ព្រះជាម្ចាស់ផ្ទាល់ព្រះអង្គ គឺជាព្រះតែមួយអង្គគត់ X

ព្រះជាម្ចាស់គឺជាប្រភពនៃជីវិតសម្រាប់របស់សព្វសារពើ (IV)

យើងនឹងជជែកអំពីប្រធានបទពិសេសមួយនៅថ្ងៃនេះ។ សម្រាប់អ្នកមានជំនឿម្នាក់ៗ មានរឿងពីរយ៉ាងដែលអ្នកមានជំនឿត្រូវស្គាល់ មានបទពិសោធន៍ និងយល់។ តើរឿងទាំងពីរយ៉ាងនេះ គឺជាអ្វី? ទីមួយ គឺការចូលទៅក្នុងជីវិតជាលក្ខណៈបុគ្គលរបស់មនុស្សម្នាក់ ហើយទីពីរ គឺទាក់ទងនឹងការស្គាល់ព្រះជាម្ចាស់។ ចំពោះប្រធានបទដែលយើងបាន និងកំពុងជជែកថ្មីៗនេះ គឺពាក់ព័ន្ធទៅនឹងប្រធានបទនៃការស្គាល់ព្រះជាម្ចាស់ តើអ្នករាល់គ្នាគិតថា ប្រធានបទនោះអាចឲ្យយើងយល់បានដែរឬទេ? វាអាចសមហេតុផលដែលថា វាពិតជាហួសពីការទៅដល់របស់មនុស្ស។ អ្នករាល់គ្នាអាចនឹងមិនជឿតាមពាក្យសម្តីរបស់ខ្ញុំ ប៉ុន្តែហេតុអ្វីបានជាខ្ញុំនិយាយអំពីបញ្ហានេះ? ខ្ញុំនិយាយពីបញ្ហានេះ ដោយសារតែនៅពេលដែលអ្នករាល់គ្នាកំពុងតែស្តាប់អ្វីដែលខ្ញុំនិយាយកាលពីមុន មិនថាជាវិធីដែលខ្ញុំនិយាយ ឬពាក្យដែលខ្ញុំនិយាយនោះទេ អ្នករាល់គ្នាអាចដឹងទាំងន័យចំ និងន័យបែបទ្រឹស្តីចំពោះពាក្យទាំងនោះ អ្នករាល់គ្នាអាចដឹងថាពាក្យទាំងនេះសំដៅលើអ្វី។ ទោះបីជាយ៉ាងណាក៏ដោយ សម្រាប់អ្នករាល់គ្នាទាំងអស់ បញ្ហាដ៏ធ្ងន់ធ្ងរមួយគឺថា អ្នករាល់គ្នាមិនយល់ពីមូលហេតុដែលខ្ញុំនិយាយពីរឿងបែបនេះ ឬមិនយល់ពីមូលហេតុដែលខ្ញុំនិយាយអំពីប្រធានបទបែបនេះ។ នេះគឺជាចំណុចសំខាន់នៃបញ្ហា។ ដូច្នេះ ទោះបីជាអ្នករាល់គ្នាបានឮអំពីរឿងទាំងនេះ ហើយបង្កើនការយល់ដឹងរបស់អ្នករាល់គ្នាចំពោះព្រះជាម្ចាស់ និងទង្វើរបស់ទ្រង់ក៏ដោយ ក៏អ្នករាល់គ្នានៅតែមានអារម្មណ៍ថា ការស្គាល់ព្រះជាម្ចាស់ទាមទារការប្រឹងប្រែងដ៏ខ្លាំងក្លា។ មានន័យថា បន្ទាប់ពីឮពីអ្វីដែលខ្ញុំនិយាយ អ្នករាល់គ្នាភាគច្រើនមិនយល់ពីមូលហេតុដែលខ្ញុំបាននិយាយ ឬអ្វីដែលជាប់ទាក់ទងនឹងការស្គាល់ព្រះជាម្ចាស់នោះទេ។ មូលហេតុដែលអ្នកមិនអាចយល់អំពីការជាប់ទាក់ទងរបស់វាទៅនឹងការស្គាល់ព្រះជាម្ចាស់ គឺដោយសារបទពិសោធន៍ជីវិតរបស់អ្នករាល់គ្នានៅស្ទើរខ្លាំងពេក។ ប្រសិនបើចំណេះដឹង និងបទពិសោធន៍របស់មនុស្សអំពីព្រះបន្ទូលរបស់ព្រះជាម្ចាស់ នៅតែស្ថិតក្នុងកម្រិតរាក់កំផែលនៅឡើយ នោះចំណេះដឹងភាគច្រើនរបស់ពួកគេអំពីទ្រង់ នឹងស្រពេចស្រពិល ព្រមទាំងអរូបី។ ចំណេះដឹងទាំងអស់នឹងមានលក្ខណៈទូទៅ បែបគោលលទ្ធិ និងមានលក្ខណៈជាទ្រឹស្តី។ តាមទ្រឹស្តី វាអាចមានលក្ខណៈសមហេតុផល និងត្រឹមត្រូវ ប៉ុន្តែចំណេះដឹងអំពីព្រះជាម្ចាស់ដែលចេញពីមាត់របស់មនុស្សភាគច្រើន គឺពិតជាទទេស្អាត។ ហេតុអ្វីបានខ្ញុំនិយាយថា ទទេស្អាត? គឺដោយសារតែអ្នកពិតជាមិនមានការយល់ដឹងច្បាស់លាស់នូវការពិត និងភាពត្រឹមត្រូវនៃអ្វីដែលអ្នកនិយាយដោយខ្លួនឯង ពាក់ព័ន្ធនឹងការស្គាល់ព្រះជាម្ចាស់។ ហេតុដូចនេះ ទោះបីជាមនុស្សភាគច្រើនបានឮព័ត៌មាន និងប្រធានបទជាច្រើនពាក់ព័ន្ធនឹងការស្គាល់ព្រះជាម្ចាស់ក៏ដោយ ក៏ចំណេះដឹងអំពីព្រះជាម្ចាស់របស់ពួកគេ នៅមិនទាន់ហួសពីទ្រឹស្តី និងគោលលទ្ធិដែលស្រពេចស្រពិល និងអរូបីនោះដែរ។ ដូចនេះ តើបញ្ហានេះអាចដោះស្រាយដូចម្តេច? តើអ្នករាល់គ្នាធ្លាប់គិតអំពីចំណុចនេះដែរឬទេ? ប្រសិនបើនរណាម្នាក់មិនតាមរកសេចក្តីពិត តើពួកគេអាចមានការពិតដែរឬទេ? ប្រសិនបើនរណាម្នាក់មិនតាមរកសេចក្តីពិត នោះពួកគេពិតជាគ្មានការពិតនោះទេ ដូច្នេះហើយ ពួកគេពិតជាគ្មានចំណេះដឹង ឬបទពិសោធន៍នៃព្រះបន្ទូលរបស់ព្រះជាម្ចាស់នោះទេ។ តើអស់អ្នកដែលគ្មានការយល់ដឹងអំពីព្រះបន្ទូលរបស់ព្រះជាម្ចាស់ អាចស្គាល់ព្រះជាម្ចាស់បានទេ? ពិតជាមិនបាននោះទេ។ ចំណុចទាំងពីរនេះគឺមានទំនាក់ទំនងគ្នាទៅវិញទៅមក។ ដូច្នេះហើយ មនុស្សភាគច្រើននិយាយថា «ហេតុអ្វីបានជាការស្គាល់ព្រះជាម្ចាស់មានការលំបាកខ្លាំងម្លេះ? នៅពេលដែលខ្ញុំនិយាយអំពីការស្គាល់ខ្លួនខ្ញុំ នោះខ្ញុំអាចបន្តនិយាយជាច្រើនម៉ោង ប៉ុន្តែនៅពេលដែលនិយាយអំពីការស្គាល់ព្រះជាម្ចាស់ ខ្ញុំគ្មានពាក្យនឹងថ្លែងនោះទេ។ ទោះបីជាពេលដែលខ្ញុំអាចនិយាយបន្តិចបន្តួចអំពីប្រធានបទនោះក៏ដោយ ក៏ពាក្យសម្តីរបស់ខ្ញុំត្រូវបានបង្ខំ ហើយស្តាប់ទៅដូចជាមិនច្បាស់លាស់អ៊ីចឹង។ វាស្តាប់ទៅដូចជាឆ្គង នៅពេលដែលខ្ញុំឮខ្លួនឯងនិយាយអំពីពាក្យទាំងនោះ»។ នេះគឺជាដំណើរការលក្ខណៈរបស់វា។ ប្រសិនបើអ្នកមានអារម្មណ៍ថា ការស្គាល់ព្រះជាម្ចាស់មានការលំបាកខ្លាំង មានអារម្មណ៍ថាការស្គាល់ទ្រង់ត្រូវការការខិតខំប្រឹងប្រែងជាច្រើន ឬមានអារម្មណ៍ថា អ្នកគ្មានប្រធានបទដើម្បីលើកយកមកនិយាយ ឬមិនអាចគិតពីអ្វីមួយដែលពិត ដើម្បីជជែក ហើយចែករំលែកដល់អ្នកដទៃនិងខ្លួនឯងនោះទេ នោះបង្ហាញថា អ្នកមិនមែនជាមនុស្សម្នាក់ដែលមានបទពិសោធន៍អំពីព្រះបន្ទូលរបស់ព្រះជាម្ចាស់នោះទេ។ តើព្រះបន្ទូលរបស់ព្រះជាម្ចាស់ជាអ្វី? តើព្រះបន្ទូលរបស់ទ្រង់មិនមែនជាការសម្តែងនូវអ្វីដែលជាកម្មសិទ្ធិ និងលក្ខណៈរបស់ព្រះជាម្ចាស់ទេឬអី? ប្រសិនបើអ្នកមិនមានបទពិសោធន៍អំពីព្រះបន្ទូលរបស់ព្រះជាម្ចាស់នោះទេ តើអ្នកអាចមានចំណេះដឹងណាមួយអំពីកម្មសិទ្ធិ និងលក្ខណៈរបស់ព្រះជាម្ចាស់ឬទេ? រឿងទាំងអស់នេះគឺសុទ្ធតែមានទំនាក់ទំនងគ្នា។ ប្រសិនបើអ្នកមិនមានបទពិសោធន៍អំពីព្រះបន្ទូលរបស់ព្រះជាម្ចាស់នោះទេ នោះអ្នកមិនអាចយល់ពីបំណងព្រះហឫទ័យរបស់ទ្រង់ ឬស្គាល់ពីនិស្ស័យរបស់ទ្រង់ តម្រូវការរបស់ទ្រង់ចំពោះមនុស្ស ប្រភេទនៃឥរិយាបថដែលទ្រង់មានចំពោះមនុស្សល្អ និងប្រភេទនៃឥរិយាបថដែលទ្រង់មានចំពោះមនុស្សអាក្រក់បានឡើយ។ ទាំងអស់នេះ ពិតជាមិនច្បាស់លាស់ និងស្រពេចស្រពិលចំពោះអ្នកជាក់ជាមិនខាន។ ប្រសិនបើអ្នកជឿលើព្រះជាម្ចាស់ក្នុងភាពស្រពេចស្រពិលបែបនេះ នោះនៅពេលដែលអ្នកអះអាងថា អ្នកជាមនុស្សម្នាក់ក្នុងចំណោមអស់អ្នកដែលតាមរកសេចក្តីពិត និងដើរតាមព្រះជាម្ចាស់ តើការអះអាងបែបនេះ ពិតឬទេ? មិនពិតទេ! ដូច្នេះហើយ ចូរយើងបន្តជជែកគ្នាអំពីការស្គាល់ព្រះជាម្ចាស់។

