំណាក់របស់ព្រះជាម្ចាស់ និងទ្រព្យសម្បត្តិរបស់ពួកជំនុំមកធ្វើជាកម្មសិទ្ធិផ្ទាល់ខ្លួន ហើយចាត់ទុករបស់ទាំងនោះជាទ្រព្យសម្បត្តិផ្ទាល់ខ្លួន ដែលរបស់ទាំងអស់នោះត្រូវដាក់នៅក្រោមការគ្រប់គ្រងរបស់ពួកគេ ហើយពួកគេមិនអនុញ្ញាតឱ្យនរណាម្នាក់លូកដៃក្នុងរឿងនេះឡើយ។ អ្វីដែលពួកគេគិតនៅពេលធ្វើកិច្ចការរបស់ពួកជំនុំ គឺមានតែផលប្រយោជន៍ផ្ទាល់ខ្លួន ឋានៈផ្ទាល់ខ្លួន និងមោទនភាពផ្ទាល់ខ្លួនប៉ុណ្ណោះ។ ពួកគេមិនអនុញ្ញាតឱ្យនរណាម្នាក់ធ្វើឱ្យប៉ះពាល់ដល់ផលប្រយោជន៍របស់ពួកគេឡើយ ហើយពួកគេកាន់តែមិនអនុញ្ញាតឱ្យអ្នកដែលមានគុណសម្បត្តិ ឬអ្នកដែលអាចនិយាយពីទីបន្ទាល់តាមរយៈបទពិសោធរបស់ខ្លួន មកគំរាមកំហែងដល់កេរ្តិ៍ឈ្មោះ និងឋានៈរបស់ពួកគេឡើយ។ ... នៅពេលដែលមាននរណាម្នាក់ចេញមុខ និងធ្វើកិច្ចការបន្តិចបន្តួច ឬនៅពេលដែលមាននរណាម្នាក់អាចនិយាយអំពីទីបន្ទាល់តាមរយៈបទពិសោធពិត ហើយរាស្ដ្ររើសតាំងរបស់ព្រះជាម្ចាស់ទទួលបានផលប្រយោជន៍ ការកសាង និងការជួយជ្រោមជ្រែងពីការនោះ ហើយទទួលបានការសរសើរយ៉ាងខ្លាំងពីមនុស្សគ្រប់គ្នា នោះសេចក្ដីច្រណែន និងសេចក្ដីស្អប់ ក៏ដុះឡើងនៅក្នុងចិត្តរបស់ពួកទទឹងនឹងព្រះគ្រីស្ទ ហើយពួកគេក៏ផាត់ចេញ និងគាបសង្កត់អ្នកនោះ។ ទោះក្នុងកាលៈទេសៈណាក៏ដោយ ពួកគេមិនអនុញ្ញាតឱ្យមនុស្សបែបនេះទទួលបន្ទុកកិច្ចការណាមួយឡើយ ដើម្បីកុំឱ្យពួកគេគំរាមកំហែងដល់ឋានៈរបស់ខ្លួន។ ... ពួកទទឹងនឹងព្រះគ្រីស្ទគិតក្នុងចិត្តថា៖ 'គ្មានផ្លូវដែលខ្ញុំនឹងទ្រាំនឹងរឿងនេះទេ។ អ្នកចង់មានតួនាទីនៅក្នុងដែនអំណាចរបស់ខ្ញុំ ដើម្បីប្រកួតប្រជែងជាមួយខ្ញុំ។ នោះជារឿងមិនអាចទៅរួចទេ កុំស្រមៃឱ្យសោះ។ អ្នកមានចំណេះដឹងខ្ពស់ជាងខ្ញុំ មានវោហារសាស្ត្រល្អជាងខ្ញុំ មានប្រជាប្រិយភាពច្រើនជាងខ្ញុំ ហើយអ្នកដេញតាមសេចក្ដីពិតដោយភាពឧស្សាហ៍ព្យាយាមជាងខ្ញុំទៅទៀត។ ប្រសិនបើខ្ញុំសហការជាមួយអ្នក ហើយអ្នកដណ្ដើមមុខមាត់របស់ខ្ញុំ តើខ្ញុំនឹងធ្វើដូចម្ដេចទៅ?' តើពួកគេគិតគូរពីផលប្រយោជន៍នៃដំណាក់របស់ព្រះជាម្ចាស់ដែរឬទេ? ទេ ពួកគេមិនគិតគូរទេ» (ដកស្រង់ពី «ចំណុចទីប្រាំបី (ផ្នែកទីមួយ)» នៃសៀវភៅ «ព្រះបន្ទូល» ភាគ៤៖ ការលាតត្រដាងពួកទទឹងនឹងព្រះគ្រីស្ទ)។ ព្រះបន្ទូលរបស់ព្រះជាម្ចាស់បានលាតត្រដាងថា ដើម្បីទទួលបានឋានៈ និងធ្វើឲ្យអ្នកដទៃកោតសរសើរពួកគេ ពួកទទឹងនឹងព្រះគ្រីស្ទប្រើគ្រប់មធ្យោបាយដែលអាចប្រើការបាន ដើម្បីគាបសង្កត់ និងផាត់ចេញ នរណាក៏ដោយដែលអាចគំរាមកំហែងដល់ឋានៈរបស់ពួកគេ ហើយពួកគេមិនគិតគូរដល់ការងាររបស់ពួកជំនុំទាល់តែសោះ។ ខ្ញុំបានឃើញថា ទង្វើរបស់ខ្ញុំគឺជាទង្វើរបស់ពួកទទឹងនឹងព្រះគ្រីស្ទ ហើយថាខ្ញុំបានបំពេញភារកិច្ចរបស់ខ្ញុំ គ្រាន់តែដើម្បីទទួលបានការកោតស្ញប់ស្ញែងពីអ្នកដទៃប៉ុណ្ណោះ។ ខ្ញុំខ្លាចថា សាការី នឹងពូកែជាងខ្ញុំ ហើយដណ្ដើមតំណែងខ្ញុំ ពេលដែលគាត់រៀនចេះជំនាញខ្លះ ដូច្នេះ ខ្ញុំមិនបានបង្រៀនគាត់ទេ ហើយបានវិនិច្ឆ័យ និងធ្វើឲ្យគាត់នៅដាច់ដោយឡែកពីគេនៅក្រោយខ្នងគាត់។ ខ្ញុំបានចាត់ទុកការងារពួកជំនុំនេះ ជាការងារផ្ទាល់ខ្លួនរបស់ខ្ញុំ។ ខ្ញុំចង់ធ្វើតាមចិត្តខ្លួនឯង ធ្វើតាមតែអំពើចិត្ត ហើយប្រើគ្រប់មធ្យោបាយដែលខ្ញុំមានតាមដែលអាចប្រើការបាន ដើម្បីវាយប្រហារ និងផាត់ចេញនរណាក៏ដោយ ដែលអាចជាការគំរាមកំហែងដល់ឋានៈរបស់ខ្ញុំ។ ខ្ញុំមិនបានគិតគូរដល់ផលប្រយោជន៍របស់ពួកជំនុំទាល់តែសោះ។ បំណងប្រាថ្នាចង់បានឋានៈរបស់ខ្ញុំ ពិតជាធ្វើឲ្យខ្ញុំវង្វេងមែន ហើយខ្ញុំបានបាត់បង់ញាណទាំងអស់! ពេលនេះគឺជាពេលវេលាដ៏សំខាន់សម្រាប់ការផ្សាយដំណឹងល្អអំពីនគរព្រះ។ យើងត្រូវធ្វើវីដេអូឲ្យបានច្រើនទៀត ដើម្បីធ្វើបន្ទាល់អំពីការលេចមក និងកិច្ចការរបស់ព្រះជាម្ចាស់។ បើខ្ញុំបានបង្រៀន សាការី នូវអ្វីគ្រប់យ៉ាងដែលខ្ញុំចេះ នោះគាត់នឹងអាចបញ្ចេញទេពកោសល្យរបស់គាត់បានយ៉ាងលេចធ្លោ ហើយបើយើងអាចធ្វើការរួមគ្នាដោយចុះសម្រុង នោះល្បឿននៃការធ្វើវីដេអូរបស់យើងនឹងកាន់តែលឿន ហើយយើងនឹងអាចរួមចំណែកកម្លាំងដ៏តិចតួចរបស់យើង ក្នុងការផ្សាយដំណឹងល្អអំពីនគរព្រះ ដើម្បីបំពេញការទទួលខុសត្រូវ និងភារកិច្ចរបស់យើង។ ប៉ុន្តែ ខ្ញុំគ្រាន់តែគិតថា ដៃគូម្នាក់ទៀតនឹងក្លាយជាការគំរាមកំហែងដល់ឋានៈរបស់ខ្ញុំប៉ុណ្ណោះ។ ខ្ញុំខ្វល់តែពីកេរ្តិ៍ឈ្មោះ និងឋានៈផ្ទាល់ខ្លួនរបស់ខ្ញុំប៉ុណ្ណោះ ហើយខ្ញុំមិនបានគិតគូរដល់ព្រះរាជបំណងរបស់ព្រះជាម្ចាស់ ឬគិតពីកិច្ចការរបស់ពួកជំនុំនឹងរងផលប៉ះពាល់យ៉ាងណានោះទេ ហើយខ្ញុំក៏មិនបានគិតដល់អារម្មណ៍របស់បងប្រុសខ្ញុំដែរ។ ខ្ញុំសុខចិត្តពន្យារពេលភារកិច្ច ជាជាងឲ្យឋានៈរបស់ខ្ញុំរងផលប៉ះពាល់។ ខ្ញុំពិតជាអាត្មានិយម និងគ្មានភាពជាមនុស្សមែន! ខ្ញុំហ៊ានធ្វើអ្វីៗគ្រប់យ៉ាង ដើម្បីកេរ្តិ៍ឈ្មោះ និងឋានៈរបស់ខ្ញុំ សុខចិត្តធ្វើឲ្យខូចផលប្រយោជន៍របស់ពួកជំនុំទៀតផង។ ខ្ញុំកំពុងដើរតាមផ្លូវរបស់ពួកទទឹងនឹងព្រះគ្រីស្ទហើយ!

ថ្ងៃមួយ ពេលកំពុងស្ងប់ស្ងាត់ ខ្ញុំបានអានព្រះបន្ទូលរបស់ព្រះជាម្ចាស់បន្ថែមទៀតដែលមានសេចក្ដីថា៖ «ព្រះជាម្ចាស់ស្អប់ខ្ពើមបំផុតនៅពេលដែលមនុស្សដេញតាមឋានៈ ពីព្រោះការដេញតាមឋានៈគឺជានិស្ស័យរបស់សាតាំង វាជាផ្លូវខុស វាបានកើតចេញពីសេចក្ដីពុករលួយរបស់សាតាំង វាជាអ្វីមួយដែលព្រះជាម្ចាស់ផ្ដន្ទាទោស ហើយវាគឺជាអ្វីដែលព្រះជាម្ចាស់នឹងជំនុំជម្រះ និងបោសសម្អាត។ ព្រះជាម្ចាស់ស្អប់ខ្ពើមបំផុតនៅពេលដែលមនុស្សដេញតាមឋានៈ ប៉ុន្តែអ្នកនៅតែរឹងប្រជែងដណ្ដើមឋានៈ អ្នកឱ្យតម្លៃខ្ពស់លើវា និងការពារវាជានិច្ច ដោយតែងតែព្យាយាមយកវាធ្វើជារបស់ខ្លួន។ តើនៅក្នុងរឿងទាំងអស់នេះ មិនមានលក្ខណៈនៃការប្រឆាំងទាស់នឹងព្រះជាម្ចាស់បន្តិចបន្តួចទេឬ? ឋានៈមិនមែនជាអ្វីដែលព្រះជាម្ចាស់បានកំណត់ទុកសម្រាប់មនុស្សឡើយ។ ព្រះជាម្ចាស់ប្រទានសេចក្ដីពិត ផ្លូវ និងជីវិតដល់មនុស្ស ដើម្បីឱ្យនៅទីបំផុតពួកគេក្លាយជាភាវៈដែលបានបង្កើតមកដែលស្របតាមស្ដង់ដា ជាភាវៈដែលបានបង្កើតមកដ៏តូចតាច និងមិនសំខាន់ ពោលគឺមិនមែនជាអ្នកដែលមានឋានៈ និងកិត្យានុភាព ហើយត្រូវបានមនុស្សរាប់ពាន់នាក់លើកតម្កើងនោះទេ។ ដូច្នេះហើយ ទោះបីជាមើលពីទស្សនៈណាក៏ដោយ ការដេញតាមឋានៈគឺជាផ្លូវទៅសេចក្ដីវិនាស។ ទោះបីជាហេតុផលរបស់អ្នកសម្រាប់ការដេញតាមឋានៈសមហេតុផលយ៉ាងណាក៏ដោយ ផ្លូវនេះនៅតែជាផ្លូវខុស ហើយមិនត្រូវបានព្រះជាម្ចាស់សព្វព្រះទ័យឡើយ។ ទោះបីជាអ្នកព្យាយាមខ្លាំងប៉ុនណា ឬលះបង់តម្លៃធំប៉ុនណាក៏ដោយ ប្រសិនបើអ្នកប្រាថ្នាចង់បានឋានៈ ព្រះជាម្ចាស់មិនប្រទានវាមកអ្នកទេ នោះអ្នកនឹងបរាជ័យក្នុងការតស៊ូដើម្បីទទួលបានវា ហើយប្រសិនបើអ្នកបន្តតស៊ូ នោះនឹងមានលទ្ធផលតែមួយគត់៖ អ្នកនឹងត្រូវបានបើកសម្ដែងឱ្យឃើញ និងត្រូវបានជម្រុះចោល។ អ្នកនឹងនៅលើផ្លូវទៅកាន់សេចក្ដីវិនាស» (ដកស្រង់ពី «ចំណុចទីប្រាំបួន (ផ្នែកទីបី)» នៃសៀវភៅ «ព្រះបន្ទូល» ភាគ៤៖ ការលាតត្រដាងពួកទទឹងនឹងព្រះគ្រីស្ទ)។ ពេលអានព្រះបន្ទូលដ៏ម៉ឺងម៉ាត់របស់ព្រះជាម្ចាស់ ខ្ញុំបានដឹងថា និស្ស័យសុចរិតរបស់ព្រះជាម្ចាស់មិនអាចប្រមាថបានឡើយ ហើយពេលខ្ញុំគិតពីអ្វីដែលខ្ញុំបានធ្វើ ខ្ញុំមានអារម្មណ៍ភ័យខ្លាចយ៉ាងខ្លាំង។ ការដេញតាមឋានៈរបស់ខ្ញុំ ត្រូវបានព្រះជាម្ចាស់ស្អប់ខ្ពើម ហើយវាគឺជាផ្លូវដែលនាំទៅរកសេចក្ដីស្លាប់ជាប្រាកដ! បើគ្មានពួកជំនុំផ្ដល់ឱកាសឲ្យខ្ញុំអនុវត្តធ្វើវីដេអូ និងបើគ្មានការដឹកនាំរបស់ព្រះជាម្ចាស់ទេ តើខ្ញុំអាចរៀនចេះជំនាញទាំងនេះបានដោយរបៀបណា? ពួកជំនុំបានរៀបចំឲ្យខ្ញុំបង្រៀន សាការី ហើយខ្ញុំគួរតែបង្រៀនគាត់នូវអ្វីគ្រប់យ៉ាងដែលខ្ញុំចេះ និងសហការជាមួយគាត់ ដើម្បីបំពេញភារកិច្ចឲ្យបានល្អ។ មានតែការធ្វើបែបនេះទេ ទើបស្របតាមបំណងព្រះហឫទ័យរបស់ព្រះជាម្ចាស់។ ព្រះជាម្ចាស់សង្ឃឹមថា ខ្ញុំនឹងអាចដេញតាមសេចក្ដីពិត នៅក្នុងការបំពេញភារកិច្ចរបស់ខ្ញុំ ថាខ្ញុំនឹងអាចបោះចោលនិស្ស័យពុករលួយរបស់ខ្ញុំ និងថាខ្ញុំនឹងអាចបំពេញភារកិច្ចដែលខ្ញុំគួរធ្វើ ដើម្បីផ្គាប់ព្រះទ័យព្រះជាម្ចាស់។ មានតែនេះទេគឺជាផ្លូវដ៏ត្រឹមត្រូវ និងជាអ្វីដែលខ្ញុំគួរដេញតាមនៅក្នុងជំនឿរបស់ខ្ញុំលើព្រះ។ ប៉ុន្តែ ខ្ញុំមិនបានដេញតាមសេចក្ដីពិតនៅក្នុងជំនឿរបស់ខ្ញុំទេ។ ផ្ទុយទៅវិញ ខ្ញុំបែរជារស់នៅដោយផ្អែកលើពិសពុលរបស់សាតាំង ដូចជា «ភ្នំមួយមិនអាចមានខ្លាពីរបានទេ» និង «នៅពេលដែលសិស្សចេះដឹងគ្រប់យ៉ាងដែលគ្រូចេះ នោះគ្រូនឹងបាត់បង់ឆ្នាំងបាយរបស់ខ្លួនមិនខាន»។ ខ្ញុំបានចាត់ទុកជំនាញដែលខ្ញុំចេះ ជាទ្រព្យសម្បត្តិផ្ទាល់ខ្លួន ហើយខ្ញុំមិនចង់បង្រៀនវាដល់បងប្អូនប្រុសស្រីដទៃទៀតទេ ដោយសារតែខ្លាចថាពួកគេនឹងពូកែជាងខ្ញុំ ហើយជាលទ្ធផល ខ្ញុំនឹងបាត់បង់ឋានៈ និងការកោតស្ញប់ស្ញែងពីអ្នកដទៃ។ ខ្ញុំបានផាត់ចេញ និងគាបសង្កត់អ្នកដទៃ ដើម្បីធ្វើឲ្យឋានៈរបស់ខ្ញុំរឹងមាំ។ ខ្ញុំពិតជាគ្មានមនសិការ និងញាណមែន! ខ្ញុំបានគិតអំពីពួកទទឹងនឹងព្រះគ្រីស្ទទាំងអស់ ដែលត្រូវបានបណ្ដេញចេញពីពួកជំនុំ។ ពួកគេសុទ្ធតែចង់ក្តោបក្តាប់អំណាចតែម្នាក់ឯងនៅក្នុងពួកជំនុំ ហើយដើម្បីការពារឋានៈរបស់ពួកគេ ពួកគេសុខចិត្តវាយប្រហារ និងផាត់ចេញនរណាក៏ដោយ ដែលពួកគេមើលឃើញថាជាការគំរាមកំហែងដល់ឋានៈរបស់ពួកគេ។ ទោះបីជាពួកគេបានធ្វើឲ្យអ្នកដទៃឈឺចាប់កម្រិតណា ឬកិច្ចការរបស់ពួកជំនុំត្រូវបានរំខាន និងខូចខាតធ្ងន់ធ្ងរប៉ុនណាក៏ដោយ ក៏ពួកគេមិនខ្វល់សូម្បីបន្តិចឡើយ។ ចុងក្រោយ ដោយសារតែអំពើអាក្រក់ទាំងអស់ដែលពួកគេបានប្រព្រឹត្ត ពួកគេត្រូវបានព្រះជាម្ចាស់ជម្រុះចោល។ ខ្ញុំឃើញថា និស្ស័យដែលទង្វើរបស់ខ្ញុំបង្ហាញចេញ គឺមិនខុសពីពួកទទឹងនឹងព្រះគ្រីស្ទឡើយ គឺវាអាត្មានិយម និងមានចិត្តព្យាបាទ ហើយត្រូវបានព្រះជាម្ចាស់ស្អប់ខ្ពើម។ គំនិតនេះបានធ្វើឲ្យខ្ញុំភ័យខ្លាចយ៉ាងខ្លាំង ហើយខ្ញុំពោរពេញដោយកំហុស និងវិប្បដិសារី។ ខ្ញុំបានក្រាបចុះនៅចំពោះព្រះជាម្ចាស់ ហើយអធិស្ឋានថា៖ «ឱ ព្រះជាម្ចាស់អើយ ទូលបង្គំបានធ្វើខុសហើយ ឋានៈបានបិទបាំងភ្នែកទូលបង្គំ ធ្វើឲ្យទូលបង្គំបាត់បង់ញាណទាំងអស់ និងបានធ្វើឲ្យបងប្អូនទូលបង្គំឈឺចាប់។ ព្រះជាម្ចាស់អើយ ទូលបង្គំមិនគួរធ្វើបែបនេះទេ ហើយទូលបង្គំសុខចិត្តកែប្រែចិត្ត។ បើសិនជាទូលបង្គំធ្វើបែបនេះទៀត សូមទ្រង់ប្រៀនប្រដៅទូលបង្គំផង»។

ក្រោយមក អ្នកដឹកនាំបានរៀបចំឲ្យបងប្រុសពីរនាក់ទៀតមកសហការជាមួយខ្ញុំ។ ពួកគាត់បានឲ្យខ្ញុំបង្រៀនអ្នកទាំងពីរ ហើយនិយាយថា ការធ្វើបែបនេះនឹងធ្វើឲ្យការងារវីដេអូទៅមុខលឿនជាងមុន និងជួយរំលែកការងារខ្ញុំខ្លះ។ ពេលឮបែបនេះ ខ្ញុំគិតក្នុងចិត្តថា «ចុះបើគេរៀបចំឲ្យមនុស្សពីរនាក់មករៀនក្នុងពេលតែមួយបែបនេះ បើខ្ញុំបង្រៀនពួកគេឲ្យចេះអស់នូវអ្វីដែលខ្ញុំចេះ តើពួកគេនឹងពូកែជាងខ្ញុំក្នុងពេលឆាប់ៗនេះទេ?» ខ្ញុំរាងបារម្ភ និងមិនសូវចង់បង្រៀនទេ ប៉ុន្តែដើម្បីរក្សាមុខមាត់ ខ្ញុំគ្មានជម្រើសអ្វីក្រៅពីយល់ព្រមបង្រៀនបងប្អូនប្រុសទាំងពីរនាក់នោះឡើយ។ ប៉ុន្តែ ពេលកំពុងបង្រៀនពួកគេជាក់ស្ដែង