បញ្ហាដ៏ធ្ងន់ធ្ងរមួយ៖ អំពើក្បត់ (២)

ធម្មជាតិរបស់មនុស្ស ខុសគ្នាពីសារជាតិរបស់ខ្ញុំណាស់ ដ្បិតធម្មជាតិពុករលួយរបស់មនុស្ស កើតចេញមកទាំង​ស្រុង​ពីមារសាតាំង។ ធម្មជាតិរបស់មនុស្សត្រូវបានកែច្នៃ និងត្រូវ​ធ្វើ​ឲ្យ​ពុក​រលួយ​ដោយមារសាតាំង។ ពោលគឺ មនុស្ស​រស់​នៅក្រោម​ឥទ្ធិពលនៃសេចក្ដីអាក្រក់ និងភាពគួរឲ្យ​ស្អប់​ខ្ពើមរបស់វា។ មនុស្សមិនលូតលាស់នៅក្នុងពិភព​នៃ​សេចក្ដីពិត ឬក្នុងមជ្ឍដ្ឋានដ៏បរិសុទ្ធនោះទេ ​​​និង​រឹត​តែមិនរស់នៅក្នុងពន្លឺ។ ដូច្នេះ ការដែលមនុស្ស​ណាម្នាក់មានសេចក្ដីពិតនៅក្នុងធម្មជាតិរបស់ពួកគេ តាំងពី​ពេលដែលគេកើតមក​ គឺវាមិនអាចទៅរួចនោះឡើយ ហើយ​រឹតតែគ្មាននរណាម្នាក់អាចកើតមកដោយមានសារជាតិ ដែល​កោតខ្លាច និងស្ដាប់បង្គាប់ព្រះជាម្ចាស់ទៅ​ទៀត​​។ មនុស្សមានធម្មជាតិមួយដែលតតាំងនឹងព្រះជាម្ចាស់ មិនស្ដាប់បង្គាប់ព្រះជាម្ចាស់ ហើយគ្មានសេចក្ដីស្រឡាញ់​ចំពោះ​សេចក្ដីពិតឡើយ។ ធម្មជាតិនេះ​ គឺជា​បញ្ហា​ដែលខ្ញុំចង់ពិភាក្សា ​ហើយ​វា​គឺ​ជា​អំពើក្បត់។ អំពើក្បត់ គឺជាប្រភពនៃការតតាំងរបស់មនុស្សម្នាក់ៗចំពោះព្រះ​ជា​ម្ចាស់​​​។ នេះគឺជាបញ្ហាមួយដែលមានតែនៅក្នុង​មនុស្ស​ប៉ុណ្ណោះ និងគ្មាននៅក្នុងខ្ញុំទេ។ អ្នកខ្លះនឹងសួរថា៖ ដោយ​សារមនុស្សទាំងអស់សុទ្ធតែរស់នៅក្នុងលោកីយ៍ដូចព្រះគ្រីស្ទ​ដែរ ហេតុអ្វីបានមនុស្សទាំងអស់មានធម្មជាតិ​ដែលក្បត់​នឹង​ព្រះជាម្ចាស់ តែព្រះគ្រីស្ទមិនក្បត់នឹងព្រះជាម្ចាស់ដូច្នេះ? នេះគឺជាបញ្ហាមួយដែលត្រូវតែយកមកបកស្រាយប្រាប់អ្នក​រាល់​គ្នាឲ្យបានច្បាស់។

មូលដ្ឋាននៃអត្ថិ​ភាព​របស់មនុស្សជាតិ ​ការចាប់កំណើត​ខាងឯ​ព្រលឹង​ម្ដង​ទៀត​។ អាច​និយាយ​ម្យ៉ាង​ទៀតបាន​ថា មនុស្សគ្រប់ៗរូប​ទទួលបានជីវិត​ជាមនុស្ស​នៅក្នុង​សាច់​ឈាម នៅពេលដែលព្រលឹងរបស់គេចាប់កំណើត។ បន្ទាប់​ពីរូបកាយរបស់មនុស្សបានកើតមក ជីវិតរបស់គេក៏បន្តរហូត​ទាល់តែសាច់ឈាមនេះ ឈានដល់ដែនកំណត់ចុងក្រោយ​បំផុត​របស់វា គឺជាពេលដែលព្រលឹងចាកចេញ​​ពីសំបកកា​យ​របស់គេ។ ដំណើរការនេះ កើតឡើងដដែលៗ ម្ដងហើយម្ដង ទៀត ដោយព្រលឹងមនុស្សម្នាក់ទៅមកៗ ម្ដងហើយម្ដង ទៀត ដូច្នេះហើយទើបអត្ថិ​ភាព​​របស់មនុស្ស​ក៏​ត្រូវ​បានរក្សាទុក។ ជីវិតនៃសាច់ឈាមនេះ ក៏ជាជីវិតនៃ​ព្រលឹង​របស់មនុស្សដែរ ហើយព្រលឹងរបស់មនុស្ស​ទ្រទ្រង់​ដល់អត្ថិ​ភាព​នៃសាច់ឈាមរបស់មនុស្ស។ មាន​ន័យថា ជីវិតរបស់បុគ្គលម្នាក់ៗកើតចេញពីព្រលឹង​របស់​ពួក​គេ ហើយជីវិតនេះមិនមែនជាប់ជាមួយនឹងសាច់ឈាម​ឡើយ​។ ដូច្នេះ ធម្មជាតិរបស់មនុស្សកើតចេញមកពីព្រលឹង មិន​មែន​ពីសាច់ឈាមនោះទេ។ មានតែព្រលឹងរបស់​មនុស្ស​ម្នាក់ៗ​ទេ ទើបដឹងថាគេបានឆ្លងកាត់ការល្បួង ទុក្ខវេទនា និងសេចក្ដី​ពុករលួយរបស់​សាតាំង​ដោយរបៀបណា។ សាច់ឈាម​របស់​មនុស្សមិនអាចដឹងពី​សេចក្ដី​ទាំងនេះ​បានឡើយ។ ដូច្នេះ មនុស្សជាតិក៏កាន់តែងងឹតងងុល កាន់តែស្មោកគ្រោក និងកាន់តែអាក្រក់ទៅៗទាំងមិនដឹងខ្លួន ខណៈដែលគម្លាត​រវាងមនុស្ស និងខ្លួនខ្ញុំផ្ទាល់ ក៏កាន់តែឆ្ងាយទៅៗ ហើយជីវិត​ក៏​កាន់តែងងឹតទៅៗសម្រាប់មនុស្សជាតិ។ សាតាំងក្រសោប​ព្រលឹងរបស់មនុស្សនៅក្នុងកណ្ដាប់ដៃរបស់វា ដូច្នេះ សាច់​ឈាមរបស់មនុស្សពិតជាត្រូវសាតាំងកាន់កាប់មែន។ តើ​​សាច់ឈាមបែបនេះ និងមនុស្សបែបនេះ អាច​មិនតតាំងនឹងព្រះជាម្ចាស់យ៉ាង​ដូច​ម្ដេច​កើត? តើ​ពួក​គេ​អាច​ស្រប​គ្នា​ជា​មួយ​ដោយ​របៀប​ណា? ហេតុផល​ដែល​ខ្ញុំ​បណ្ដេញ​សាតាំងឲ្យចុះមកកណ្ដាលអាកាស គឺដោយ​សារតែវាក្បត់ខ្ញុំ។ ហើយចុះតើមនុស្សអាចរួចពីចំណង​ពាក់​ព័ន្ធរបស់ពួកគេដោយរបៀបណា? ហេតុនេះទើបអំពើក្បត់ គឺជាធម្មជាតិរបស់មនុស្ស។ ខ្ញុំទុកចិត្តថា កាលណាអ្នក​រាល់​គ្នាយល់ពីការលើកហេតុផលនេះហើយ អ្នករាល់គ្នាក៏គួរតែ​មានជំនឿលើសារជាតិរបស់ព្រះគ្រីស្ទដែរ។ សាច់ឈាម​ដែល​ព្រះវិញ្ញាណនៃព្រះជាម្ចាស់សណ្ឋិត គឺជាសាច់​ឈាម​របស់ព្រះជាម្ចាស់ផ្ទាល់។ ព្រះវិញ្ញាណរបស់ព្រះជាម្ចាស់ ឧត្ដុង្គ​ឧត្ដមណាស់។ ទ្រង់​ប្រកប​ដោយ​ព្រះ​ចេស្ដា ទ្រង់បរិសុទ្ធ ហើយ​សុចរិតផង។ ដូចគ្នាដែរ សាច់​ឈាម​របស់ទ្រង់ក៏ឧត្ដុង្គឧត្ដម ប្រកប​ដោយ​ព្រះ​ចេស្ដា បរិសុទ្ធ និងសុចរិតដែរ។ សាច់ឈាម​បែប​នេះ អាចធ្វើបានតែកិច្ចការណាដែលសុចរិត និងមាន​ប្រយោជន៍​ដល់មនុស្សជាតិប៉ុណ្ណោះ គឺជាកិច្ចការដែល​បរិសុទ្ធ ប្រកប​ដោយ​សិរីល្អ និងប្រកបដោយព្រះ​ចេស្ដា។ ទ្រង់មិន​អាចធ្វើកិច្ចការដែលបំពានសេចក្ដីពិត បំពានសីលធម៌ និង​ភាព​យុត្តិធម៌ ហើយរឹតតែមិនអាចធ្វើកិច្ចការ​ដែលក្បត់នឹង​វិញ្ញាណរបស់ព្រះជាម្ចាស់បានឡើយ។ ព្រះវិញ្ញាណ​របស់​ព្រះជាម្ចាស់ បរិសុទ្ធ ដូច្នេះសាច់ឈាមរបស់ទ្រង់ ក៏សាតាំង​មិនអាចធ្វើ​ឲ្យ​ពុក​រលួយ​បានដែរ។ សាច់ឈាម​របស់​ទ្រង់ ជាសាច់ឈាមដែលមានសារជាតិខុស​ពីសាច់ឈាម​របស់​មនុស្ស។ ដ្បិតនេះជាមនុស្សដែលត្រូវសាតាំងធ្វើ​ឲ្យពុករលួយ មិនមែនជាព្រះជាម្ចាស់ឡើយ។ សាតាំង​មិន​អាច​ធ្វើ​ឲ្យ​​សាច់ឈាមរបស់ព្រះជាម្ចាស់​ពូក​រលួយ​បាន​ឡើយ។ ហេតុនេះ ទោះបីជាមនុស្ស និងព្រះគ្រីស្ទ ស្ថិត​នៅក្នុងកន្លែងតែមួយដូចគ្នា ក៏មានតែមនុស្សទេទើប​ត្រូវ​បានកាន់កាប់ ប្រើប្រាស់ និងជាប់អន្ទាក់សាតាំង។ ផ្ទុយទៅវិញ ព្រះគ្រីស្ទមិនរញ្ជួយដោយសារ​សេចក្ដី​ពុក​រលួយ​របស់សាតាំងជានិរន្តន៍ ពីព្រោះសាតាំងមិនអាច​ចុះ​មកពីស្ថានដ៏ខ្ពស់បំផុត ហើយមិនអាចចូលមកកៀកនឹ​ង​ព្រះ​ជាម្ចាស់ឡើយ។ សព្វថ្ងៃនេះ អ្នករាល់​គ្នាគប្បីដឹងថា គឺមានតែមនុស្សជាតិដែលត្រូវបាន​ពុក​រលួយ​ដោយ​សាតាំង​ទេ ទើបក្បត់ខ្ញុំ។ អំពើក្បត់មិនមែនជាបញ្ហា​ដែល​ពាក់​​ព័ន្ធនឹងព្រះគ្រីស្ទបន្តិចឡើយ។