អ្នករាល់គ្នាសុទ្ធតែចង់ឮប្រធានបទសម្រាប់ការប្រកបគ្នានៅថ្ងៃនេះ តើត្រូវទេ? ប្រធានបទនេះក៏ទាក់ទងទៅនឹងប្រធានបទ «ព្រះជាម្ចាស់គឺជាប្រភពជីវិតសម្រាប់របស់សព្វសារពើ» ដែលយើងបានពិភាក្សាថ្មីៗផងដែរ។ យើងបាននិយាយជាច្រើនអំពីវិធីដែល «ព្រះជាម្ចាស់គឺជាប្រភពជីវិតសម្រាប់របស់សព្វសារពើ» ដោយប្រើប្រាស់មធ្យោបាយ និងការយល់ឃើញខុសៗគ្នា ដើម្បីជូនដំណឹងដល់មនុស្សអំពីវិធីដែលព្រះជាម្ចាស់ត្រួតត្រាលើអ្វីៗគ្រប់យ៉ាង មធ្យោបាយអ្វីខ្លះដែលទ្រង់ប្រើ និងទ្រង់គ្រប់គ្រងរបស់សព្វសារពើដោយយោងទៅលើគោលការណ៍អ្វីខ្លះ ទើបពួកវាអាចមានវត្តមាននៅលើភពដែលព្រះជាម្ចាស់បានបង្កើតនេះ។ យើងក៏បានជជែកជាច្រើនអំពីវិធីដែលព្រះជាម្ចាស់ប្រទានសម្រាប់មនុស្សជាតិ៖ មធ្យោបាយដែលទ្រង់ប្រទាននូវការផ្គត់ផ្គង់បែបនោះ ប្រភេទនៃបរិស្ថានរស់នៅដែលទ្រង់ប្រទានដល់មនុស្ស និងមធ្យោបាយ ព្រមទាំងចំណុចចាប់ផ្តើមដែលទ្រង់ប្រទានបរិស្ថានរស់នៅដ៏មានស្ថិរភាពសម្រាប់មនុស្ស។ ទោះបីជាខ្ញុំមិនបាននិយាយឲ្យចំ ពាក់ព័ន្ធនឹងទំនាក់ទំនងរវាងការត្រួតត្រា និងការគ្រប់គ្រងរបស់ទ្រង់ចំពោះរបស់សព្វសារពើ ជាមួយនឹងការគ្រប់គ្រងរបស់ទ្រង់ក៏ដោយ ក៏ខ្ញុំបាននិយាយដោយចំ ពាក់ព័ន្ធនឹងមូលហេតុដែលទ្រង់គ្រប់គ្រងរបស់សព្វសារពើតាមមធ្យោបាយនេះ ក៏ដូចជាមូលហេតុដែលទ្រង់ប្រទាន និងចិញ្ចឹមបីបាច់មនុស្សជាតិតាមរបៀបនេះផងដែរ។ ទាំងអស់នេះគឺទាក់ទងទៅនឹងការគ្រប់គ្រងរបស់ទ្រង់។ មាតិកាដែលយើងបាននិយាយ គឺមានលក្ខណៈទូលំទូលាយណាស់៖ ចាប់ពីបរិស្ថានធំទូលាយ រហូតដល់វត្ថុតូចៗជាងដូចជាវត្ថុចាំបាច់ជាមូលដ្ឋាន និងអាហាររបស់មនុស្ស ចាប់ពីវិធីដែលព្រះជាម្ចាស់ត្រួតត្រាលើរបស់សព្វសារពើ និងវិធីដែលព្រះជាម្ចាស់បណ្តាលឲ្យពួកវាដំណើរការនៅក្នុងរបៀបដ៏មានសណ្តាប់ធ្នាប់ រហូតដល់បរិស្ថានរស់នៅដ៏សមស្រប និងត្រឹមត្រូវដែលទ្រង់បានបង្កើតសម្រាប់មនុស្សគ្រប់ជាតិសាសន៍នីមួយៗ។ល។ មាតិកាដ៏ទូលំទូលាយទាំងអស់នេះ គឺទាក់ទងនឹងវិធីដែលមនុស្សរស់នៅក្នុងសាច់ឈាម មានន័យថា មាតិកាទាំងអស់ទាក់ទងនឹងវត្ថុនៃពិភពរូបីដែលមនុស្សមើលឃើញដោយភ្នែកទទេ និងដែលមនុស្សអាចមានអារម្មណ៍ដឹង ដូចជាភ្នំ ទន្លេ មហាសមុទ្រ តំបន់វាលទំនាប។ ល។ ទាំងអស់នេះគឺជាវត្ថុដែលអាចមើលឃើញ និងប៉ះពាល់បាន។ នៅពេលដែលខ្ញុំនិយាយអំពីខ្យល់ និងសីតុណ្ហភាព អ្នករាល់គ្នាអាចប្រើខ្យល់ដង្ហើមដើម្បីមានអារម្មណ៍ចំពោះអត្ថិភាពនៃខ្យល់ដោយផ្ទាល់ ហើយប្រើកាយវិញ្ញាណរបស់អ្នកដើម្បីដឹងថាសីតុណ្ហភាពទាប ឬខ្ពស់។ ដើមឈើ ស្មៅ បក្សាបក្សី និងសត្វនៅក្នុងព្រៃ ភាវៈដែលហោះហើរនៅលើអាកាស និងដើរនៅលើដី និងសត្វតូចៗផ្សេងៗទៀតដែលចេញពីរូង គឺទាំងអស់នេះអាចមើលឃើញផ្ទាល់នឹងភ្នែករបស់មនុស្ស និងអាចឮដោយត្រចៀករបស់ពួកគេផ្ទាល់។ ទោះបីជាទំហំដែលរបស់ទាំងនេះរស់នៅវាធំបន្តិចក៏ដោយ ក៏របស់សព្វសារពើដែលព្រះជាម្ចាស់បានបង្កើតមក តំណាងឲ្យពិភពរូបីតែមួយគត់។ វត្ថុបែបសម្ភារៈគឺជាអ្វីដែលមនុស្សអាចមើលឃើញ និងមានអារម្មណ៍ដឹង ដែលអាចនិយាយបានថា នៅពេលដែលអ្នកប៉ះពាល់ពួកវា អ្នកដឹងពីពួកវា ហើយនៅពេលដែលអ្នកមើលពួកវា នោះខួរក្បាលរបស់អ្នកបង្ហាញរូបសណ្ឋាន និងរូបភាពមួយដល់អ្នក។ ពួកវាគឺជាវត្ថុពិត និងជាក់ស្តែង។ ចំពោះអ្នក ពួកវាមិនមែនជាវត្ថុអរូបីនោះទេ ប៉ុន្តែពួកវាមានរូបរាង។ ពួកវាអាចមានរូបរាងបួនជ្រុងឬមូល វែងឬខ្លី ហើយវត្ថុនីមួយៗផ្តល់នូវការចាប់អារម្មណ៍ខុសៗគ្នាដល់អ្នក។ វត្ថុទាំងអស់នេះ តំណាងឲ្យទិដ្ឋភាពសម្ភារៈនៃការបង្កើតនោះ។ ដូច្នេះ សម្រាប់ព្រះជាម្ចាស់ តើពាក្យ «របស់សព្វសារពើ» នៅក្នុងឃ្លា «ការត្រួតត្រារបស់ព្រះជាម្ចាស់លើរបស់សព្វសារពើ» មានអ្វីខ្លះ? ពួកវាមិនមែនមានត្រឹមតែរបស់ដែលមនុស្សអាចមើលឃើញ និងប៉ះពាល់បាននោះទេ។ ជាងនេះទៅទៀត គឺពួកវារួមបញ្ចូលរបស់ទាំងអស់ដែលមើលមិនឃើញ និងមិនអាចប៉ះពាល់បាន។ នេះគឺជាអត្ថន័យដ៏ពិតមួយនៃការត្រួតត្រារបស់ព្រះជាម្ចាស់លើរបស់សព្វសារពើ។ ទោះបីជារបស់ទាំងនោះមនុស្សមិនអាចមើលឃើញ និងប៉ះពាល់បានក៏ដោយ សម្រាប់ព្រះជាម្ចាស់វិញ ល្គឹកណាពួកវាអាចសង្កេតពិនិត្យដោយព្រះនេត្យរបស់ទ្រង់ និងស្ថិតនៅក្នុងដែនអធិបតេយ្យរបស់ទ្រង់ នោះពួកវាពិតជាមានវត្តមានពិតប្រាកដមែន។ ទោះបីជាពួកវាមានលក្ខណៈអរូបី និងមិនអាចនឹកគិតដល់ ហើយជាងនេះទៅទៀតពួកវាមិនអាចឲ្យមនុស្សមើលឃើញ និងប៉ះពាល់បានក៏ដោយ ក៏ចំពោះព្រះជាម្ចាស់ ពួកវាពិតជាមានវត្តមានយ៉ាងពិតប្រាកដ។ នេះគឺជាពិភពមួយទៀតក្នុងចំណោមរបស់សព្វសារពើដែលព្រះជាម្ចាស់ត្រួត្រា ហើយវាគឺជាផ្នែកមួយទៀតរបស់ទំហំនៃរបស់សព្វសារពើរដែលទ្រង់គ្រប់គ្រង។ នេះគឺជាប្រធានបទសម្រាប់ការប្រកបគ្នានៅថ្ងៃនេះ៖ វិធីដែលព្រះជាម្ចាស់ត្រួតត្រា និងគ្រប់គ្រងពិភពខាងវិញ្ញាណ។ ដោយសារតែប្រធានបទនេះនិយាយផ្ដោតពីវិធីដែលព្រះជាម្ចាស់ត្រួតត្រា និងគ្រប់គ្រងរបស់សព្វសារពើ នោះវាទាក់ទងទៅនឹងពិភពដែលនៅខាងក្រៅពិភពរូបី នោះគឺពិភពខាងវិញ្ញាណ ហេតុដូច្នេះ វាពិតជាមានសារៈសំខាន់សម្រាប់យើងក្នុងការស្វែងយល់។ មានតែក្រោយពីមានការជជែក និងយល់អំពីមាតិកានេះប៉ុណ្ណោះ ទើបមនុស្សអាចយល់ដ៏ពិតប្រាកដនូវអត្ថន័យដ៏ពិតនៃពាក្យ «ព្រះជាម្ចាស់គឺជាប្រភពជីវិតសម្រាប់របស់សព្វសារពើ»។ នេះគឺជាមូលហេតុដែលយើងនឹងពិភាក្សាប្រធានបទនេះ។ គោលបំណងរបស់វា គឺដើម្បីបញ្ចប់នូវប្រធានបទ «ព្រះជាម្ចាស់ត្រួតត្រាលើរបស់សព្វសារពើ ហើយព្រះជាម្ចាស់គ្រប់គ្រង់របស់សព្វសារពើ»។ ប្រហែលជានៅពេលដែលអ្នករាល់ស្តាប់ឮប្រធានបទនេះ អ្នករាល់គ្នាអាចមានអារម្មណ៍ថា ចម្លែក ឬមិនអាចវាស់ស្ទង់បាន ប៉ុន្តែមិនថាអ្នករាល់គ្នាមានអារម្មណ៍បែបណានោះទេ ដោយសារពិភពខាងវិញ្ញាណគឺជាផ្នែកមួយនៃរបស់សព្វសារពើដែលព្រះជាម្ចាស់ត្រួតត្រា នោះអ្នករាល់គ្នាត្រូវតែទទួលបានការយល់ដឹងខ្លះៗពីប្រធានបទនេះ។ នៅពេលដែលអ្នករាល់គ្នាយល់បានខ្លះៗ នោះអ្នករាល់គ្នានឹងមានការកោតសរសើរ ការយល់ដឹង និងចំណេះដឹងយ៉ាងជ្រាលជ្រៅអំពីឃ្លាដែលចែងថា «ព្រះជាម្ចាស់គឺជាប្រភពជីវិតសម្រាប់របស់សព្វសារពើ»។

របៀបដែលព្រះជាម្ចាស់ត្រួតត្រា និងគ្រប់គ្រងពិភពខាងវិញ្ញាណ

សម្រាប់ពិភពរូបី នៅពេលដែលមនុស្សមិនយល់ពីអ្វីមួយ ឬបាតុភូតមួយជាក់លាក់ នោះពួកគេអាចស្រាវជ្រាវរកព័ត៌មានពាក់ព័ន្ធ ឬប្រើប្រាស់មធ្យោបាយផ្សេងៗដើម្បីស្វែងរកឲ្យឃើញនូវប្រភពដើម និងប្រវត្តិនៃចំណុចទាំងនោះ។ ប៉ុន្តែ ចំពោះពិភពផ្សេងទៀតដែលយើងកំពុងតែជជែកនាថ្ងៃនេះ គឺពិភពខាងវិញ្ញាណដែលមានវត្តមាននៅខាងក្រៅពិភពរូបី ដោយមនុស្សពិតជាគ្មានវិធី ឬមធ្យោបាយដើម្បីរៀនអ្វីមួយពីពិភពនេះទេ។ ហេតុអ្វីបានជាខ្ញុំមានបន្ទូលបែបនេះ? ខ្ញុំមានបន្ទូលបែបនេះ គឺដោយសារតែនៅក្នុងពិភពនៃមនុស្ស គ្រប់យ៉ាងនៃពិភពរូបី គឺមិនអាចកាត់ផ្តាច់ពី អត្ថិភាពខាងរូបរាងរបស់មនុស្សនោះទេ ហើយដោយសារតែមនុស្សមានអារម្មណ៍ថា គ្រប់យ៉ាងនៃពិភពរូបី គឺមិនអាចកាត់ផ្តាច់ពីការរស់នៅផ្នែករាងកាយ និងជីវិតផ្នែករាងកាយរបស់ពួកគេបាន ទើបមនុស្សភាគច្រើនត្រឹមតែដឹង ឬឃើញវត្ថុបែបសម្ភារៈដែលអាចមើលឃើញ នៅចំពោះភ្នែករបស់ពួកគេប៉ុណ្ណោះ។ ទោះបីជាយ៉ាងណាក៏ដោយ នៅពេលដែលនិយាយដល់ពិភពខាងវិញ្ញាណ ឬអាចនិយាយថា នៅពេលដែលនិយាយអំពីគ្រប់យ៉ាងដែលនៅក្នុងពិភពផ្សេង នោះអាចនិយាយបានថា មនុស្សភាគច្រើនមិនជឿនោះទេ។ ដោយសារតែមនុស្សមិនអាចមើលឃើញវា ហើយជឿថាមិនចាំបាច់យល់ពីវា ឬស្គាល់អី្វមួយពីវា មិននិយាយអ្វីពីភាពខុសគ្នាទាំងស្រុងរវាងពិភពខាងវិញ្ញាណ និងពិភពរូបី ហើយតាមការយល់ឃើញរបស់ព្រះជាម្ចាស់ ពិភពខាងវិញ្ញាណគឺបើកចំហរ ទោះបីសម្រាប់មនុស្ស វាគឺជាពិភពដែលអាថ៌កំបាំង និងបិទជិតក៏ដោយ ដូច្នេះហើយទើបមនុស្សមានពេលវេលាដ៏លំបាកក្នុងការស្វែងរកផ្លូវទៅកាន់ការយល់ដឹងនូវទិដ្ឋភាពផ្សេងៗនៃពិភពនេះ។ ការយល់ឃើញខុសៗគ្នានៃពិភពខាងវិញ្ញាណដែលខ្ញុំនឹងនិយាយ គឺត្រឹមតែទាក់ទងទៅនឹងការគ្រប់គ្រង និងអធិបតេយ្យភាពរបស់ព្រះជាម្ចាស់ប៉ុណ្ណោះ។ ខ្ញុំនឹងមិនបើកបង្ហាញអំពីអាថ៌កំបាំង ឬប្រាប់អ្នករាល់គ្នាពីអាថ៌កំបាំងណាមួយដែលអ្នករាល់គ្នាចង់ដឹងនោះទេ។ ដោយសារតែអ្វីដែលខ្ញុំនឹងនិយាយ ទាក់ទឹងនឹងអធិបតេយ្យភាពរបស់ព្រះជាម្ចស់ ការគ្រប់គ្រង់របស់ព្រះជាម្ចាស់ និងការផ្គត់ផ្គង់របស់ព្រះជាម្ចាស់ ដូច្នេះហើយ ខ្ញុំនឹងនិយាយអំពីផ្នែកដែលចាំបាច់សម្រាប់ឲ្យអ្នករាល់គ្នាដឹងប៉ុណ្ណោះ។