ខ្ញុំនៅតែមិនចង់ចែករំលែកចំណុចគន្លឹះ និងចំណុចសំខាន់ៗ ដែលខ្ញុំបានចេះស្ទាត់នោះទេ។ ខ្ញុំចេះតែចង់លាក់ទុក ហើយបង្រៀនពួកគេតែបច្ចេកទេសមូលដ្ឋានប៉ុណ្ណោះ។ ប៉ុន្តែ ពេលខ្ញុំគិតពីការធ្វើបែបនេះ ខ្ញុំមានអារម្មណ៍មិនស្រួលចិត្តខ្លាំងណាស់ ហើយគិតថាអ្វីដែលខ្ញុំកំពុងធ្វើគឺអាត្មានិយម គួរឲ្យស្អប់ខ្ពើម និងគ្មានភាពជាមនុស្ស។ ក្រោយមក ខ្ញុំបានអានព្រះបន្ទូលរបស់ព្រះជាម្ចាស់៖ «អ្នកមិនជឿមាននិស្ស័យពុករលួយមួយប្រភេទ។ នៅពេលពួកគេបង្រៀនអ្នកដទៃអំពីចំណេះដឹងការងារ ឬជំនាញក្នុងវិស័យជាក់លាក់មួយ ពួកគេជឿថា៖ 'នៅពេលដែលគ្រូបង្រៀនសិស្សឱ្យចេះដឹងគ្រប់យ៉ាងដែលគ្រូចេះ នោះគ្រូនឹងបាត់បង់របរចិញ្ចឹមជីវិតរបស់ខ្លួនមិនខាន។ ប្រសិនបើខ្ញុំបង្រៀនគ្រប់យ៉ាងដែលខ្ញុំចេះដល់អ្នកដទៃ នោះគ្មាននរណានឹងស្ងើចសរសើរខ្ញុំ ឬព្រមតាមខ្ញុំទៀតឡើយ ហើយខ្ញុំនឹងបាត់បង់ឋានៈរបស់ខ្ញុំ ក្នុងនាមជាគ្រូបង្រៀនម្នាក់។ ធ្វើដូច្នេះមិនកើតទេ។ ខ្ញុំមិនអាចបង្រៀនពួកគេនូវអ្វីគ្រប់យ៉ាងដែលខ្ញុំចេះបានទេ ខ្ញុំត្រូវតែលាក់ទុកអ្វីមួយ។ ខ្ញុំនឹងបង្រៀនពួកគេត្រឹមតែប៉ែតសិបភាគរយនៃអ្វីដែលខ្ញុំចេះប៉ុណ្ណោះ ហើយលាក់ទុកមួយក្បាច់ នោះទើបខ្ញុំអាចបង្ហាញថា ខ្ញុំពូកែជាងអ្នកដទៃ'។ តើនេះជានិស្ស័យប្រភេទណា? វាគឺជាភាពបោកបញ្ឆោត។ នៅពេលបង្រៀនអ្នកដទៃ ជួយគាំទ្រពួកគេ ឬចែករំលែកជាមួយពួកគេអំពីអ្វីដែលអ្នកបានរៀន តើអ្នកគួរមានអាកប្បកិរិយាបែបណា? (ខ្ញុំគួរតែខិតខំអស់ពីសមត្ថភាព និងមិនលាក់ទុកអ្វីឡើយ។) តើការមិនលាក់ទុកអ្វីសោះ មានន័យថាដូចម្ដេច? ប្រសិនបើអ្នកនិយាយថា៖ 'ខ្ញុំមិនលាក់ទុកអ្វីទេ នៅពេលនិយាយដល់រឿងដែលខ្ញុំបានរៀន ហើយខ្ញុំគ្មានបញ្ហាក្នុងការប្រាប់អ្នករាល់គ្នាអំពីរឿងទាំងនោះទេ។ យ៉ាងណាមិញ ខ្ញុំមានគុណសម្បត្តិខ្ពស់ជាងអ្នករាល់គ្នា ហើយខ្ញុំនៅតែអាចយល់ពីអ្វីដែលខ្ពង់ខ្ពស់ជាងនេះ' នោះនៅតែជាការលាក់ទុកដដែល ហើយវាជាការគិតគូរដោយល្បិចកលខ្លាំងណាស់។ ឬប្រសិនបើអ្នកនិយាយថា៖ 'ខ្ញុំនឹងបង្រៀនអ្នករាល់គ្នានូវរឿងមូលដ្ឋានទាំងអស់ដែលខ្ញុំបានរៀន វាមិនមែនជារឿងធំដុំទេ។ ខ្ញុំនៅតែមានចំណេះដឹងខ្ពស់ជាងនេះ ហើយទោះបីជាអ្នករាល់គ្នារៀនរឿងទាំងអស់នេះក៏ដោយ ក៏អ្នករាល់គ្នានៅតែមិនអាចឈានដល់កម្រិតដូចខ្ញុំដែរ' នោះនៅតែជាការលាក់ទុកអ្វីមួយដដែល។ ប្រសិនបើមនុស្សម្នាក់អាត្មានិយមពេក គេនឹងមិនមានព្រះពររបស់ព្រះជាម្ចាស់ឡើយ។ មនុស្សគួរតែរៀនគិតគូរដល់បំណងព្រះហឫទ័យរបស់ព្រះជាម្ចាស់។ អ្នកត្រូវតែផ្ដល់ជូននូវអ្វីដែលសំខាន់ និងចាំបាច់បំផុតដែលអ្នកបានយល់ច្បាស់ ដល់ដំណាក់របស់ព្រះជាម្ចាស់ ដើម្បីឱ្យរាស្ដ្ររើសតាំងរបស់ព្រះជាម្ចាស់អាចរៀន និងចេះស្ទាត់នូវរឿងទាំងនោះ នេះគឺជាអ្វីដែលព្រះជាម្ចាស់ប្រទានពរ ហើយបន្ទាប់មក ទ្រង់នឹងប្រទានអ្វីៗជាច្រើនទៀតដល់អ្នក។ នេះហើយជាអត្ថន័យនៃពាក្យថា 'ការឱ្យ គឺមានពរជាងការទទួល'។ ចូរឧទ្ទិសកម្លាំង និងអំណោយទានទាំងអស់របស់អ្នកថ្វាយព្រះជាម្ចាស់ ហើយយកវាទៅប្រើប្រាស់ក្នុងការបំពេញភារកិច្ចរបស់អ្នក ដើម្បីឱ្យមនុស្សគ្រប់គ្នាអាចទទួលបានអត្ថប្រយោជន៍ និងសម្រេចលទ្ធផលនៅក្នុងភារកិច្ចរបស់ពួកគេ។ ប្រសិនបើអ្នកផ្ដល់ជូនអំណោយទាន និងកម្លាំងទាំងអស់របស់អ្នក វានឹងមានប្រយោជន៍ដល់អស់អ្នកណាដែលបំពេញភារកិច្ចនោះ ហើយជាងនេះទៅទៀតគឺដល់កិច្ចការរបស់ពួកជំនុំ។ កុំគ្រាន់តែប្រាប់អ្នករាល់គ្នាពីរឿងសាមញ្ញៗមួយចំនួន ហើយបន្ទាប់មកគិតថាអ្នកបានធ្វើបានល្អ ឬថាអ្នកមិនបានលាក់ទុកអ្វីសោះនោះ វាមិនអាចធ្វើបានទេ។ អ្នកគ្រាន់តែបង្រៀនទ្រឹស្ដីមួយចំនួន ឬរឿងដែលមនុស្សអាចយល់បានតាមន័យត្រង់ប៉ុណ្ណោះ ប៉ុន្តែខ្លឹមសារ និងចំណុចសំខាន់ៗ គឺហួសពីការយល់ដឹងរបស់អ្នកដែលទើបតែរៀន។ អ្នកគ្រាន់តែផ្ដល់ទិដ្ឋភាពទូទៅ ដោយមិនពន្យល់បន្ថែម ឬចូលដល់សេចក្ដីលម្អិតទេ ព្រមទាំងនៅតែគិតក្នុងចិត្តថា៖ 'យ៉ាងណាក៏ដោយ ខ្ញុំបានប្រាប់អ្នកហើយ ហើយខ្ញុំមិនមានចេតនាលាក់ទុកអ្វីទេ។ ប្រសិនបើអ្នកមិនយល់ គឺដោយសារតែគុណសម្បត្តិរបស់អ្នកអន់ពេក ដូច្នេះកុំបន្ទោសខ្ញុំអី។ យើងចាំមើលថាព្រះជាម្ចាស់ដឹកនាំអ្នកយ៉ាងដូចម្ដេចឥឡូវនេះ'។ តើការគិតគូរបែបនេះមានលាក់ការបោកបញ្ឆោតនៅក្នុងនោះមែនទេ? តើវាមិនមែនជាភាពអាត្មានិយម និងគួរឱ្យស្អប់ខ្ពើមទេឬអី? ហេតុអ្វីបានជាអ្នកមិនអាចបង្រៀនអ្នកដទៃនូវអ្វីៗគ្រប់យ៉ាងដែលមាននៅក្នុងចិត្តរបស់អ្នក និងអ្វីៗគ្រប់យ៉ាងដែលអ្នកយល់ដឹងបាន? ហេតុអ្វីបានជាអ្នកលាក់ទុកចំណេះដឹងទៅវិញ? នេះគឺជាបញ្ហានៃចេតនា និងនិស្ស័យរបស់អ្នក។ នៅពេលដែលមនុស្សភាគច្រើនទើបតែចាប់ផ្ដើមរៀនចំណេះដឹងផ្នែកជំនាញវិជ្ជាជីវៈណាមួយ ពួកគេអាចយល់បានត្រឹមតែន័យត្រង់ប៉ុណ្ណោះ វាត្រូវការពេលវេលានៃការអនុវត្តមួយរយៈ ទើបអាចចាប់បាននូវចំណុចសំខាន់ៗ និងខ្លឹមសារបាន។ ប្រសិនបើអ្នកបានក្តាប់បានចំណុចស៊ីជម្រៅទាំងនេះហើយ អ្នកគួរតែប្រាប់ពួកគេដោយផ្ទាល់ កុំធ្វើឱ្យពួកគេដើរផ្លូវវាង និងចំណាយពេលច្រើនដើម្បីរាវរកដោយងងឹតងងល់ឡើយ។ នេះគឺជាទំនួលខុសត្រូវរបស់អ្នក វាគឺជាអ្វីដែលអ្នកគួរតែធ្វើ។ អ្នកនឹងមិនលាក់ទុកអ្វីឡើយ ហើយមិនអាត្មានិយមឡើយ លុះត្រាតែអ្នកប្រាប់ពួកគេនូវអ្វីដែលអ្នកជឿថាជាចំណុចសំខាន់ និងមានខ្លឹមសារ។ នៅពេលដែលអ្នករាល់គ្នាបង្រៀនជំនាញដល់អ្នកដទៃ ពិភាក្សាជាមួយពួកគេអំពីវិជ្ជាជីវៈរបស់អ្នក ឬប្រកបគ្នាអំពីការចូលទៅក្នុងជិវិត ប្រសិនបើអ្នកមិនអាចដោះស្រាយទិដ្ឋភាពអាត្មានិយម និងគួរឱ្យស្អប់ខ្ពើមនៃនិស្ស័យពុករលួយរបស់អ្នកបានទេ នោះអ្នកនឹងមិនអាចបំពេញភារកិច្ចរបស់អ្នកបានល្អឡើយ ក្នុងករណីនេះ អ្នករាល់គ្នាមិនមែនជាមនុស្សដែលមានភាពជាមនុស្ស ឬមនសិការ និងហេតុផល ឬជាអ្នកដែលអនុវត្តសេចក្ដីពិតឡើយ។ អ្នកត្រូវតែស្វែងរកសេចក្ដីពិត ដើម្បីដោះស្រាយនិស្ស័យពុករលួយរបស់អ្នក ហើយឱ្យឈានដល់ចំណុចដែលអ្នកគ្មានបំណងចិត្តអាត្មានិយម និងគិតគូរតែពីបំណងព្រះហឫទ័យរបស់ព្រះជាម្ចាស់ប៉ុណ្ណោះ។ តាមរបៀបនេះ អ្នកនឹងមានតថភាពនៃសេចក្ដីពិត។ វាហត់នឿយខ្លាំងណាស់ ប្រសិនបើមនុស្សមិនដេញតាមសេចក្ដីពិត ហើយរស់នៅតាមនិស្ស័យសាតាំង ដូចជាអ្នកមិនជឿ។ ការប្រកួតប្រជែង រីករាលដាលនៅក្នុងចំណោមអ្នកមិនជឿ។ ការក្តាប់បាននូវខ្លឹមសារនៃជំនាញ ឬវិជ្ជាជីវៈណាមួយ មិនមែនជារឿងងាយស្រួលទេ ហើយនៅពេលដែលអ្នកផ្សេងដឹងពីរឿងនោះ ហើយចេះធ្វើវាដោយខ្លួនឯង នោះឆ្នាំងបាយរបស់អ្នកនឹងប្រឈមនឹងហានិភ័យ។ ដើម្បីការពារឆ្នាំងបាយនោះ មនុស្សត្រូវបង្ខំចិត្តធ្វើតាមរបៀបនេះ គឺពួកគេត្រូវតែប្រយ័ត្នប្រយែងគ្រប់ពេលវេលា។ អ្វីដែលពួកគេចេះ គឺជាទ្រព្យដ៏មានតម្លៃបំផុតរបស់ពួកគេ វាគឺជាឆ្នាំងបាយរបស់ពួកគេ ជាដើមទុនរបស់ពួកគេ ជាដង្ហើមរបស់ពួកគេ ហើយពួកគេមិនត្រូវឱ្យអ្នកផ្សេងដឹងពីរឿងនេះឡើយ។ ប៉ុន្តែ អ្នកជឿលើព្រះជាម្ចាស់ ប្រសិនបើអ្នកគិតបែបនេះ និងធ្វើបែបនេះនៅក្នុងដំណាក់របស់ព្រះជាម្ចាស់ នោះគ្មានអ្វីខុសប្លែកគ្នារវាងអ្នក និងអ្នកមិនជឿឡើយ។ ប្រសិនបើអ្នកមិនទទួលយកសេចក្ដីពិតទាល់តែសោះ ហើយបន្តរស់នៅស្របតាមទស្សនៈវិជ្ជាសាតាំង នោះអ្នកមិនមែនជាអ្នកដែលជឿលើព្រះជាម្ចាស់យ៉ាងពិតប្រាកដឡើយ។ ប្រសិនបើអ្នកតែងតែមានបំណងចិត្តអាត្មានិយម និងចិត្តចង្អៀត នៅពេលបំពេញភារកិច្ចរបស់អ្នក នោះអ្នកនឹងមិនទទួលបានការប្រទានពរពីព្រះជាម្ចាស់ឡើយ» («ផ្នែកទី៣» នៃសៀវភៅ «ព្រះបន្ទូល» ភាគ៣៖ ការអធិប្បាយរបស់ព្រះគ្រីស្ទនៃគ្រាចុងក្រោយ)។ ពេលអានព្រះបន្ទូលរបស់ព្រះជាម្ចាស់រួច ខ្ញុំបានដឹងថា ទស្សនៈវិជ្ជារបស់សាតាំងដែលថា «នៅពេលដែលសិស្សចេះដឹងគ្រប់យ៉ាងដែលគ្រូចេះ នោះគ្រូនឹងបាត់បង់ឆ្នាំងបាយរបស់ខ្លួនមិនខាន» គឺជាគោលការណ៍ដែលអ្នកមិនជឿរស់នៅដោយផ្អែកលើ ហើយវាគឺជាផ្លូវនៃការប្រព្រឹត្តដ៏អាត្មានិយម និងគួរឲ្យស្អប់ខ្ពើម។ ពេលបងប្អូនប្រុសស្រីបំពេញភារកិច្ចជាមួយគ្នា ពួកគេពឹងផ្អែកលើចំណុចខ្លាំងរបស់គ្នាទៅវិញទៅមក ដើម្បីបំពេញចំណុចខ្សោយរបស់ខ្លួន ហើយពួកគេសហការគ្នា ដើម្បីបំពេញភារកិច្ចឲ្យបានល្អ។ ក្នុងនាមជាអ្នកជឿព្រះ ខ្ញុំគួរតែប្រព្រឹត្តខ្លួន និងប្រព្រឹត្តស្របតាមព្រះបន្ទូលរបស់ព្រះជាម្ចាស់។ ខ្ញុំមិនអាចពឹងផ្អែកលើនិស្ស័យពុករលួយរបស់ខ្ញុំ ដើម្បីធ្វើតាមចិត្តខ្លួនឯងបានទេ។ ខ្ញុំត្រូវទុកឲ្យបងប្អូនប្រុសស្រីរៀនសូត្រឲ្យបានត្រឹមត្រូវ បង្រៀនពួកគេនូវចំណុចគន្លឹះ និងចំណុចសំខាន់ៗនៃការធ្វើវីដេអូ ហើយមិនត្រូវលាក់ទុកអ្វីឡើយ។ ខ្ញុំត្រូវជួយពួកគេកុំឲ្យដើរផ្លូវវាងក្នុងការរៀនសូត្រ ដើម្បីឲ្យពួកគេអាចចាប់ផ្ដើមផលិតវីដេអូបានកាន់តែឆាប់។ នេះគឺជាការទទួលខុសត្រូវ និងភារកិច្ចដែលខ្ញុំគួរតែបំពេញ។ នេះគឺជាបំណងព្រះហឫទ័យរបស់ព្រះជាម្ចាស់។ ដោយដឹងពីចំណុចទាំងនេះ ពេលដល់ពេលត្រូវបង្រៀនប្អូនប្រុសទាំងនោះម្ដងទៀត ខ្ញុំបានបង្រៀនពួកគេនូវចំណុចគន្លឹះ និងចំណុចសំខាន់ៗទាំងអស់ ដែលខ្ញុំបានចេះស្ទាត់។ មួយរយៈក្រោយមក ពួកគេចាប់ផ្ដើមមានការរីកចម្រើនខ្លះៗក្នុងការផលិតវីដេអូ។ ដោយសារមានមនុស្សពីរនាក់ទៀតមកជួយ ប្រសិទ្ធភាពនៃភារកិច្ចរបស់យើងក៏កើនឡើងដែរ។ លើសពីនេះទៅទៀត នៅក្នុងដំណើរការនៃការបង្រៀនបងប្រុសទាំងនោះ ជំនាញផ្ទាល់ខ្លួនរបស់ខ្ញុំ ក៏ត្រូវបានពង្រឹង និងធ្វើឲ្យកាន់តែរឹងមាំដែរ។ ខ្ញុំបានទទួលបទពិសោធថា មានតែការបោះបង់ចោលបំណងចិត្តដ៏អាត្មានិយម និងគួរឲ្យស្អប់ខ្ពើមរបស់ខ្លួន ហើយអនុវត្តសេចក្ដីពិត ដោយគិតពីរបៀបបំពេញភារកិច្ចឲ្យបានល្អ និងគិតគូរពីរបៀបអនុវត្តដែលផ្តល់ផលប្រយោជន៍ដល់កិច្ចការរបស់ពួកជំនុំ ហើយធ្វើសកម្មភាពតាមរបៀបដែលអាចជួយដល់បងប្អូនប្រុសស្រីរបស់ខ្ញុំ ទើបខ្ញុំមានអារម្មណ៍ធូរស្រាល និងមានសេចក្ដីសុខសាន្ត។

ពេលក្រឡេកមើលទៅក្រោយវិញ ខ្ញុំដឹងថា ខ្ញុំរស់នៅដោយផ្អែកលើពិសពុលរបស់សាតាំង ហើយថាខ្ញុំអាត្មានិយម និងមានចិត្តព្យាបាទ។ ទង្វើ និងការប្រព្រឹត្តរបស់ខ្ញុំ មិនមានផលប្រយោជន៍ដល់បងប្អូនប្រុសស្រី ឬដល់កិច្ចការរបស់ពួកជំនុំឡើយ ផ្ទុយទៅវិញ វាក្លាយជាការរំខាន និងបំផ្លាញ ហើយពិតជាធ្វើឲ្យព្រះជាម្ចាស់ឈឺចាប់ព្រះហឫទ័យយ៉ាងខ្លាំង។ គឺព្រះបន្ទូលរបស់ព្រះជាម្ចាស់ហើយ ដែលជួយឲ្យខ្ញុំយល់ដឹងខ្លះៗថា ខ្ញុំមានចិត្តព្យាបាទ និងអាត្មានិយមកម្រិតណា និងយល់ថាអ្វីទៅជាភាពជាមនុស្សធម្មតា អ្វីដែលអ្នកជឿព្រះគួរដេញតាម និងរបៀបដែលពួកគេគួរប្រព្រឹត្តខ្លួន ហើយក្នុងពេលជាមួយគ្នា វាបានផ្ដល់ឲ្យខ្ញុំនូវការយល់ដឹងពិតប្រាកដខ្លះៗអំពីនិស្ស័យសុចរិតរបស់ព្រះជាម្ចាស់។ ពេលខ្ញុំរឹងទទឹង បះបោរ និងរស់នៅក្នុងនិស្ស័យពុករលួយរបស់ខ្ញុំ ព្រះជាម្ចាស់បានលាក់ព្រះភក្ត្ររបស់ទ្រង់ពីខ្ញុំ ប៉ុន្តែ ពេលខ្ញុំកែប្រែចិត្ត និងសារភាពចំពោះព្រះជាម្ចាស់ ហើយអនុវត្តស្របតាមព្រះបន្ទូលរបស់ទ្រង់ ទ្រង់បានចាប់ផ្ដើមធ្វើកិច្ចការលើខ្ញុំម្ដងទៀត ហើយទ្រង់ប្រើព្រះបន្ទូលរបស់ទ្រង់ ដើម្បីបំភ្លឺ និងស្រាយបំភ្លឺឲ្យខ្ញុំស្គាល់ខ្លួនឯង។ ខ្ញុំបានដឹងថា សេចក្ដីសង្គ្រោះរបស់ព្រះជាម្ចាស់ពិតជាពិត និងជាក់ស្ដែងខ្លាំងណាស់!