ព្រលឹង​ទាំង​អស់​ដែល​សាតាំងបាន​ធ្វើ​ឲ្យ​ពុក​រលួយ សុទ្ធ​តែ​ជា​ទាសះ​នៅ​ក្នុង​ដែន​ត្រួត​ត្រា​របស់​សាតាំង។ មាន​តែ​អស់​អ្នក​ដែល​ជឿ​លើ​ព្រះ​គ្រីស្ទ​ប៉ុណ្ណោះ ដែល​ត្រូវ​បានញែក​ដាច់​ដោយ​ឡែក និង​បាន​សង្គ្រោះ​ចេញ​ពី​ជុំរុំ​របស់​សាតាំង ព្រម​ទាំង​នាំ​ចូល​ទៅ​ក្នុង​នគរ​ព្រះ​សព្វ​ថ្ងៃ​នេះ។ មនុស្ស​ទាំង​អស់​នេះ​លែង​រស់​នៅ​ក្រោម​ឥទ្ធិ​ពល​របស់​សាតាំង​ទៀត​ហើយ​​។ ទោះ​បី​ជា​ដូច្នេះ​ក៏​ដោយ ក៏​ធម្ម​ជាតិ​របស់​មនុស្ស​នៅ​តែ​ចាក់​ឫស​ក្នុង​សាច់​ឈាម​របស់​មនុស្ស​ដែរ ពោល​គឺ​ទោះបី​ជា​ព្រលឹង​របស់​អ្នក​រាល់​គ្នា​បាន​សង្គ្រោះ​ហើយ​ក៏​ដោយ ក៏​ធម្ម​ជាតិ​របស់​អ្នក​រាល់​គ្នា​នៅ​តែ​ដូច​មុន​ដែរ ហើយ​ឱកាស​ដែល​អ្នក​រាល់​គ្នា​នឹង​ក្បត់​ខ្ញុំ​ក៏​នៅ​មួយ​រយ​ភាគ​រយ​ដែរ។ នេះ​ហើយ​ជា​មូល​ហេតុ​ដែល​កិច្ច​ការ​របស់​ខ្ញុំ​ស្ថិត​នៅ​យូរ​អង្វែង ដូច​ដែល​ធម្ម​ជាតិ​របស់​អ្នក​រាល់​គ្នា​អាច​យល់បាន។ ឥលូវ​នេះ អ្នក​រាល់​គ្នា​សុទ្ធ​តែ​កំពុង​ឆ្លង​កាត់​ការ​លំបាក​អស់​ពី​សមត្ថ​ភាព​របស់​អ្នក នៅ​ពេល​ដែល​អ្នក​បំពេញ​ភារកិច្ច​របស់​ខ្លួន ប៉ុន្ដែ​ ម្នាក់​ៗ​ក្នុង​ចំណោម​អ្នក​រាល់​គ្នា សុទ្ធ​តែ​អាច​ក្បត់​ខ្ញុំ ហើយ​ត្រលប់​ទៅ​រក​ដែន​ត្រួត​ត្រា​របស់​សាតាំង ទៅរក​ជុំរុំ​របស់​វា និង​ត្រលប់​ទៅ​រក​ជីវិត​ចាស់​របស់​អ្នក​រាល់​គ្នា​វិញ ហើយ​នេះ​គឺ​ជា​ការ​ពិត​មួយ​ដែល​មិន​អាច​បដិសេធ​បាន។ នៅ​ពេល​នោះ អ្នក​រាល់​គ្នា​មិន​អាច​នឹង​បង្ហាញពី​ចំណែក​ណា​មួយ​នៃ​ភាព​ជា​មនុស្ស ឬក៏​លក្ខណៈ​ជា​មនុស្ស ដូច​ដែល​អ្នក​បង្ហាញ​នៅ​ពេល​ឥលូវ​នេះ​ឡើយ។ ក្នុង​ករណីធ្ងន់​ធ្ងរ អ្នក​នឹង​ត្រូវ​បំផ្លាញចោល ហើយ​លើស​ពី​នោះ​ទៀត អ្នក​នឹង​ត្រូវ​ផ្ដន្ទា​ទោសជា​រៀង​រហូត ដាក់​ទោសយ៉ាង​​ធ្ងន់​ធ្ងរ និង​មិន​បាន​ចាប់​កំណើត​ម្ដង​ទៀត​ឡើយ។ នេះ​គឺ​ជា​បញ្ហា​ដែល​បាន​លាត​ត្រដាង​នៅ​ចំពោះ​មុខ​អ្នករាល់​គ្នា។ ជា​ដំបូង ខ្ញុំ​សូម​រំឭក​អ្នក​រាល់​គ្នា​តាម​របៀប​នេះ ដើម្បី​កុំ​ឲ្យ​កិច្ច​ការ​របស់​ខ្ញុំ​ក្លាយ​ជា​អសារ​ឥត​ការ ហើយ​បន្ទាប់​មក​ទៀត គឺ​ដើម្បី​ឲ្យ​អ្នក​រាល់​គ្នា​អាច​រស់​នៅ​ក្នុង​គ្រា​នៃ​ពន្លឺ។ ​​តាម​ពិត​ទៅ ទោះ​បី​ជា​​​កិច្ច​ការ​របស់​ខ្ញុំ​ក្លាយ​ជា​អសារ​ឥត​ការ ក៏​មិន​មែន​ជា​បញ្ហា​ធំ​ដុំ​អ្វី​ដែរ។ អ្វី​ដែល​សំខាន់​នោះ​គឺ អ្នក​រាល់​គ្នា​មាន​ជីវិត​រីក​រាយ និង​មាន​អនាគត​មួយ​ដ៏​ត្រចះ​ត្រចង់។ កិច្ច​ការ​របស់​ខ្ញុំ គឺ​ជា​កិច្ច​ការ​នៃ​ការ​សង្គ្រោះ​ព្រលឹង​មនុស្ស។ ប្រសិន​បើ​ព្រលឹង​របស់​អ្នក​ធ្លាក់​ទៅ​ក្នុង​ដៃ​របស់​សាតាំង រូប​កាយ​របស់​អ្នក​នឹង​មិន​រស់​នៅក្នុង​សន្ដិ​ភាព​ឡើយ។ ប្រសិន​បើ​ខ្ញុំ​ការ​ពារ​រូប​កាយ​របស់​អ្នក ព្រលឹងរបស់​អ្នក​ក៏ប្រាកដ​ជា​​នឹង​ស្ថិត​នៅ​ក្រោម​ការ​ថែទាំ​របស់​ខ្ញុំ​ដែរ។ ប្រសិន​បើ​ខ្ញុំ​ពិត​ជាស្អប់​អ្នក នោះ​រូប​កាយ និង​ព្រលឹង​របស់​អ្នក​នឹង​ធ្លាក់​ទៅ​ក្នុង​ដៃ​របស់​សាតាំង​ភ្លាម។ ដូច្នេះ តើ​អ្នក​អាច​ស្រមៃ​ពី​ស្ថាន​ភាព​របស់​អ្នកបាន​​ទេ? ប្រសិន​បើ​នៅ​ថ្ងៃ​ណា​មួយ ពាក្យ​ពេចន៍​របស់​ខ្ញុំ​ត្រូវ​បាត់​បង់​ដោយ​សារ​អ្នក នោះ​ខ្ញុំ​នឹងប្រគល់​អ្នក​រាល់​គ្នា​ទៅ​ឲ្យ​សាតាំង ដែល​នឹង​ធ្វើ​ទារុណ​កម្ម​អ្នក​រាល់​គ្នា​យ៉ាង​ខ្លាំង រហូត​ដល់​កំហឹង​របស់​ខ្ញុំ​បាន​រលាយ​បាត់​ទាំង​ស្រុង ឬក៏​ខ្ញុំ​នឹង​ដាក់​ទោស​អ្នក​រាល់​គ្នាជា​មនុស្ស​ដែល​មិន​អាច​លើក​លែង​ឲ្យ​បាន​នេះ​​ដោយ​ផ្ទាល់​ ដ្បិត​ចិត្ត​របស់​អ្នក​រាល់​គ្នា​ដែល​ក្បត់​ខ្ញុំ​ នឹងមិន​ដែល​ផ្លាស់ប្ដូរ​ឡើយ។​​ ​​​ ខ្ញុំ

ឥលូវនេះ អ្នករាល់​គ្នា​គ្នាគួរតែព្យាយាម​ស្គាល់ខ្លួនឯងឲ្យបានឆាប់តាមដែលអ្នកអាចធ្វើបាន ដើម្បី​មើល​ឲ្យដឹងថា អំពើក្បត់ចំពោះខ្ញុំ ដែលនៅក្នុងអ្នករាល់គ្នា មានច្រើនយ៉ាងណា។ ខ្ញុំកំពុងរង់ចាំការឆ្លើយតប​របស់​អ្នក​រាល់គ្នាយ៉ាងអន្ទះសា។ ចូរកុំដោះស្រាយជាមួយនឹងខ្ញុំ ដើម្បី​បង្គ្រប់កិច្ច​នោះ​ឡើយ​។ ខ្ញុំមិនលេងសើចជាមួយនឹងមនុស្ស​ទេ។ ប្រសិនបើខ្ញុំនិយាយថា ខ្ញុំនឹងធ្វើអ្វីម្យ៉ាង នោះខ្ញុំប្រាកដ​ជា​នឹងធ្វើការនោះមែន។ ខ្ញុំសង្ឃឹមថា អ្នករាល់គ្នាម្នាក់ៗ នឹង​ធ្វើជាមនុស្សម្នាក់ដែលផ្ដល់សារៈសំខាន់ដល់ពាក្យខ្ញុំ ហើយ​មិនគិតថា ពាក្យនេះគ្រាន់តែជារឿងប្រឌិតខាងវិទ្យា​សាស្ត្រ​នោះឡើយ។ អ្វីដែលខ្ញុំចង់បាន គឺសកម្មភាពដ៏ជាក់លាក់​ពីអ្នករាល់គ្នា មិនមែនជាការស្រមើស្រមៃរបស់អ្នករាល់គ្នា​នោះ​ទេ។ បន្ទាប់មក អ្នករាល់គ្នាត្រូវតែឆ្លើយនឹងសំណួរ​របស់​ខ្ញុំដែលមានដូចតទៅ៖ ១. ប្រសិនបើអ្នកគឺពិតជាអ្នក​ស៊ី​ឈ្នួល​​មែន តើអ្នកអាចបម្រើដល់ខ្ញុំដោយស្មោះត្រង់ ដោយ​គ្មាន​ភាពធូររលុង និងភាពអវិជ្ជមានបានទេ? ២. ប្រសិនបើ​អ្នក​រកឃើញថា ខ្ញុំមិនធ្លាប់ឲ្យតម្លៃអ្នកសោះ តើអ្នកនឹងនៅតែ​អាច​នៅនឹងខ្ញុំ ហើយបម្រើខ្ញុំអស់មួយជីវិតទេ? ៣. ប្រសិន​បើ​ខ្ញុំនៅតែសោះកក្រោះនឹងអ្នករាល់ បើទោះបីជាអ្នកបានលះ​បង់​នូវការប្រឹងប្រែងជាច្រើនហើយក្ដី តើអ្នកនឹងអាចបន្តធ្វើ​ការ​ឲ្យ​ខ្ញុំ​ដោយងងឹតងងុលបានដែរឬទេ? ៤. បន្ទាប់ពីអ្នក​បាន​ធ្វើ​ការ​លះបង់សម្រាប់ខ្ញុំហើយ ប្រសិនបើខ្ញុំមិនពេញចិត្ត​នឹងការទាមទារកំប៉ិកកំប៉ុករបស់អ្នក តើអ្នកនឹងទៅជា​នឿយ​ណាយ ហើយខកចិត្តនឹងខ្ញុំ ឬកាន់តែខឹងក្រេវក្រោធ ហើយ​គំហកមើលងាយដែរឬទេ? ៥. ប្រសិនបើអ្នកតែងតែស្មោះ​ត្រង់រហូតមក ដោយមានទាំងសេចក្ដីស្រឡាញ់យ៉ាងច្រើន​ចំពោះខ្ញុំ តែអ្នករងនូវទណ្ឌកម្មជាជំងឺ ភាពក្រខ្សត់ និង​ការ​​បោះបង់​ចោលពីមិត្តភក្ដិ និងសាច់ញាតិ ឬប្រសិនបើអ្នក​ទ្រាំ​ទ្រ​នឹងគ្រោះអកុសលផ្សេងៗក្នុងជីវិត តើភាពស្មោះត្រង់ និងសេចក្ដីស្រឡាញ់របស់អ្នករាល់គ្នាចំពោះខ្ញុំ នៅតែបន្តដែរ​ឬទេ? ៦. ប្រសិនបើអ្វីដែលអ្នករាល់គ្នាស្រមៃក្នុងចិត្ត​របស់​អ្នក​​រាល់គ្នា គ្មានអ្វីមួយត្រូវគ្នានឹងកិច្ចការដែលខ្ញុំបានធ្វើ តើ​អ្នកនឹងដើរលើមាគ៌ាអនាគតរបស់ខ្លួនយ៉ាងដូចម្ដេច? ៧. ប្រសិន​បើអ្នកមិនទទួលបាននូវសេចក្ដីដែលអ្នកសង្ឃឹមថា​នឹង​បាន តើអ្នកអាចបន្តធ្វើជាអ្នកដើរតាមខ្ញុំដែរឬទេ? ៨. ប្រសិន​បើអ្នកពុំធ្លាប់បានយល់ពីគោលបំណង និងសារៈ​សំខាន់​នៃកិច្ចការរបស់ខ្ញុំ តើអ្នកអាចធ្វើជាមនុស្សស្ដាប់​បង្គាប់​ម្នាក់ ដែលមិនធ្វើការវិនិច្ឆ័យ និងធ្វើការសន្និដ្ឋាន​តាម​ទំនើងចិត្តរបស់ខ្លួនដែរឬទេ? ៩. តើអ្នកអាចផ្ដល់តម្លៃ​ដល់​ពាក្យ​សម្ដីគ្រប់យ៉ាង ដែលខ្ញុំបាននិយាយ និងកិច្ចការគ្រប់​យ៉ាង​ដែលខ្ញុំបានធ្វើ កាលដែលខ្ញុំនៅជាមួយមនុស្សជាតិ បាន​ដែរឬទេ? ១០. តើអ្នកអាចធ្វើជាអ្នកដើរតាមដ៏ស្មោះ​ត្រង់​របស់ខ្ញុំ ទាំងស៊ូរងទ្រាំងនូវទុក្ខលំបាកពេញមួយជីវិត​ដើម្បីខ្ញុំ ទាំងដែលអ្នកមិនទទួលបានអ្វីសោះដែរឬទេ? ១១. ដោយយល់ដល់ខ្ញុំ តើអ្នកអាចបណ្ដោយឲ្យការពិចារណា ការ​គ្រោងទុក ឬការរៀបចំសម្រាប់មាគ៌ាអនាគត​នៃ​ការ​រក្សា​ជីវិត​របស់អ្នក កន្លងទៅដែរឬទេ? ទាំងអស់នេះគឺជាសំណួរដែល​បង្ហាញអំពីសេចក្ដីតម្រូវជាចុងក្រោយរបស់ខ្ញុំពីអ្នករាល់គ្នា ហើយ​ខ្ញុំសង្ឃឹមថា អ្នករាល់​គ្នាអាចផ្ដល់ចម្លើយ​ឲ្យ​ខ្ញុំបាន។ ប្រសិនបើអ្នកបានសម្រេចនូវកិច្ចការម្យ៉ាង ឬពីរ​យ៉ាង ដែលសំណួរនេះសុំពីអ្នក នោះអ្នកត្រូវតែបន្តព្យាយាម​ថែមទៀត។ ប្រសិនបើអ្នកមិនអាចសម្រេចបាននូវ​សេចក្ដី​តម្រូវ​ណាមួយពីក្នុងសេចក្ដីតម្រូវទាំងនេះ នោះអ្នកមុខជា​ប្រភេទ​មនុស្សដែលនឹងត្រូវបោះទៅក្នុងស្ថាននរកហើយ។ ចំពោះមនុស្សបែបនេះ ខ្ញុំមិនចាំបាច់និយាយអ្វីទៀតទេ ដ្បិត​ពួកគេប្រាកដជា​មិនមែនមនុស្សដែលអាច ចុះសម្រុងនឹ​ង​ខ្ញុំ​នោះឡើយ។ តើឲ្យខ្ញុំអាចទុកមនុស្សម្នាក់ដែល​អាចក្បត់ខ្ញុំ​ក្នុង​គ្រប់កាលៈទេសៈ ឲ្យនៅក្នុងផ្ទះរបស់ខ្ញុំដូចម្ដេចបាន? ហើយចំពោះអស់អ្នកណាដែលនៅតែអាចក្បត់ខ្ញុំ ស្ទើរគ្រប់​កាលៈទេសៈនោះ ខ្ញុំនឹងសង្កេតមើលលំនាំនៃការអនុវត្ត​របស់​គេ មុនពេលធ្វើការរៀបចំដទៃទៀត។ យ៉ាងណាមិញ អស់អ្នកណាដែលអាចក្បត់ខ្ញុំ ទោះបីស្ថិតនៅក្នុងស្ថានភាព​ណា​ក៏ដោយ ខ្ញុំនឹងមិនបំភ្លេចឡើយ ខ្ញុំនឹងនឹកចាំពីពួកគេ​ក្នុង​ចិត្ត​របស់ខ្ញុំ ហើយទន្ទឹងចាំឱកាសតបស្នងនឹងទង្វើ​របស់គេ​វិញ​ជាមិនខាន។ សេចក្ដីតម្រូវដែលខ្ញុំបានលើកឡើង គឺសុទ្ធ​តែ​ជាបញ្ហាដែលអ្នករាល់គ្នាត្រូវតែពិនិត្យពិច័យនៅក្នុងខ្លួន​អ្នក​រាល់គ្នា។ ខ្ញុំសង្ឃឹមថា អ្នករាល់​គ្នាអាច​ពិចារ​ណា​​ពីរឿងនេះយ៉ាងយកចិត្តទុកដាក់ ហើយមិនដោះស្រាយ​ជាមួយខ្ញុំ ដោយបង្គ្រប់កិច្ចនោះទេ។ នៅក្នុងអនាគតដ៏ខ្លី​ខាង​មុខ ខ្ញុំនឹងពិនិត្យមើលចម្លើយដែលអ្នករាល់គ្នាបានផ្ដល់ ធៀប​ទៅនឹងសេចក្ដីតម្រូវរបស់ខ្ញុំ។ នៅពេលនោះ ខ្ញុំនឹងមិនតម្រូវ​អ្វី​ពីអ្នករាល់គ្នាទេ ហើយខ្ញុំក៏មិនផ្ដល់នូវការក្រើនរម្លឹក​ដ៏ស្មោះ​ត្រង់ដល់អ្នកទៀតដែរ។ ផ្ទុយទៅវិញ ខ្ញុំនឹងប្រើប្រាស់សិទ្ធិ​អំណាចរបស់ខ្ញុំ។ អស់អ្នកណាដែលគួរត្រូវរក្សាទុក នឹងត្រូវ​បានរក្សាទុក អស់អ្នកណាដែលគួរត្រូវផ្ដល់រង្វាន់ នឹងទទួល​បានរង្វាន់ អស់អ្នកណាដែលគួរត្រូវប្រគល់ទៅឲ្យសាតាំង នឹង​ត្រូវប្រគល់ទៅឲ្យសាតាំង អស់អ្នកណាដែលគួរត្រូវ​ដាក់​ទោសយ៉ាងធ្ងន់ធ្ងរ នឹងត្រូវដាក់ទោសយ៉ាងធ្ងន់ធ្ងរ ហើយ​អស់​អ្នកណាដែលគួរវិនាសទៅនោះ ក៏នឹងត្រូវបំផ្លាញចោលដែរ។ ដូច្នេះ នឹងគ្មាននរណាមករំខានដល់ខ្ញុំ ក្នុងគ្រាដែលខ្ញុំ​កំពុង​នៅ​រស់បានឡើយ។ តើអ្នកជឿពាក្យរបស់ខ្ញុំទេ? តើអ្នកជឿ​លើ​ការ​ដាក់​ទោស​ឬទេ? តើអ្នកជឿថា ខ្ញុំនឹងដាក់​ទោស​ដល់មនុស្សអាក្រក់ ដែលបោកប្រាស់ និងក្បត់ខ្ញុំ​ដែរ​ឬទេ? តើអ្នកសង្ឃឹមចង់ឲ្យថ្ងៃនោះមកដល់ឆាប់ៗ ឬឲ្យវា​មក​ដល់នៅពេលក្រោយ? តើអ្នកជាមនុស្សដែលខ្លាចការ​ដាក់​ទោស ឬជាមនុស្សដែលតតាំងនឹងខ្ញុំ ទោះបីជាគេត្រូវទទួល​ការដាក់ទោស? នៅ​ពេល​ដែល​ថ្ងៃនោះមកដល់ តើ​អ្នក​អាច​ស្រមៃបានទេថា អ្នកនឹងរស់ក្នុងសំណើច និងភាពក្អាក​ក្អាយ ឬក៏អ្នកនឹងត្រូវយំ ហើយសង្កៀតធ្មេញវិញ? តើអ្នក​សង្ឃឹម​ចង់ពើបប្រទះនឹងទីបញ្ចប់ប្រភេទណា? តើអ្នកធ្លាប់​បាន​ពិចារណាយ៉ាងយកចិត្តទុកដាក់ទេថា អ្នកជឿលើខ្ញុំមួយ​រយភាគរយ ឬសង្ស័យខ្ញុំមួយរយភាគរយ? តើអ្នកធ្លាប់បាន​ពិចារណាពីប្រភេទនៃផលវិបាក និងលទ្ធផលដែលសកម្ម​ភាព និងទង្វើរបស់អ្នក ផ្ដល់ជូនអ្នកដែរឬទេ? តើអ្នកពិតជា​សង្ឃឹម​ថា ពាក្យរបស់ខ្ញុំនឹងត្រូវបានសម្រេចម្ដងមួយៗ ឬអ្នក​ភ័យខ្លាចថា ពាក្យខ្ញុំនឹងត្រូវសម្រេចម្ដងមួយៗ? ប្រសិន​បើអ្នកសង្ឃឹមថា ខ្ញុំនឹងចាកចេញទៅឆាប់ៗ ដើម្បីសម្រេច​ពាក្យ​សម្ដីរបស់ខ្ញុំ តើអ្នកនឹងប្រព្រឹត្តចំពោះពាក្យសម្ដី និង​សកម្មភាពរបស់អ្នកយ៉ាងដូចម្ដេច? ប្រសិនបើអ្នកសង្ឃឹមថា ខ្ញុំនឹងចាកចេញទៅឆាប់ៗ ដើម្បីសម្រេចពាក្យ​សម្ដី​របស់ខ្ញុំ តើអ្នកគួរប្រព្រឹត្តចំពោះពាក្យសម្ដី និងសកម្មភាព​របស់ខ្លួនឯង ដោយរបៀបណា? ប្រសិនបើអ្នកមិនទន្ទឹងចាំ​ការ​ចាកចេញរបស់ខ្ញុំ និងមិនសង្ឃឹមឲ្យពាក្យទាំងអស់​របស់​ខ្ញុំ បានសម្រេចភ្លាមទេ ហេតុអ្វីក៏អ្នកជឿលើ​ខ្ញុំដល់ម្ល៉ឹង? តើអ្នកពិតជាដឹងមែនទេថា ហេតុអ្វីបានជាអ្នករាល់គ្នាកំពុង ដើរ​តាមខ្ញុំ? ប្រសិនបើហេតុផលរបស់អ្នក គ្រាន់តែដើម្បី​ពង្រីក​ចំណេះដឹងរបស់ខ្លួន នោះមិនចាំបាច់ឲ្យខ្ញុំបង្កបញ្ហា​ដល់​ខ្លួនអ្នកម្ល៉ឹងទេ។ ប្រសិនបើការធ្វើឡើងដើម្បី​ឲ្យបាន​ព្រះពរ និងគេចចេញពីគ្រោះមហន្តរាយដែលនឹងមកដល់ ហេតុអ្វីបានជាអ្នកមិនខ្វល់ខ្វាយនឹងកិរិយាផ្ទាល់ខ្លួនរបស់អ្នករាល់គ្នា? ហេតុអ្វីបានជាអ្នកមិនសួរខ្លួនឯងមើលថា តើអ្នក​អាចបំពេញសេចក្ដីតម្រូវរបស់ខ្ញុំដែរឬទេ? ហេតុអ្វីបានអ្នក​មិនសួរខ្លួនឯងមើលថា អ្នកមាន ឬគ្មានលក្ខណសម្បត្តិ​ទទួល​នូវព្រះពរដែលនឹងត្រូវមកដល់ដូច្នេះ?