ទីមួយ ខ្ញុំសូមសួរសំណួរមួយដល់អ្នករាល់គ្នា៖ នៅក្នុងគំនិតរបស់អ្នករាល់គ្នា តើពិភពខាងវិញ្ញាណគឺជាអ្វី? និយាយឲ្យទូលាយ វាគឺជាពិភពមួយនៅខាងក្រៅពិភពរូបី គឺជាពិភពមួយដែលមនុស្សមើលមិនឃើញផង និងមិនអាចប៉ះពាល់បានផង។ ទោះបីជាយ៉ាងណា នៅក្នុងការស្រមៃរបស់អ្នករាល់គ្នា តើពិភពខាងវិញ្ញាណ គួរជាភពប្រភេទណា? ប្រហែលជាដោយសារតែអ្នកមិនអាចមើលឃើញ ទើបអ្នកមិនអាចគិតអំពីវា។ ទោះបីជាយ៉ាងណាក៏ដោយ នៅពេលដែលអ្នករាល់គ្នាស្តាប់ឮការពន្យល់ នោះអ្នករាល់នៅតែគិត ហើយអ្នកមិនអាចឈប់គិតអំពីវានោះទេ។ ហេតុអ្វីបានជាខ្ញុំនិយាយបែបនេះ? គឺមានអ្វីម៉្យាងដែលកើតឡើងចំពោះមនុស្សជាច្រើន នៅពេលដែលពួកគេនៅក្មេង៖ នៅពេលដែលមនុស្សម្នាក់ប្រាប់ពួកគេអំពីរឿងដ៏គួរឲ្យកោតខ្លាចមួយ ដូចជាអំពីខ្មោច ឬអំពីព្រលឹង នោះពួកគេមានអារម្មណ៍ភ័យខ្លាចលោះព្រលឹង។ តើពួកគេខ្លាចដោយសារមូលហេតុអ្វីឲ្យពិតប្រាកដ? គឺដោយសារតែពួកគេកំពុងតែស្រមើស្រមៃអំពីវត្ថុទាំងនោះ។ ទោះបីជាពួកគេមិនអាចមើលពួកវាឃើញ ក៏ពួកគេមានអារម្មណ៍ថា ពួកវាទាំងអស់នោះនៅជុំវិញបន្ទប់របស់ពួកគេ នៅតាមទីកន្លៀតដែលងងឹត និងកន្លែងលាក់បាំងមួយចំនួន ហើយពួកគេភ័យខ្លាចជាខ្លាំង ទើបពួកគេមិនហ៊ានទៅគេង។ ជាពិសេសនៅពេលយប់ ពួកគេមានអារម្មណ៍ភ័យខ្លាចពេក ទើបពួកគេមិនហ៊ាននៅម្នាក់ឯងក្នុងបន្ទប់របស់ខ្លួន ឬក៏ហ៊ានដើរម្នាក់ឯងទៅក្នុងទីធ្លានៅខាងក្រៅផ្ទះរបស់ពួកគេ។ នោះគឺជាពិភពខាងវិញ្ញាណនៃការស្រមើស្រមៃរបស់អ្នករាល់គ្នា ហើយវាគឺជាពិភពដែលមនុស្សគិតថា គួរឲ្យខ្លាច។ ការពិតគឺថា គ្រប់គ្នាស្រមើស្រមៃអំពីវានៅក្នុងកម្រិតណាមួយ ហើយគ្រប់គ្នាអាចមានអារម្មណ៍តិចតួចអំពីវា។

ចូរយើងចាប់ផ្តើមដោយការនិយាយអំពីពិភពខាងវិញ្ញាណ។ តើវាជាអ្វី? ខ្ញុំសូមផ្តល់ការពន្យល់ដ៏ខ្លី និងសាមញ្ញសម្រាប់អ្នក៖ ពិភពខាងវិញ្ញាណ គឺជាទីកន្លែងដ៏មានសារៈសំខាន់មួយ គឺជាទីកន្លែងដែលខុសពីពិភពរូបី។ ហេតុអ្វីបានជាខ្ញុំនិយាយថាវាមានសារៈសំខាន់? យើងនឹងពិភាក្សាអំពីបញ្ហានេះដោយលម្អិត។ អត្ថិភាព នៃពិភពខាងវិញ្ញាណ គឺជាប់ទាក់ទងយ៉ាងស្អិតរមួតទៅនឹងពិភពរូបីរបស់មនុស្សជាតិ។ វាដើរតួនាទីយ៉ាងសំខាន់នៅក្នុងវដ្ដនៃជីវិត និងសេចក្តីស្លាប់របស់មនុស្សនៅក្នុងការគ្រប់គ្រងរបស់ព្រះជាម្ចាស់លើរបស់សព្វសារពើ។ នេះគឺជាតួនាទីរបស់វា ហើយនេះគឺជាមូលហេតុមួយក្នុងចំណោមមូលហេតុមួយចំនួនដែលវត្តមានរបស់វាមានសារៈសំខាន់។ ដោយសារតែវាគឺជាកន្លែងមួយដែលមិនអាចដឹងដោយសារវិញ្ញាណទាំងប្រាំ នោះគ្មាននរណាម្នាក់អាចវិនិច្ឆ័យឲ្យត្រឹមត្រូវថា តើពិភពខាងវិញ្ញាណមាន ឬមិនមាននោះទេ។ កម្លាំងផ្សេងៗរបស់វា គឺជាប់ទាក់ទងយ៉ាងជិតស្និទ្ធទៅនឹងវត្តមានរបស់មនុស្ស ដែលជាលទ្ធផល លំដាប់លំដោយនៃជីវិតរបស់មនុស្សជាតិក៏ទទួលឥទ្ធិពលយ៉ាងច្រើនពីពិភពខាងវិញ្ញាណផងដែរ។ តើនេះជាប់ពាក់ព័ន្ធនឹងអធិបតេយ្យភាពរបស់ព្រះជាម្ចាស់ឬអត់? វាជាប់ពាក់ព័ន្ធ។ នៅពេលដែលខ្ញុំនិយាយបែបនេះ អ្នករាល់គ្នាយល់ពីមូលហេតុដែលខ្ញុំកំពុងតែពិភាក្សាអំពីប្រធានបទនេះ៖ គឺដោយសារតែវាពាក់ព័ន្ធនឹងអធិបតេយ្យភាពរបស់ព្រះជាម្ចាស់ ក៏ដូចជាការគ្រប់គ្រងរបស់ទ្រង់។ នៅក្នុងពិភពបែបនេះ ដែលជាពិភពមនុស្សមិនអាចមើលឃើញ រាល់បទបញ្ជា បញ្ញត្តិ និងប្រព័ន្ធរដ្ឋបាលនៃស្ថានសួគ៌ គឺខ្ពស់ជាងច្បាប់ និងប្រព័ន្ធនៃជាតិនានារបស់ពិភពរូបី ហើយគ្មានភាវៈមានជីវិតនៅក្នុងពិភពនេះ ហ៊ានល្មើស ឬបំពាននោះទេ។ តើនេះទាក់ទងនឹងអធិបតេយ្យភាព និងការគ្រប់គ្រងរបស់ព្រះជាម្ចាស់ឬទេ? នៅក្នុងពិភពខាងវិញ្ញាណ មានបញ្ញត្តិរដ្ឋបាលច្បាស់លាស់ បទបញ្ជានៃស្ថានសួគ៌ច្បាស់លាស់ និងលក្ខន្តិកៈច្បាស់លាស់។ នៅតាមកម្រិតខុសៗគ្នា និងនៅតាមតំបន់ផ្សេងៗគ្នា ឆ្មាំនានាគឺគោរពយ៉ាងតឹងរឹងចំពោះតួនាទីរបស់ពួកវា ហើយប្រតិបត្តិតាមក្រឹត្យវិន័យ និងបទបញ្ញត្តិទាំងឡាយ ដោយសារពួកគេដឹងពីអ្វីដែលជាផលវិបាកនៃការរំលោភបំពានបទបញ្ជានៃស្ថានសួគ៌ទាំងនោះ។ ពួកគេដឹងយ៉ាងច្បាស់ពីវិធីដែលព្រះជាម្ចាស់ដាក់ទោសទង្វើអាក្រក់ និងប្រទានរង្វាន់ដល់ទង្វើល្អ និងវិធីដែលទ្រង់គ្រប់គ្រង និងត្រួតត្រាលើរបស់សព្វសារពើ។ ជាងនេះទៅទៀត ពួកគេមើលឃើញយ៉ាងច្បាស់ពីវិធីដែលទ្រង់អនុវត្តបទបញ្ជា និងលក្ខន្តិកៈនៃស្ថានសួគ៌របស់ទ្រង់។ តើទាំងនេះ ខុសគ្នាពីពិភពរូបីដែលមនុស្សជាតិរស់នៅដែរឬទេ? ពួកវាពិតជាខុសគ្នាយ៉ាងខ្លាំង។ ពិភពខាងវិញ្ញាណគឺជាពិភពដែលមានលក្ខណៈខុសគ្នាស្រឡះពីពិភពរូបី ដោយសារតែមានបទបញ្ជា និងលក្ខន្តិកៈនៃស្ថានសួគ៌ នេះគឺទាក់ទងនឹងអធិបតេយ្យភាពរបស់ព្រះជាម្ចាស់ ការគ្រប់គ្រង ហើយជាងនេះទៅទៀតគឺទាក់ទងទៅនឹងនិស្ស័យរបស់ទ្រង់ ក៏ដូចជាកម្មសិទ្ធិ និងលក្ខណៈរបស់ទ្រង់។ ដោយបានស្តាប់ឮរឿងនេះ តើអ្នករាល់គ្នាមិនមានអារម្មណ៍ថា វាចាំបាច់យ៉ាងខ្លាំងសម្រាប់ខ្ញុំ ក្នុងការនិយាយពីប្រធានបទនេះទេ? តើអ្នករាល់គ្នាមិនចង់ដឹងពីអាថ៌កំបាំងដែលជាប់ជាមួយវាទេឬ? (បាទ យើងចង់)។ បែបនេះ គឺជាការគិតបែបពិភពខាងវិញ្ញាណ។ ទោះបីជាវានៅជាមួយនឹងពិភពរូបី ហើយព្រមជាមួយគ្នានេះ វាស្ថិតនៅក្រោមការគ្រប់គ្រង និងអធិបតេយ្យភាពរបស់ព្រះជាម្ចាស់ក៏ដោយ ក៏ការគ្រប់គ្រង និងអធិបតេយ្យភាពរបស់ព្រះជាម្ចាស់នៃពិភពនេះ គឺមានលក្ខណៈតឹងរឹងជាងយ៉ាងឆ្ងាយ ទៅនឹងការគ្រប់គ្រង និងអធិបតេយ្យភាពរបស់ទ្រង់នៅក្នុងពិភពរូបី។ នៅពេលនិយាយឲ្យលម្អិត យើងគួរចាប់ផ្តើមដោយវិធីដែលពិភពខាងវិញ្ញាណទទួលខុសត្រូវចំពោះកិច្ចការនៃវដ្តរបស់ជីវិត និងសេចក្តីស្លាប់របស់មនុស្សជាតិ ដោយសារនេះជាផ្នែកមួយដ៏សំខាន់នៃកិច្ចការរបស់ភាវៈនៃពិភពខាងវិញ្ញាណ។