ខាង​ដើម៖ បញ្ហាដ៏ធ្ងន់ធ្ងរមួយ៖ អំពើក្បត់ (១)

បន្ទាប់៖ អ្នករាល់គ្នា ត្រូវតែពិចារណា នូវទង្វើរបស់ខ្លួន

តើយើងគួរអធិស្ឋានយ៉ាងដូចម្ដេច ដើម្បីឲ្យព្រះជាម្ចាស់ទ្រង់សណ្ដាប់? សូមទាក់ទងមកកាន់យើងខ្ញុំ ដើម្បីស្វែងរកដំណោះស្រាយ។

ខ្លឹមសារ​ពាក់ព័ន្ធ

តើកិច្ចការរបស់ព្រះជាម្ចាស់ ងាយស្រួលដូចមនុស្សគិតដែរឬទេ?

ក្នុងនាមជាអ្នកជឿលើព្រះជាម្ចាស់ ម្នាក់ៗក្នុងចំណោមអ្នករាល់គ្នាគួរតែលើកសរសើរអំពីរបៀបដែលអ្នករាល់គ្នាបានទទួលការលើកតម្កើង...

តើអ្នកជឿគួរប្រកាន់យកទស្សនៈអ្វី

តើមនុស្សបានទទួលអ្វីចាប់តាំងពីពួកគេចាប់ផ្តើមជឿលើព្រះជាម្ចាស់ជាលើកដំបូង? តើអ្នកបានដឹងអ្វីខ្លះពីព្រះជាម្ចាស់? ដោយសារជំនឿរបស់អ្នកលើព្រះជាម្ចាស់...

អ្នកគួរតែស្ដាប់បង្គាប់ព្រះជាម្ចាស់ នៅក្នុងជំនឿដែលអ្នកជឿដល់ទ្រង់

ហេតុអ្វីបានជាអ្នកជឿលើព្រះជាម្ចាស់? មនុស្សភាគច្រើនត្រូវស្រឡាំង កាំង ដោយសារតែសំណួរនេះ។ ពួកគេតែងតែមានទស្សនៈពីរផ្ទុយគ្នាស្រឡះអំពីព្រះដ៏សកម្ម...

ការកំណត់

  • អត្ថបទ
  • ប្រធានបទ

ពណ៌​ដិតច្បាស់

ប្រធានបទ

ប្រភេទ​អក្សរ

ទំហំ​អក្សរ

ចម្លោះ​បន្ទាត់

ចម្លោះ​បន្ទាត់

ប្រវែងទទឹង​ទំព័រ

មាតិកា

ស្វែងរក

  • ស្វែង​រក​អត្ថបទ​នេះ
  • ស្វែង​រក​សៀវភៅ​នេះ