ក្នុងចំណោមមនុស្សជាតិ ខ្ញុំបែងចែកមនុស្សទាំងអស់ជាបីប្រភេទ។ ទីមួយគឺជាអ្នកមិនជឿ ដែលជាពួកអ្នកដែលគ្មានជំនឿខាងសាសនា។ ពួកគេត្រូវបានគេហៅថាជា អ្នកមិនជឿ។ អ្នកមិនជឿភាគច្រើនលើសលប់ មានសេចក្តីជំនឿតែទៅលើលុយ ពួកគេគិតតែពីផលប្រយោជន៍ផ្ទាល់ខ្លួនរបស់ពួកគេប៉ុណ្ណោះ ពួកគេគឺជាមនុស្សសម្ភារៈនិយម ហើយត្រឹមតែជឿលើពិភពរូបីតែប៉ុណ្ណោះ ពួកគេមិនជឿលើវដ្ដនៃជីវិត និងសេចក្តីស្លាប់ ឬមានជំនឿលើអ្វីមួយដែលនិយាយអំពីអាទិទេព ឬខ្មោចនោះទេ។ ខ្ញុំបែងចែកមនុស្សប្រភេទនេះជាអ្នកមិនជឿ ហើយពួកគេគឺជាប្រភេទទីមួយ។ ប្រភេទទីពីរ គឺរួមបញ្ចូលទាំងមនុស្សមានសេចក្តីជំនឿផ្សេងៗក្រៅពីអ្នកមិនជឿ។ ក្នុងចំណោមមនុស្សជាតិ ខ្ញុំបែងចែកមនុស្សនៃសេចក្តីជំនឿជាក្រុមធំៗមួយចំនួន៖ ទីមួយគឺពួកសាសន៍យូដា ទីពីរគឺពួកកាតូលិក ទីបីគឺពួកគ្រីស្ទបរិស័ទ ទីបួនពួកមូស្ល៊ីម និងទីប្រាំគឺពួកពុទ្ធបរិស័ទ គឺទាំងអស់មានប្រាំប្រភេទ។ ទាំងនេះគឺជាមនុស្សនៃសេចក្តីជំនឿប្រភេទផ្សេងៗគ្នា។ ប្រភេទទីបី គឺរួមបញ្ចូលទាំងពួកអ្នកដែលជឿលើព្រះជាម្ចាស់ ហើយនេះរួមបញ្ចូលទាំងអ្នករាល់គ្នាផងដែរ។ អ្នកមានជំនឿប្រភេទនេះ គឺពួកអ្នកដែលដើរតាមព្រះជាម្ចាស់សព្វថ្ងៃនេះ។ មនុស្សទាំងនេះត្រូវបានបែងចែកជាពីរផ្នែក៖ រាស្ត្ររើសតាំងរបស់ព្រះជាម្ចាស់ និងអ្នកស៊ីឈ្នួល។ ប្រភេទសំខាន់ៗទាំងនេះ ត្រូវបានញែកយ៉ាងច្បាស់។ ដូច្នេះហើយ ពេលនេះអ្នកអាចញែកយ៉ាងច្បាស់នៅក្នុងគំនិតរបស់អ្នករាល់គ្នារវាងប្រភេទ និងចំណាត់ថ្នាក់របស់មនុស្ស មិនអ៊ីចឹងទេឬ? ប្រភេទទីមួយ គឺមានអ្នកមិនជឿ ហើយខ្ញុំបាននិយាយអំពីលក្ខណៈរបស់ពួកគេរួចហើយ។ តើពួកអ្នកដែលមានជំនឿលើមនុស្សចាស់នៅលើមេឃ ត្រូវបានរាប់ជាអ្នកមិនជឿឬទេ? អ្នកមិនជឿជាច្រើនត្រឹមតែជឿលើព្រះចំណាស់នៅលើមេឃ។ ពួកគេជឿថា ខ្យល់ ភ្លៀង ផ្គរលាន់។ ល។ គឺត្រូវបានគ្រប់គ្រងដោយអង្គនេះ ជាអង្គដែលពួកគេពឹងផ្អែកសម្រាប់ការដាំដំណាំ និងការប្រមូលផល ប៉ុន្តែនៅពេលដែលលើកឡើងអំពីជំនឿនៅក្នុងព្រះជាម្ចាស់ ពួកគេមិនចង់ជឿទ្រង់នោះទេ។ តើមនុស្សប្រភេទនេះ អាចហៅថាមានសេចក្តីជំនឿដែរឬទេ? មនុស្សប្រភេទនេះ ត្រូវបានរាប់បញ្ចូលជាមួយអ្នកមិនជឿ។ អ្នកយល់ពីរឿងនេះ មែនទេ? ចូរកុំច្រឡំអំពីប្រភេទទាំងនេះ។ ប្រភេទទីពីរ គឺរួមបញ្ចូលមនុស្សនៃសេចក្តីជំនឿ ហើយប្រភេទទីបីគឺពួកអ្នកដែលកំពុងតែដើរតាមព្រះជាម្ចាស់។ ដូចនេះ ហេតុអ្វីបានជាខ្ញុំបែងចែកមនុស្សទាំងអស់ទៅក្នុងប្រភេទទាំងនេះ? (ដោយសារតែមនុស្សប្រភេទផ្សេងៗគ្នាមានទីបញ្ចប់ និងគោលដៅខុសៗគ្នា)។ នេះគឺជាទិដ្ឋភាពមួយ។ នៅពេលដែលជាតិសាសន៍ផ្សេងៗ និងមនុស្សប្រភេទទាំងនេះវិលត្រឡប់ទៅកាន់ពិភពខាងវិញ្ញាណវិញ នោះពួកគេម្នាក់ៗនឹងមានទីកន្លែងខុសៗគ្នាដើម្បីទៅ ហើយនឹងស្ថិតនៅក្រោមច្បាប់នៃវដ្ដជីវិត និងសេចក្តីស្លាប់ផ្សេងៗគ្នា ដូច្នេះហើយទើបខ្ញុំបានបែងចែកមនុស្សទៅជាប្រភេទធំៗទាំងនេះ។

១. វដ្ដនៃជីវិត និងសេចក្តីស្លាប់របស់អ្នកមិនជឿ

ចូរយើងចាប់ផ្តើមដោយវដ្តនៃជីវិត និងសេចក្តីស្លាប់របស់អ្នកមិនជឿ។ បន្ទាប់ពីស្លាប់ មនុស្សម្នាក់ត្រូវឆ្មាំមកពីពិភពខាងវិញ្ញាណយកចេញ។ តើអ្វីពិតប្រាកដរបស់មនុស្សដែលត្រូវបានយកចេញ? មិនមែនជាសាច់ឈាមរបស់មនុស្សម្នាក់នោះទេ ប៉ុន្តែគឺជាព្រលឹងរបស់មនុស្សម្នាក់វិញ។ នៅពេលដែលព្រលឹងរបស់មនុស្សម្នាក់ត្រូវបានយកចេញ នោះមានម្នាក់បានមកដល់ទីកន្លែងមួយ ដែលជាភ្នាក់ងារនៃពិភពខាងវិញ្ញាណ ដែលទទួលយ៉ាងពិសេសនូវព្រលឹងរបស់មនុស្សដែលទើបនឹងស្លាប់។ (ចំណាំ៖ ទីកន្លែងដំបូងដែលនរណាម្នាក់ទៅបន្ទាប់ពីស្លាប់ គឺមានលក្ខណៈចម្លែកចំពោះព្រលឹង)។ នៅពេលដែលព្រលឹងត្រូវបាននាំយកមកកាន់ទីកន្លែងនេះ មន្ត្រីម្នាក់ធ្វើការត្រួតពិនិត្យជាលើកដំបូង ដោយបញ្ជាក់ពីឈ្មោះ ទីកន្លែងរស់នៅ អាយុ និងបទពិសោធន៍ទាំងអស់របស់ពួកគេ។ គ្រប់យ៉ាងដែលពួកគេបានធ្វើនៅពេលដែលពួកគេនៅរស់ ត្រូវបានកត់ត្រាទុកនៅក្នុងសៀវភៅ ហើយត្រូវបានបញ្ជាក់ពីភាពត្រឹមត្រូវ។ បន្ទាប់ពីត្រួតពិនិត្យរួច អាកប្បកិរិយា និងសកម្មភាពរបស់មនុស្សពេញមួយជីវិតរបស់ពួកគេ ត្រូវបានប្រើដើម្បីកំណត់ថា ពួកគេនឹងត្រូវដាក់ទោស ឬបន្តយកកំណើតជាមនុស្សសាជាថ្មី ដែលនេះគឺជាដំណាក់កាលទីមួយ។ តើដំណាក់កាលទីមួយនេះគួរឲ្យខ្លាចឬទេ? វាមិនគួរឲ្យខ្លាចណាស់ណាទេ ព្រោះថា រឿងតែមួយដែលបានកើតឡើងគឺ មនុស្សបានមកដល់ទីន្លែងដែលងងឹត និងមិនធ្លាប់ស្គាល់។

នៅក្នុងដំណាក់កាលទីពីរ ប្រសិនបើបុគ្គលនេះបានធ្វើរឿងអាក្រក់ជាច្រើនពេញមួយជីវិតរបស់ពួកគេ ហើយប្រព្រឹត្តអំពើអាក្រក់ជាច្រើន នោះពួកគេនឹងត្រូវបាននាំយកទៅកាន់ទីកន្លែងនៃការដាក់ទោសដើម្បីដោះស្រាយ។ ទីនោះនឹងជាកន្លែងប្រើប្រាស់យ៉ាងជាក់លាក់សម្រាប់ការដាក់ទោសមនុស្ស។ ចំណុចជាក់លាក់នៃវិធីដើម្បីដាក់ទោស គឺអាស្រ័យលើអំពើបាបដែលពួកគេប្រព្រឹត្ត ក៏ដូចជាចំនួននៃរឿងអាក្រក់ដែលពួកគេបានធ្វើមុនពេលដែលពួកគេស្លាប់។ នេះគឺជាស្ថានភាពទីមួយដែលកើតឡើងនៅក្នុងដំណាក់កាលទីពីរ។ ដោយសារតែរឿងអាក្រក់ដែលពួកគេបានធ្វើ និងទង្វើអាក្រក់ដែលពួកគេបានប្រព្រឹត្តមុនពេលដែលពួកគេស្លាប់ នៅពេលដែលពួកគេយកកំណើតសាជាថ្មីបន្ទាប់ពីការដាក់ទោស គឺនៅពេលដែលពួកគេកើត ម្តងទៀតទៅក្នុងពិភពរូបី នោះមនុស្សមួយចំនួននឹងបន្តជាមនុស្ស ខណៈដែលអ្នកផ្សេងៗទៀតនឹងក្លាយជាសត្វ។ មានន័យថា បន្ទាប់ពីមនុស្សម្នាក់វិលត្រឡប់ទៅកាន់ពិភពខាងវិញ្ញាណវិញ ពួកគេត្រូវបានដាក់ទោសដោយសារតែអំពើអាក្រក់ដែលពួកគេបានប្រព្រឹត្ត។ ជាងនេះទៅទៀត ដោយសារតែរឿងអាក្រក់ដែលពួកគេបានធ្វើ នោះនៅក្នុងការយកកំណើតសាជាថ្មីនៅពេលបន្ទាប់របស់ពួកគេ ពួកគេអាចនឹងមិនត្រឡប់ទៅជាមនុស្ស ប៉ុន្តែគឺជាសត្វទៅវិញ។ ប្រភេទសត្វដែលពួកគេអាចនឹងក្លាយទៅជា រួមមានសត្វគោ សត្វសេះ សត្វជ្រូក និងសត្វឆ្កែ។ មនុស្សមួយចំនួនអាចកើតឡើងវិញជាបក្សាបក្សី ឬទា ឬក្ងាន....បន្ទាប់ពីពួកគេបានយកកំណើតសាជាថ្មីជាសត្វនៅពេលដែលពួកគេស្លាប់ម្តងទៀត នោះពួកគេនឹងវិលត្រឡប់ទៅកាន់ពិភពខាងវិញ្ញាណវិញ។ ដូចពីមុនដែរ នៅទីនោះ ដោយផ្អែកលើអាកប្បកិរិយារបស់ពួកគេនៅមុនការស្លាប់របស់ពួកគេ ពិភពខាងវិញ្ញាណនឹងសម្រេចថា តើពួកគេត្រូវយកកំណើតឡើងវិញជាមនុស្សឬអត់។ មនុស្សភាគច្រើនប្រព្រឹត្តអំពើអាក្រក់ច្រើនពេក ហើយអំពើបាបរបស់ពួកគេអាក្រក់ខ្លាំងពេក ដូច្នេះពួកគេត្រូវយកកំណើតជាសត្វចាប់ពីប្រាំពីរដង ទៅដប់ពីរដង។ ពីប្រាំពីរដង ទៅដប់ពីរដង តើវាមិនគួរឲ្យខ្លាចទេឬ? (វាគួរឲ្យខ្លាចណាស់)។ តើអ្វីដែលធ្វើឲ្យអ្នករាល់គ្នាខ្លាច? មនុស្សម្នាក់ក្លាយជាសត្វមួយក្បាល នោះគឺជារឿងដែលគួរឲ្យភ័យខ្លាចជាខ្លាំង។ ហើយសម្រាប់មនុស្សម្នាក់ តើអ្វីជារឿងដែលឈឺចាប់បំផុតអំពីការក្លាយជាសត្វ? គ្មានភាសា មានតែការគិតធម្មតា គ្រាន់តែអាចធ្វើរឿងដែលសត្វធ្វើ ហើយទទួលទានអាហារដែលសត្វទទួលទាន មានផ្នត់គំនិតសាមញ្ញ និងមានភាសារាងកាយរបស់សត្វ មិនអាចដើរត្រង់ខ្លួន មិនអាចទំនាក់ទំនងជាមួយមនុស្ស ហើយជាការពិត គ្មានអាកប្បកិរិយា ឬសកម្មភាពរបស់មនុស្សមានទំនាក់ទំនងណាមួយជាមួយសត្វនោះទេ។ មានន័យថា ក្នុងចំណោមរបស់សព្វសារពើ ការក្លាយជាសត្វមួយក្បាល ធ្វើឲ្យអ្នកទាបជាងភាវៈមានជីវិតនានាទាំងអស់ ហើយជាប់ពាក់ព័ន្ធនឹងការទទួលរងការឈឺចាប់ច្រើនជាងមនុស្ស។ នេះគឺជាទិដ្ឋភាពមួយនៃការដាក់ទោសរបស់ពិភពខាងវិញ្ញាណចំពោះអស់អ្នកដែលបានធ្វើអំពើអាក្រក់ជាច្រើន ហើយប្រព្រឹត្តអំពើបាបជាច្រើន។ នៅពេលដែលនិយាយអំពីភាពធ្ងន់ធ្ងរនៃការដាក់ទោស គឺត្រូវបានសម្រេចដោយផ្អែកលើប្រភេទសត្វណាមួយដែលពួកគេនឹងក្លាយទៅជា។ ឧទាហរណ៍ តើការក្លាយជាសត្វជ្រូក ល្អជាងសត្វឆ្កែឬទេ? តើសត្វជ្រូករស់នៅប្រសើរជាងសត្វឆ្កែមែនទេ? គឺអាក្រក់ជាង ត្រូវទេ? ប្រសិនបើមនុស្សក្លាយជាសត្វគោ ឬសត្វសេះ តើពួកគេនឹងរស់នៅប្រសើរជាង ឬអាក្រក់ជាងពួកគេក្លាយជាសត្វជ្រូក? (ប្រសើរជាង)។ តើបុគ្គលម្នាក់នឹងមានភាពសុខស្រួលជាងដោយបានកើតឡើងវិញជាសត្វឆ្មាឬទេ? គេនឹងក្លាយជាសត្វដូចគ្នា ហើយការក្លាយជាសត្វឆ្មា អាចមានភាពងាយស្រួលជាងការក្លាយជាសត្វគោ ឬសត្វសេះ ដោយសាតែសត្វឆ្មាខ្ជិលច្រអូសដោយចំណាយពេលភាគច្រើននៅក្នុងដំណេក។ ការក្លាយជាសត្វគោ ឬសត្វសេះ គឺត្រូវប្រើកម្លាំងពលកម្មច្រើនជាង។ ដូច្នេះហើយ ប្រសិនបើមនុស្សម្នាក់ត្រូវបានយកកំណើតសាជាថ្មីជាសត្វគោ ឬសត្វសេះ នោះពួកគេត្រូវធ្វើការធ្ងន់ ដែលទាក់ទងនឹងការដាក់ទោសយ៉ាងធ្ងន់ធ្ងរ។ ការក្លាយជាសត្វឆ្កែអាចនឹងប្រសើរជាងការក្លាយជាសត្វគោ ឬសត្វសេះបន្តិច ដោយសារតែសត្វឆ្កែមានទំនាក់ទំនងជិតស្និទ្ធជាមួយម្ចាស់ជាង។ ចំពោះសត្វឆ្កែខ្លះ បន្ទាប់ពីម្ចាស់ចិញ្ចឹមពីរបីឆ្នាំរួចមក ពួកវាអាចយល់ច្រើនអំពីអ្វីដែលម្ចាស់របស់ពួកវានិយាយ។ ពេលខ្លះ ឆ្កែអាចផ្លាស់ប្តូរទៅតាមអារម្មណ៍ និងតម្រូវការរបស់ម្ចាស់វា ហើយម្ចាស់ប្រព្រឹត្ដចំពោះសត្វឆ្កែល្អជាង ហើយសត្វឆ្កែស៊ី និងផឹកប្រសើរជាង ហើយនៅពេលដែលវាឈឺ វាត្រូវបានមើលថែច្រើនជាង។ ដូចនេះ តើសត្វឆ្កែមិនរីករាយនឹងជីវិតដ៏មានសុភមង្គលទេឬ? ដូច្នេះ ការក្លាយជាសត្វឆ្កែ គឺប្រសើរជាងការក្លាយជាសត្វគោ ឬសត្វសេះ។ ក្នុងន័យនេះ ភាពធ្ងន់ធ្ងរនៃការដាក់ទោសរបស់បុគ្គលម្នាក់ កំណត់ពីចំនួនដែលបុគ្គលម្នាក់ត្រូវបានយកកំណើតសាជាថ្មីជាសត្វ ក៏ដូចជាកំណត់ពីប្រភេទនៃសត្វផងដែរ។

ដោយសារតែពួកគេប្រព្រឹត្តអំពើបាបជាច្រើននៅពេលដែលពួកគេនៅមានជីវិត នោះមនុស្សមួយចំនួនត្រូវបានដាក់ទោសដោយការយកកំណើតសាជាថ្មីជាសត្វ ពីប្រាំពីរជាតិ ដល់ដប់ពីរជាតិ។ ដោយទទួលបានការដាក់ទោសគ្រប់ចំនួន នៅពេលដែលពួកគេត្រឡប់ទៅកាន់ពិភពខាងវិញ្ញាណ នោះពួកគេត្រូវបានយកទៅកន្លែងផ្សេង ជាកន្លែងមួយដែលព្រលឹងនានាត្រូវបានដាក់ទោសរួចហើយ និងជាប្រភេទព្រលឹងដែលកំពុងតែត្រៀមយកកំណើតសាជាថ្មីជាមនុស្ស។ នៅក្នុងទីកន្លែងនេះ ព្រលឹងនីមួយៗត្រូវបានបែងចែកជាប្រភេទផ្អែកលើប្រភេទនៃគ្រួសារដែលពួកគេនឹងកើតជាមួយ ប្រភេទនៃតួនាទីដែលពួកគេនឹងបំពេញនៅពេលដែលពួកគេត្រូវបានយកកំណើតសាជាថ្មី។ល។ ឧទាហរណ៍ មនុស្សខ្លះនឹងក្លាយជាអ្នកចម្រៀងនៅពេលដែលពួកគេមកកាន់ពិភពលោកនេះ ក៏ដូចជាត្រូវបានដាក់នៅក្នុងចំណោមអ្នកចម្រៀងផងដែរ។ មនុស្សខ្លះនឹងក្លាយជាអ្នកធ្វើជំនួញនៅពេលដែលពួកគេមកក្នុងពិភពលោកនេះ ដូច្នេះពួកគេត្រូវបានដាក់ក្នុងចំណោមអ្នកធ្វើជំនួញ ហើយប្រសិនបើនរណាម្នាក់នឹងក្លាយជាអ្នកស្រាវជ្រាវផ្នែកវិទ្យាសាស្ត្របន្ទាប់ពីក្លាយជាមនុស្ស នោះពួកគេត្រូវបានដាក់នៅក្នុងចំណោមអ្នកស្រាវជ្រាវផ្នែកវិទ្យាសាស្ត្រ។ បន្ទាប់ពីពួកត្រូវបានចាត់ចំណាត់ថ្នាក់ នោះព្រលឹងនីមួយៗត្រូវបានបញ្ជូនចេញដោយផ្អែកលើពេលវេលាខុសៗគ្នា និងដោយផ្អែកលើថ្ងៃកំណត់ គឺដូចមនុស្សផ្ញើអ៊ីមែលនៅសព្វថ្ងៃនេះដែរ។ នៅក្នុងនេះ នឹងក្លាយជាវដ្តនៃជីវិត និងការស្លាប់មួយដ៏ពេញលេញ។ ចាប់តាំងពីថ្ងៃដែលមនុស្សម្នាក់មកដល់ពិភពខាងវិញ្ញាណ រហូតដល់ទីបញ្ចប់នៃការដាក់ទោសរបស់ពួកគេ ឬរហូតដល់ពួកគេបានយកកំណើតសាជាថ្មីជាសត្វជាច្រើនដង ហើយកំពុងតែត្រៀមយកកំណើតសាជាថ្មីជាមនុស្ស ដំណើរការនេះគឺចប់រួចរាល់។

សម្រាប់អស់អ្នកដែលត្រូវបានដាក់ទោស ហើយមិនបានយកកំណើតសាជាថ្មីជាសត្វ តើពួកគេនឹងត្រូវបានបញ្ជូនយ៉ាងលឿនទៅកាន់ពិភពខាងរូបីដើម្បីយកកំណើតជាមនុស្សឬទេ? ឬ តើវានឹងត្រូវការរយៈពេលប៉ុន្មាន មុនពេលដែលពួកគេអាចមកដល់ក្នុងចំណោមមនុស្ស? តើរឿងនេះអាចកើតឡើងរឿយៗប៉ុនណា? មានការរឹតត្បិតផ្នែកពេលវេលាចំពោះការកើតឡើងនេះ។ គ្រប់យ៉ាងដែលកើតឡើងនៅក្នុងពិភពខាងវិញ្ញាណ គឺអាស្រ័យលើការរឹតត្បិត និងក្រឹត្យវិន័យផ្នែកពេលវេលាដ៏ច្បាស់លាស់ ដែលអ្នករាល់គ្នានឹងយល់ ប្រសិនបើខ្ញុំពន្យល់ជាតួលេខ។ សម្រាប់អស់អ្នកដែលយកកំណើតសាជាថ្មីនៅក្នុងរយៈពេលដ៏ខ្លីនៅពេលដែលពួកគេស្លាប់ គឺមានការត្រៀមរៀបចំសម្រាប់ពួកគេរួចទៅហើយ ដើម្បីយកកំណើតសាជាថ្មីជាមនុស្ស។ គឺជាពេលវេលាដ៏ខ្លីបំផុតដែលរឿងនេះអាចកើតឡើងក្នុងរយៈពេលបីថ្ងៃ។ សម្រាប់មនុស្សខ្លះត្រូវការពេលវេលាបីខែ សម្រាប់មនុស្សខ្លះទៀតត្រូវការពេលវេលាបីឆ្នាំ សម្រាប់មនស្សខ្លះត្រូវការពេលវេលាសាមសិបឆ្នាំ សម្រាប់មនុស្សខ្លះត្រូវការពេលបីរយឆ្នាំ។ល។ ដូច្នេះ តើវិន័យនៃពេលវេលាទាំងនេះ អាចនិយាយបានថាដូចម្តេច ហើយតើអ្វីគឺជាភាពជាក់លាក់របស់ពួកវា? ពួកវាអាស្រ័យលើអ្វីដែលពិភពរូបីដែលជាពិភពរបស់មនុស្ស ត្រូវការពីព្រលឹងមួយ ហើយអាស្រ័យលើតួនាទីដែលព្រលឹងនេះនឹងត្រូវបំពេញនៅក្នុងពិភពនេះ។ នៅពេលដែលមនុស្សយកកំណើតសាជាថ្មីជាមនុស្សសាមញ្ញ ពួកគេភាគច្រើនយកកំណើតសាជាថ្មីយ៉ាងលឿន ដោយសារតែពិភពរបស់មនុស្សត្រូវការមនុស្សសាមញ្ញបែបនេះជាខ្លាំង ដូច្នេះ បីថ្ងៃក្រោយមក ពួកគេត្រូវបានបញ្ជូនចេញម្តងទៀតទៅកាន់គ្រួសារ ដែលខុសគ្នាទាំងស្រុងទៅនឹងគ្រួសារដែលពួកគេធ្លាប់នៅជាមួយ មុនពេលដែលពួកគេបានស្លាប់។ ទោះបីជាយ៉ាងណាក៏ដោយ មានមនុស្សមួយចំនួនដែលបំពេញតួនាទីពិសេសមួយនៅក្នុងពិភពនេះ។ ពាក្យថា «ពិសេស» មានន័យថា មិនមានតម្រូវការមនុស្សទាំងនេះច្រើននោះទេនៅក្នុងពិភពរបស់មនុស្ស។ មិនមានមនុស្សច្រើននោះទេ ដែលត្រូវការដើម្បីបំពេញតួនាទីបែបនេះ ដូច្នេះវាអាចត្រូវការពេលវេលាបីរយឆ្នាំ។ ម្យ៉ាង ព្រលឹងនេះនឹងមកក្នុងរយៈពេលបីរយឆ្នាំម្តង ឬអាចមកក្នុងរយៈពេលបីពាន់ឆ្នាំម្តង។ ហេតុអ្វីបានជាបែបនេះ? គឺដោយសារ ទាំងក្នុងរយៈពេលបីរយឆ្នាំ ឬបីពាន់ឆ្នាំ តួនាទីបែបនេះគឺមិនត្រូវការនៅក្នុងពិភពរបស់មនុស្សនោះទេ ដូច្នេះព្រលឹងនោះត្រូវបានរក្សាទុកនៅកន្លែងណាមួយនៅក្នុងពិភពខាងវិញ្ញាណ។ ចូរយកខុងជឺជាឧទាហរណ៍៖ គាត់មានឥទ្ធិពលយ៉ាងខ្លាំងទៅលើវប្បធម៌ប្រពៃណីរបស់ចិន ហើយការមកដល់របស់គាត់គឺមានឥទ្ធិពលយ៉ាងជ្រៅទៅក្នុងវប្បធម៌ ចំណេះដឹង ប្រពៃណី និងមនោគមវិទ្យារបស់ប្រជាជននៅពេលនោះ។ ទោះបីជាយ៉ាងណាក៏ដោយ មនុស្សបែបនេះ គឺមិនត្រូវការជារៀងរាល់ឆ្នាំនោះទេ ដូច្នេះគាត់ត្រូវតែស្ថិតនៅក្នុងពិភពខាងវិញ្ញាណ ដោយទន្ទឹងរង់ចាំនៅទីនោះរយៈពេលបីរយឆ្នាំ ឬបីពាន់ឆ្នាំមុនពេលដែលគាត់យកកំណើតសាជាថ្មី។ ដោយសារតែពិភពរបស់មនុស្សមិនត្រូវការមនុស្សប្រភេទនេះ គាត់ត្រូវតែរង់ចាំយ៉ាងស្ងប់ស្ងៀម ដោយសារតែមានតួនាទីតិចណាស់ដូចទៅនឹងតួនាទីរបស់គាត់ ហើយគាត់គ្មានអ្វីធ្វើច្រើននោះទេ។ ដូចនេះ គាត់ត្រូវតែត្រូវបានរក្សាទុកនៅកន្លែងណាមួយនៅក្នុងពិភពខាងវិញ្ញាណស្ទើរគ្រប់ពេលវេលា ដោយនៅស្ងៀម រង់ចាំការបញ្ជូនចេញនៅពេលដែលពិភពរបស់មនុស្សមានតម្រូវការគាត់។ នេះគឺជាក្រិត្យវិន័យពេលវេលារបស់ពិភពខាងវិញ្ញាណ សម្រាប់ភាពញឹកញាប់ដែលមនុស្សភាគច្រើនយកកំណើតសាជាថ្មី។ មិនថាមនុស្សមានលក្ខណៈសាមញ្ញ ឬមានលក្ខណៈពិសេសនោះទេ ពិភពខាងវិញ្ញណមានវិន័យសមស្រប និងការអនុវត្តដ៏ត្រឹមត្រូវសម្រាប់ដំណើរការនៃការយកកំណើតសាជាថ្មីរបស់ពួកគេ ហើយវិន័យ និងការអនុវត្តទាំងនេះ ត្រូវបានព្រះជាម្ចាស់បញ្ជូនមក មិនមែនត្រូវបានសម្រេច និងគ្រប់គ្រងដោយឆ្មាំណាមួយ ឬភាវៈណាមួយនៃពិភពខាងវិញ្ញាណនោះទេ។ ពេលនេះ អ្នកយល់ពីរឿងនេះហើយ ត្រូវទេ?

ចំពោះព្រលឹងណាមួយ ការយកកំណើតសាជាថ្មីរបស់វា តួនាទីរបស់វានៅក្នុងជីវិតនេះ វាកើតនៅក្នុងគ្រួសារណាមួយដែលវាបានកើងឡើងនៅក្នុងគ្រួសារនោះ និងស្ថានភាពជីវិត គឺទាក់ទងយ៉ាងជិតស្និទ្ធទៅនឹងអតីតជាតិរបស់ព្រលឹងនោះ។ មនុស្សគ្រប់ប្រភេទទាំងអស់ចូលមកក្នុងពិភពរបស់មនុស្ស ហើយតួនាទីដែលពួកគេបំពេញគឺផ្សេងៗគ្នា ហើយកិច្ចការដែលពួកគេធ្វើក៏ផ្សេងៗគ្នាដែរ។ តើកិច្ចការទាំងនេះមានអ្វីខ្លះ? មនុស្សមួយចំនួនបានមកដើម្បីសងបំណុល៖ ប្រសិនបើពួកគេបានជំពាក់លុយអ្នកដទៃច្រើនពេកនៅក្នុងជីវិតកាលពីអតីតជាតិរបស់ពួកគេ នោះពួកគេមកដើម្បីសងបំណុលនៅក្នុងជីវិតនេះ។ ស្របពេលជាមួយគ្នានេះ មនុស្សមួយចំនួនបានមកដើម្បីប្រមូលបំណុល៖ ពួកគេត្រូវបានគេបោកបញ្ឆោតយករបស់ជាច្រើនយ៉ាង និងលុយជាច្រើននៅក្នុងអតីតជាតិរបស់ពួកគេ។ ជាលទ្ធផល បន្ទាប់ពីពួកគេមកដល់ពិភពខាងវិញ្ញាណ ពិភពនេះបានផ្តល់នូវភាពយុត្តិធម៌ដល់ពួកគេ និងអនុញ្ញាតឲ្យពួកគេប្រមូលបំណុលនៅក្នុងជាតិនេះ។ មនុស្សខ្លះបានមកដើម្បីតបស្នងសងគុណ៖ ក្នុងអំឡុងពេលនៃអតីតជាតិរបស់ពួកគេ មានន័យថាជីវិតនៃការកើតសាជាថ្មីកាលពីមុន មនុស្សម្នាក់ធ្វើល្អចំពោះពួកគេ ហើយដោយសារតែពួកគេទទួលបានឱកាសដ៏ប្រសើរដើម្បីយកកំណើតសាជាថ្មីនៅក្នុងជីវិតនេះ នោះពួកគេកើតឡើងវិញដើម្បីសងបំណុលនៃអំពើកតញ្ញូទាំងនោះ។ ស្របពេលជាមួយគ្នានេះ អ្នកដទៃទៀតបានកើតឡើងវិញទៅក្នុងជីវិតនេះ ដើម្បីទាមទារយកជីវិត។ តើពួកគេទាមទារយកជីវិតរបស់នរណា? ពួកគេទាមទារយកជីវិតមនុស្សដែលបានសម្លាប់ពួកគេកាលពីអតីតជាតិរបស់ពួកគេ។ សរុបមក ជីវិតបច្ចុប្បន្នរបស់មនុស្សម្នាក់ៗ មានទំនាក់ទំនងយ៉ាងជិតស្និទ្ធជាមួយអតីតជាតិរបស់ពួកគេ។ ទំនាក់ទំនងនេះគឺមិនអាចកាត់ផ្តាច់បាននោះទេ។ មានន័យថា ជីវិតបច្ចុប្បន្នរបស់មនុស្សម្នាក់ៗ គឺទទួលឥទ្ធិពលយ៉ាងខ្លាំងពីជីវិតកាលពីអតីតជាតិ។ ឧទាហរណ៍ យើងអាចនិយាយថា មុនពេលដែលគាត់ស្លាប់ លោកចាងលួចបន្លំលោកលីនូវទឹកប្រាក់យ៉ាងច្រើន? តើក្រោយមកលោកចាងជំពាក់បំណុលលោកលីឬទេ? គឺគាត់ជំពាក់ ដូច្នេះ ក្រោយមកតើវាជារឿងធម្មជាតិទេឬ ដែលលោកលីគួរតែប្រមូលបំណុលរបស់គាត់ពីលោកចាង? ជាលទ្ធផល បន្ទាប់ពីពួកគេស្លាប់គឺមានបំណុលរវាងពួកគេដែលត្រូវតែដោះស្រាយ។ នៅពេលដែលពួកគេយកកំណើតសាជាថ្មី ហើយលោកចាងក្លាយជាមនុស្ស តើលោកលីប្រមូលបំណុលរបស់គាត់ពីលោកចាងយ៉ាងដូចម្តេច? វិធីសាស្ត្រមួយ គឺឲ្យលោកលីកើតម្តងទៀតជាកូនរបស់លោកចាង។ លោកចាងរកប្រាក់បានច្រើន ដែលក្រោយមកលោកលីចាយខ្ជះខ្ជាយអស់។ មិនថាលោកចាងរកប្រាក់បានប៉ុន្មាននោះទេ លោកលីដែលជាកូនប្រុសរបស់គាត់ធ្វើការចាយវាយយ៉ាងខ្ជះខ្ជាយ។ មិនថាលោកចាងរកប្រាក់បានប៉ុន្មាននោះទេ គឺមិនដែលគ្រប់គ្រាន់ឡើយ។ ស្របពេលជាមួយគ្នានេះ កូនរបស់គាត់តែងតែចំណាយលុយដែលឪពុករបស់គាត់រកបាន តាមមធ្យោបាយផ្សេងៗ។ លោកចាងក៏ឆ្ងល់ ដោយសួរខ្លួនឯងថា «ហេតុអ្វីបានជាកូនប្រុសរបស់ខ្ញុំម្នាក់នេះតែងតែនាំសំណាងអាក្រក់បែបនេះ? ហេតុអ្វីបានជាកូនប្រុសរបស់មនុស្សដទៃទៀតមានអាកប្បកិរិយាល្អម៉្លេះ? ហេតុអ្វីបានជាកូនប្រុសរបស់ខ្ញុំមិនមានមហិច្ចតា ហេតុអ្វីបានជាគាត់ឥតបានការយ៉ាងនេះ និងមិនអាចរកលុយបានសោះ ហើយហេតុអ្វីបានជាខ្ញុំតែងតែត្រូវផ្គត់ផ្គង់គាត់? ដោយសារខ្ញុំត្រូវតែផ្គត់ផ្គង់គាត់ មិនថាខ្ញុំផ្តល់ប្រាក់ឲ្យគាត់ប៉ុន្មាននោះទេ ហេតុអ្វីបានជាគាត់តែងតែត្រូវការបន្ថែមរហូត? ហេតុអ្វីបានជាគាត់មិនអាចធ្វើកិច្ចការប្រចាំថ្ងៃដ៏ស្មោះត្រង់បាន ផ្ទុយទៅវិញគាត់ធ្វើរឿងគ្រប់ប្រភេទដូចជា ចំណាយពេលវេលាឥតប្រយោជន៍ ស៊ីផឹក មានស្រីញី និងលេងល្បែងភ្នាល់ទៅវិញ? តើមានរឿងអ្វីកើតឡើងនៅលើផែនដីនេះ?» ក្រោយមកលោកចាងគិតមួយសន្ទុះ «អាចដោយសារតែខ្ញុំជំពាក់បំណុលគាត់កាលពីអតីតជាតិហើយមើលទៅ។ មិនអីទេ ខ្ញុំនឹងសងបំណុលនេះ! វានឹងមិនបញ្ចប់នោះទេ រហូតទាល់តែខ្ញុំសងគ្រប់ចំនួន!» ថ្ងៃមួយ ពេលនោះនឹងមកដល់ គឺពេលដែលលោកលីពិតជាទទួលបានបំណុលរបស់គាត់មកវិញ ហើយនៅពេលនោះគាត់អាយុជាង៤០ឆ្នាំ ឬជាង៥០ឆ្នាំ គាត់អាចភ្ញាក់ខ្លួនមួយរំពេចដោយដឹងថា «ខ្ញុំមិនបានធ្វើការល្អសូម្បីតែមួយ ក្នុងពាក់កណ្តាលជីវិតរបស់ខ្ញុំ! ខ្ញុំបានខ្ជះខ្ជាយប្រាក់ទាំងអស់ដែលឪពុករបស់ខ្ញុំរកបាន ដូច្នេះខ្ញុំគួរតែចាប់ផ្តើមក្លាយជាមនុស្សល្អម្នាក់! ខ្ញុំនឹងលត់ដំខ្លួន។ ខ្ញុំនឹងក្លាយជាមនុស្សម្នាក់ដែលស្មោះត្រង់ ហើយរស់នៅយ៉ាងសមរម្យ ហើយខ្ញុំនឹងលែងនាំទុក្ខលំបាកដល់ឪពុករបស់ខ្ញុំតទៅទៀតហើយ!» ហេតុអ្វីបានជាគាត់គិតបែបនេះ? ហេតុអ្វីបានជាភ្លាមៗនោះគាត់ផ្លាស់ប្តូរឲ្យល្អជាងមុន? តើមានហេតុផលណាមួយចំពោះរឿងនេះទេ? តើហេតុផលនោះជាអ្វី? (គឺដោយសារតែលោកលីបានប្រមូលបំណុលរបស់គាត់រួចរាល់ ហើយលោកចាងក៏បានសងបំណុលរួចរាល់ដែរ)។ នៅក្នុងនេះ គឺមានហេតុ និងផល។ រឿងរ៉ាវបានចាប់ផ្តើមតាំងពីយូរយារណាស់មកហើយ នៅមុនពេលជាតិបច្ចុប្បន្នរបស់ពួកគេ។ រឿងរ៉ាវនៃជីវិតកាលពីអតីតជាតិរបស់ពួកគេ ត្រូវបាននាំមកដល់បច្ចុប្បន្ន ហើយទាំងពីរនាក់មិនអាចបន្ទោសគ្នាបាននោះទេ។ មិនថាអ្វីដែលលោកចាងបង្រៀនកូនប្រុសរបស់គាត់នោះទេ កូនរបស់គាត់មិនដែលស្តាប់ ឬមិនដែលធ្វើកិច្ចការប្រចាំថ្ងៃដោយស្មោះត្រង់ឡើយ។ ប៉ុន្តែនៅថ្ងៃដែលបំណុលនោះត្រូវបានសងរួចអស់ គាត់មិនត្រូវការបង្រៀនកូនប្រុសរបស់គាត់ទៀតទេ គឺកូនប្រុសរបស់គាត់បានយល់ដោយឯកឯង។ នេះគឺជាឧទាហរណ៍ដ៏សាមញ្ញមួយ។ តើមានឧទាហរណ៍បែបនេះច្រើនទេ? (មាន គឺមានច្រើន)។ តើរឿងនេះប្រាប់អ្វីខ្លះដល់មនុស្ស? (គឺពួកគេគួរប្រព្រឹត្ដល្អ ហើយមិនត្រូវប្រព្រឹត្តអំពើអាក្រក់ឡើយ)។ គឺពួកគេមិនគួរប្រព្រឹត្តអំពើអាក្រក់ ហើយនឹងមានកម្មផលចំពោះទង្វើខុសឆ្គងរបស់ពួកគេ! អ្នកមិនជឿភាគច្រើនប្រព្រឹត្តតែអំពើអាក្រក់ ហើយទង្វើខុសឆ្គងរបស់ពួកគេគឺត្រូវជាប់កម្មផល តើត្រឹមត្រូវទេ? ទោះបីជាយ៉ាងណាក៏ដោយ តើកម្មផលបែបនេះកើតឡើងតាមអំពើចិត្តឬទេ? រាល់សកម្មភាពនីមួយៗ គឺមានដំណើរដើមទង និងមូលហេតុនៅពីក្រោយកម្មផលរបស់វា។ តើអ្នកគិតថា នឹងគ្មានរឿងអ្វីកើតឡើងចំពោះអ្នកទេឬ បន្ទាប់ពីអ្នកបានបោកប្រាស់យកប្រាក់ពីនរណាម្នាក់? តើអ្នកគិតថា បន្ទាប់ពីបោកប្រាស់យកប្រាក់នោះទៅ អ្នកនឹងមិនប្រឈមនឹងលទ្ធផលណាមួយទេឬ? បែបនេះ វាមិនអាចទៅរួចនោះទេ។ គឺពិតជានឹងមានផលវិបាក! មិនថាពួកគេជានរណា ឬមិនថាពួកគេជឿថាមានព្រះជាម្ចាស់ឬអត់នោះទេ គ្រប់គ្នាត្រូវតែទទួលខុសត្រូវចំពោះអាកប្បកិរិយារបស់ខ្លួន ហើយទទួលយកលទ្ធផលនៃសកម្មភាពរបស់ពួកគេ។ ទាក់ទងនឹងឧទាហរណ៍ដ៏សាមញ្ញមួយនេះ លោកចាងកំពុងត្រូវបានដាក់ទោស ហើយលោកលីកំពុងត្រូវបានសង តើនេះមិនយុត្តិធម៌ទេឬ? នៅពេលដែលមនុស្សធ្វើរឿងបែបនេះ នេះគឺជាប្រភេទនៃលទ្ធផលដែលកើតឡើង។ វាមិនអាចកាត់ផ្តាច់ចេញពីការគ្រប់គ្រងរបស់ពិភពខាងវិញ្ញាណនោះទេ។ ក្រៅពីក្លាយជាអ្នកមិនជឿអត្ថិភាព របស់អស់អ្នកដែលមិនជឿលើព្រះជាម្ចាស់ គឺប្រឈមនឹងប្រភេទនៃបទបញ្ជា និងបញ្ញត្តិនៃស្ថានសួគ៌។ គ្មាននរណាម្នាក់អាចគេចផុតពីបទបញ្ជា និងបញ្ញត្តិទាំងនេះបានទេ ហើយគ្មាននរណាម្នាក់អាចជៀសវាងតថភាពនេះបានឡើយ។

អស់អ្នកដែលគ្មានសេចក្តីជំនឿ តែងតែជឿថា គ្រប់យ៉ាងដែលមនុស្សមើលឃើញ គឺមានវត្តមាន ខណៈដែលគ្រប់យ៉ាងដែលមនុស្សមើលមិនឃើញ ឬដែលនៅឆ្ងាយពីមនុស្ស គឺគ្មានវត្តមាននោះទេ។ ពួកគេចូលចិត្តជឿថា ពុំមាន «វដ្តនៃជីវិតនិងសេចក្តីស្លាប់» ហើយថា ពុំមាន «ការដាក់ទោស» នោះទេ ហេតុនេះ ពួកគេប្រព្រឹត្តអំពើបាប និងប្រព្រឹត្តអំពើអាក្រក់ដោយគ្មានវិប្បដិសារីនោះទេ។ បន្ទាប់មក ពួកគេត្រូវបានដាក់ទោស ឬពួកគេយកកំណើតសាជាថ្មីដោយធ្វើជាសត្វ។ មនុស្សជាច្រើនប្រភេទក្នុងចំណោមអ្នកមិនជឿ ធ្លាក់ទៅក្នុងវដ្តដ៏អាក្រក់នេះ។ នេះគឺដោយសារតែពួកគេមិនដឹងថា ពិភពខាងវិញ្ញាណគឺតឹងរឹងនៅក្នុងការគ្រប់គ្រងរបស់សព្វសារពើរបស់វា។ មិនថាអ្នកជឿ ឬមិនជឿនោះទេ ការពិតនេះគឺមានជាប្រាកដមែន ដោយគ្មាននរណាម្នាក់ ឬវត្ថុណាមួយអាចគេចផុតពីទំហំដែលព្រះជាម្ចាស់សង្កេតពិនិត្យដោយព្រះនេត្ររបស់ទ្រង់នោះទេ ហើយគ្មាននរណាម្នាក់ ឬវត្ថុណាមួយអាចគេចផុតពីវិន័យ និងដែនកំណត់នៃបទបញ្ជា និងបញ្ញត្តិនៃស្ថានសួគ៌របស់ទ្រង់បានឡើយ។ ដូច្នេះ ឧទាហរណ៍ដ៏សាមញ្ញនេះ ប្រាប់អ្នករាល់គ្នាថា មិនថាអ្នកជឿព្រះជាម្ចាស់ ឬមិនជឿនោះទេ ការប្រព្រឹត្តអំពើបាប និងការប្រព្រឹត្តអំពើអាក្រក់ គឺមិនអាចទទួលយកបានទេ ហើយគ្រប់សកម្មភាពគឺមានលទ្ធផល។ នៅពេលដែលមនុស្សម្នាក់ដែលបោកប្រាស់យកប្រាក់ពីមនុស្សម្នាក់ទៀតត្រូវបានដាក់ទោស ការដាក់ទោសបែបនេះគឺយុត្តិធម៌ណាស់។ អាកប្បកិរិយាដែលត្រូវបានគេមើលឃើញជាទូទៅបែបនេះ កើតឡើងជារឿយៗនៅក្នុងពិភពខាងវិញ្ញាណ ហើយការដាក់ទោសបែបនេះ គឺធ្វើឡើងដោយបញ្ញត្តិ និងបទបញ្ជានៃស្ថានសួគ៌របស់ព្រះជាម្ចាស់។ ដូច្នេះហើយ មនុស្សប្រព្រឹត្តអំពើឧក្រិដ្ឋដ៏ឃោរឃៅ និងអាកប្បកិរិយាអាក្រក់ ដូចជា ការរំលោភ និងការប្លន់ ការក្លែងបន្លំ និងការបោកប្រាស់ ចោរលួច និងចោរប្លន់ ឃាតករ និងអ្នកបង្កអគ្គិភ័យ។ល។ គឺប្រឈមកាន់តែខ្លាំងទៅនឹងប្រភេទនៃការដាក់ទោសយ៉ាងធ្ងន់ធ្ងរផ្សេងៗ។ តើការដាក់ទោសដ៏ធ្ងន់ធ្ងរទាំងនេះមានអ្វីខ្លះ? ពួកវាមួយចំនួនបង្កើតកម្រិតនៃភាពធ្ងន់ធ្ងរដោយប្រើប្រាស់ពេលវេលា ខណៈពេលដែលការដាក់ទោសមួយចំនួនទៀតធ្វើតាមវិធីសាស្ត្រផ្សេងៗ។ ក៏នៅមានការដាក់ទោសផ្សេងទៀត ដាក់ទោសដោយការកំណត់ទីកន្លែងដែលមនុស្សទៅ នៅពេលដែលពួកគេយកកំណើតសាជាថ្មីផងដែរ។ ឧទាហរណ៍ មនុស្សមួយចំនួនជាមនុស្សមាត់សម្អុយ។ តើ «មាត់សម្អុយ» សំដៅលើអ្វី? មានន័យថា ជាការពោលជារឿយៗដាក់អ្នកដទៃ និងប្រើប្រាស់ភាសាព្យាបាទដើម្បីដាក់បណ្តាសាដល់អ្នកដទៃ។ តើភាសាព្យាបាទបង្ហាញពីអ្វី? វាបង្ហាញថាមនុស្សម្នាក់នេះមានចិត្តព្យាបាទ។ ភាសាអាក្រក់ដែលដាក់បណ្តាសាអ្នកដទៃ តែងតែចេញមកពីមាត់របស់មនុស្សប្រភេទនេះ ហើយភាសាព្យាបាទបែបនេះ បង្កឲ្យមានផលវិបាកយ៉ាងធ្ងន់ធ្ងរ។ បន្ទាប់ពីមនុស្សទាំងនេះបានស្លាប់បាត់ទៅ ហើយបានទទួលការដាក់ទោសដ៏សមស្រប នោះពួកគេអាចកើតមកម្តងទៀតជាមនុស្សគ។ មនុស្សមួយចំនួនគិតប្រយោជន៍ខ្លួនឯងខ្លាំងណាស់នៅពេលដែលពួកគេនៅរស់។ ពួកគេតែងតែឆ្លៀតយកប្រយោជន៍ពីអ្នកដទៃ ផែនការតូចៗរបស់ពួកគេ គឺមានការរៀបចំល្អណាស់ ហើយពួកគេបង្កគ្រោះថ្នាក់ជាច្រើនដល់អ្នកដទៃ។ នៅពេលដែលពួកគេកើតមកម្តងទៀត ពួកគេអាចក្លាយជាមនុស្សមានសតិមិនគ្រប់ ឬក៏មនុស្សដែលខូចសតិ។ មនុស្សមួយចំនួនតែងតែលួចសម្លឹងមើលកិច្ចការឯកជនរបស់អ្នកដទៃ។ ភ្នែករបស់ពួកគេ មើលឃើញជាច្រើននូវអ្វីដែលពួកគេមិនគួរឃើញ ហើយពួកគេដឹងច្រើននូវអ្វីដែលពួកគេមិនគួរដឹង។ ជាលទ្ធផល នៅពេលដែលពួកគេកើតម្តងទៀត ពួកគេអាចនឹងកើតជាមនុស្សខ្វាក់។ មនុស្សមួយចំនួនមានលក្ខណៈរវាសរវៃនៅពេលដែលពួកគេនៅរស់។ ពួកគេតែងតែឈ្លោះទាស់ទែង និងធ្វើរឿងអាក្រក់ជាច្រើន។ ដោយសារតែហេតុនេះ ពួកគេអាចកើតជាថ្មីជាមនុស្សពិការ អវយវៈមិនគ្រប់ ឬបាត់ដៃមួយចំហៀង។ ដូច្នេះហើយ ពួកគេអាចចាប់កំណើតសាជាថ្មីជាខ្នងកោង ឬកវៀច ដើរដោយគ្មានអវយវៈ មានជើងម្ខាងខ្លីជាងជើងម្ខាងទៀត។ល។ នៅក្នុងនេះ ពួកគេប្រឈមនឹងការដាក់ទោសផ្សេងៗអាស្រ័យលើកម្រិតនៃអំពើអាក្រក់ដែលពួកគេបានប្រព្រឹត្តនៅពេលដែលពួកគេនៅរស់។ ហេតុអ្វីបានជាអ្នករាល់គ្នាគិតថា មនុស្សមួយចំនួនមានភ្នែកស្រលៀង? តើមនុស្សបែបនេះមានច្រើនទេ? សព្វថ្ងៃនេះ មានមនុស្សប្រភេទនេះច្រើន។ មនុស្សមួយចំនួនមានភ្នែកស្រលៀងដោយសារតែនៅក្នុងអតីតជាតិរបស់ពួកគេ ពួកគេប្រើភ្នែករបស់ពួកគេច្រើនពេក ហើយធ្វើរឿងអាក្រក់ជាច្រើន ដូច្នេះ ពួកគេកើតនៅក្នុងជីវិតនេះដោយមានភ្នែកស្រលៀង ហើយក្នុងករណីធ្ងន់ធ្ងរ ពួកគេកើតមកខ្វាក់ក៏មាន។ នេះគឺជាកម្មផល! មនុស្សខ្លះមានទំនាក់ទំនងល្អជាមួយអ្នកដទៃមុនពេលដែលពួកគេស្លាប់។ ពួកគេធ្វើរឿងល្អជាច្រើនដើម្បីសាច់ញាតិ មិត្តភក្តិ សហការី ឬមនុស្សដែលមានទំនាក់ទំនងជាមួយពួកគេ។ ពួកគេចែកទាន និងខ្វល់ខ្វាយចំពោះអ្នកដទៃ ឬជួយពួកគេនូវផ្នែកហិរញ្ញវត្ថុ ហើយមនុស្សម្នាក៏លើកសរសើរពួកគេ។ នៅពេលដែលមនុស្សប្រភេទនេះត្រឡប់ទៅកាន់ពិភពខាងវិញ្ញាណ ពួកគេមិនត្រូវបានដាក់ទោសនោះទេ។ សម្រាប់អ្នកមិនជឿម្នាក់ ដែលមិនត្រូវបានដាក់ទោសដោយវិធីណាមួយ នោះមានន័យថា ពួកគេគឺជាមនុស្សល្អណាស់។ ជំនួសឲ្យការជឿលើអដ្ថិភាពនៃព្រះជាម្ចាស់ ពួកគេត្រឹមតែជឿលើមនុស្សចាស់នៅលើមេឃប៉ុណ្ណោះ។ មនុស្សបែបនេះត្រឹមតែជឿថា មានវិញ្ញាណនៅពីលើពួកគេ ដែលកំពុងតែមើលអ្វីៗគ្រប់យ៉ាងដែលពួកគេធ្វើ ទាំងអស់នេះគឺជាអ្វីដែលមនុស្សនេះជឿ។ លទ្ធផលគឺថា មនុស្សនេះគឺមានអាកប្បកិរិយាប្រសើរជាងច្រើន។ មនុស្សប្រភេទនេះមានសណ្តានចិត្តល្អ និងសប្បុរស ហើយនៅពេលដែលពួកគេត្រឡប់មកពិភពខាងវិញ្ញាណនៅពេលចុងបំផុត នោះពិភពខាងវិញ្ញាណនឹងប្រព្រឹត្តយ៉ាងល្អចំពោះពួកគេ ហើយពួកគេនឹងយកកំណើតសាជាថ្មីយ៉ាងឆាប់រហ័ស។ នៅពេលដែលពួកគេកើតជាថ្មី តើគ្រួសារប្រភេទណាដែលពួកគេនឹងកើតជាមួយ? ទោះបីជាគ្រួសារបែបនេះមិនមានជីវភាពធូរធារក៏ដោយ ពួកគេនឹងរួចផុតពីគ្រោះថ្នាក់នានា ដោយសារសមាជិកគ្រួសារមានភាពស្រុះស្រួលគ្នា។ នៅទីនោះ មនុស្សដែលយកកំណើតសាជាថ្មីទាំងនេះ នឹងឆ្លងកាត់ថ្ងៃដ៏រីករាយ និងសុវត្ថិភាព ហើយគ្រប់គ្នានឹងរីករាយ ព្រមទាំងរស់នៅក្នុងជីវិតដ៏ល្អប្រសើរ។ នៅពេលដែលមនុស្សទាំងនេះ ពេញវ័យ ពួកគេនឹងមានគ្រួសារដ៏ធំ និងជាគ្រួសាររស់នៅច្រើនគ្នា។ កូនៗរបស់ពួកគេនឹងពូកែ និងរីករាយនឹងភាពជោគជ័យ ហើយគ្រួសាររបស់ពួកគេនឹងរីករាយនឹងសំណាងល្អ។ នេះគឺជាលទ្ធផលមួយ ដែលមានទំនាក់ទំនងគ្នាយ៉ាងច្រើន ជាមួយអតីតជាតិរបស់មនុស្សទាំងនេះ។ មានន័យថា ជាទីកន្លែងដែលពួកគេទៅបន្ទាប់ពីពួកគេស្លាប់ និងយកកំណើតសាជាថ្មី។ មិនថាពួកគេជាបុរស ឬស្ត្រី បេសកកម្មរបស់ពួកគេជាអ្វី ពួកគេនឹងឆ្លងកាត់អ្វីនៅក្នុងជីវិត ពួកគេនឹងស៊ូទ្រាំការលំបាកអ្វីខ្លះ ពួកគេនឹងរីករាយនឹងព្រះពរអ្វី ពួកគេនឹងជួបនរណា ហើយនឹងមានរឿងអ្វីខ្លះកើតឡើងចំពោះពួកគេ គឺគ្មាននរណាម្នាក់អាចទស្សន៍ទាយពីរឿងទាំងអស់នេះបាននោះទេ ហើយគ្មាននរណាម្នាក់អាចជៀសវាងពីការណ៍ទាំងអស់នេះ ឬលាក់បាំងពីពួកវាបានឡើយ។ អាចនិយាយបានថា នៅពេលដែលជីវិតរបស់អ្នកត្រូវបានរៀបចំ មិនថាអ្វីក៏ដោយដែលកើតឡើងចំពោះអ្នក គឺអ្នកគ្មានវិធីដើម្បីបំពានមាគ៌ាជីវិតដែលព្រះជាម្ចាស់បានរៀបចំសម្រាប់អ្នកនៅក្នុងពិភពខាងវិញ្ញាណនោះទេ ទោះបីជាអ្នកព្យាយាមគេចចេញពីវា និងប្រើប្រាស់មធ្យោបាយយ៉ាងណាក៏ដោយ។ ព្រោះថា នៅពេលដែលអ្នកយកកំណើតសាជាថ្មី គឺជោគវាសនានៃជីវិតរបស់អ្នកត្រូវបានរៀបចំរួចទៅហើយ។ មិនថាជោគវាសនានោះល្អ ឬអាក្រក់នោះទេ គ្រប់គ្នាគួរតែព្រមប្រឈមនឹងរឿងនេះ ហើយបន្តដំណើរទៅមុខទៀត។ នេះគឺជាបញ្ហាមួយដែលគ្មាននរណាម្នាក់ដែលរស់នៅក្នុងពិភពលោកនេះអាចគេចផុតបានទេ ហើយគ្មានបញ្ហាណាមួយដែលពិតជាងបញ្ហានេះនោះទេ។ អ្នកទាំងអស់គ្នាបានយល់គ្រប់យ៉ាងដែលខ្ញុំកំពុងនិយាយ តើត្រឹមត្រូវទេ?

ដោយបានយល់ពីរឿងទាំងអស់នេះ ពេលនេះតើអ្នករាល់គ្នាបានឃើញថា ព្រះជាម្ចាស់មានការត្រួតពិនិត្យ និងការគ្រប់គ្រងយ៉ាងតឹងរឹង និងប្រិតប្រៀនណាស់មែនទេ សម្រាប់វដ្តនៃជីវិត និងសេចក្តីស្លាប់របស់អ្នកមិនជឿ? ទីមួយ ទ្រង់បានបង្កើតបទបញ្ជា បញ្ញត្តិ និងប្រព័ន្ធនៃស្ថានសួគ៌ផ្សេងៗនៅក្នុងពិភពខាងវិញ្ញាណ ហើយនៅពេលដែលបទបញ្ជា បញ្ញត្តិ និងប្រព័ន្ធទាំងនេះត្រូវបានប្រកាស ពួកវាត្រូវបានអនុវត្តយ៉ាងតឹងរឹងណាស់ គឺព្រះជាម្ចាស់បានកំណត់ និងកំណត់ដោយតួនាទីផ្លូវការផ្សេងៗនៅក្នុងពិភពខាងវិញ្ញាណ ហើយគ្មាននរណាម្នាក់ហ៊ានបំពានពួកវានោះទេ។ ដូច្នេះហើយ នៅក្នុងវដ្តនៃជីវិត និងសេចក្តីស្លាប់របស់មនុស្សជាតិនៅក្នុងពិភពរបស់មនុស្ស មិនថានរណាម្នាក់យកកំណើតសាជាថ្មីជាសត្វ ឬជាមនុស្សនោះទេ គឺមានច្បាប់សម្រាប់ទាំងពីរប្រភេទនេះ។ ដោយសារច្បាប់ទាំងនេះមកពីព្រះជាម្ចាស់ គ្មាននរណាម្នាក់ហ៊ានបំពានច្បាប់ទាំងនេះ ឬនរណាម្នាក់អាចរំលោភបំពានពួកវាបាននោះទេ។ គឺដោយសារតែអធិបតេយ្យភាពរបស់ព្រះជាម្ចាស់នេះ និងដោយសារតែបញ្ញត្តិបែបនេះមានវត្តមានប៉ុណ្ណោះ ទើបពិភពរូបីដែលមនុស្សមើលឃើញ គឺទៀងទាត់ និងមានសណ្តាប់ធ្នាប់។ គឺដោយសារតែអធិបតេយ្យភាពរបស់ព្រះជាម្ចាស់នេះប៉ុណ្ណោះ ទើបមនុស្សអាចរស់នៅ យ៉ាងស្ងប់សុខជាមួយនឹងពិភពផ្សេងមួយទៀតដែលពួកគេមើលមិនឃើញទាល់តែសោះ ហើយពួកគេអាចរស់នៅក្នុងភាពសុខដុមរមនាជាមួយពិភពនោះបាន។ ទាំងអស់នេះ គឺមិនអាចកាត់ផ្តាច់ពីអធិបតេយ្យភាពរបស់ព្រះជាម្ចាស់បាននោះទេ។ បន្ទាប់ពីជីវិតខាងសាច់ឈាមរបស់មនុស្សម្នាក់ស្លាប់បាត់ទៅ ព្រលឹងរបស់គេនៅតែមានជីវិត ដូច្នេះ តើនឹងមានអ្វីកើតឡើងប្រសិនបើវាមិនស្ថិតនៅក្រោមការគ្រប់គ្រងរបស់ព្រះជាម្ចាស់? ព្រលឹងនឹងដើរត្រាច់ចរគ្រប់ទីកន្លែង ដោយទន្ទ្រានគ្រប់ទីកន្លែង និងអាចបង្កគ្រោះថ្នាក់ដល់វត្ថុមានជីវិតនៅក្នុងពិភពរបស់មនុស្សទៀតផង។ គ្រោះថ្នាក់បែបនោះមិនត្រឹមតែកើតឡើងតែចំពោះមនុស្សជាតិនោះទេ ថែមទាំងរុក្ខជាតិ និងសត្វថែមទៀតផង។ ទោះបីជាយ៉ាងណាក៏ដោយ អ្នកដែលទទួលរងគ្រោះថ្នាក់ដំបូងគេ គឺមនុស្ស។ ប្រសិនបើព្រលឹងនេះគ្មានការគ្រប់គ្រង ហើយបើរឿងនេះកើតឡើង គឺវាបង្កគ្រោះថ្នាក់ដល់មនុស្សជាប្រាកដ ហើយពិតជាធ្វើរឿងអាក្រក់ៗជាក់ជាមិនខាន នោះព្រលឹងនេះក៏នឹងត្រូវបានដោះស្រាយនៅក្នុងពិភពខាងវិញ្ញាណយ៉ាងសមស្របផងដែរ៖ ប្រសិនបើវាធ្ងន់ធ្ងរ នោះព្រលឹងនឹងលែងមានវត្តមានតទៅទៀតយ៉ាងឆាប់ ហើយនឹងត្រូវបំផ្លាញ។ ប្រសិនបើអាចទៅរួច ព្រលឹងនេះនឹងត្រូវដាក់នៅកន្លែងណាមួយ ហើយក្រោយមកក៏យកកំណើតសាជាថ្មី។ មានន័យថា ការគ្រប់គ្រងវិញ្ញាណនានារបស់ពិភពខាងវិញ្ញាណ គឺត្រូវបានបញ្ជា និងអនុវត្តដោយផ្អែកលើជំហាន និងច្បាប់។ គឺដោយសារការគ្រប់គ្រងបែបនេះប៉ុណ្ណោះ ទើបពិភពរូបីរបស់មនុស្សមិនបានធ្លាក់ក្នុងភាពវឹកវរ ទើបមនុស្សនៃពិភពរូបីមានចិត្តគំនិតធម្មតា ហេតុផលធម្មតា និងជីវិតផ្នែកសាច់ឈាមតាមការចង់បាន។ មានតែបន្ទាប់ពីមនុស្សជាតិមានជីវិតធម្មតាបែបនេះប៉ុណ្ណោះ ទើបអស់អ្នកដែលរស់នៅក្នុងសាច់ឈាមនឹងអាចបន្តបង្កើតកូនចៅច្រើនឡើង និងបន្តពូជអស់ជាច្រើនជំនាន់។

តើអ្នកគិតដូចម្តេចចំពោះពាក្យដែលអ្នកទើបតែបានឮ? តើពាក្យទាំងនេះថ្មីសម្រាប់អ្នកឬ? តើប្រធានបទនៃការប្រកបគ្នាថ្ងៃនេះ បន្សល់ទុកនូវការចាប់អារម្មណ៍អ្វីសម្រាប់អ្នករាល់គ្នា? ក្រៅពីភាពថ្មីរបស់ពួកវា តើអ្នកមានអារម្មណ៍ផ្សេងទៀតឬទេ? (មនុស្សគួរតែមានអាកប្បកិរិយាល្អ ហើយយើងអាចឃើញថា ព្រះជាម្ចាស់គឺអស្ចារ្យ និងគួរឲ្យគោរព)។ (ការបានស្តាប់ឮទំនាក់ទំនងរបស់ព្រះជាម្ចាស់អំពីវិធីដែលព្រះជាម្ចាស់រៀបចំទីបញ្ចប់នៃមនុស្សប្រភេទផ្សេងៗគ្នា ទីមួយខ្ញុំមានអារម្មណ៍ថា និស្ស័យរបស់ទ្រង់មិនអនុញ្ញាតឲ្យមានការមើលងាយណាមួយនោះទេ ដូច្នេះខ្ញុំគួរតែគោរពទ្រង់។ មួយវិញទៀត ខ្ញុំដឹងពីប្រភេទមនុស្សណាមួយដែលព្រះជាម្ចាស់សព្វព្រះទ័យ ហើយប្រភេទមនុស្សណាមួយដែលព្រះជាម្ចាស់មិនសព្វព្រះទ័យ ដូច្នេះខ្ញុំចង់ក្លាយជាមនុស្សម្នាក់ក្នុងចំណោមពួកអ្នកដែលទ្រង់សព្វព្រះទ័យ)។ តើអ្នករាល់គ្នាឃើញថា ព្រះជាម្ចាស់មានគោលការណ៍នៅក្នុងសកម្មភាពរបស់ទ្រង់នៅក្នុងកន្លែងនេះឬទេ? តើអ្វីជាគោលការណ៍ដែលទ្រង់ប្រើប្រាស់ដើម្បីធ្វើសកម្មភាព? (ទ្រង់រៀបចំទីបញ្ចប់របស់មនុស្សផ្អែកលើគ្រប់យ៉ាងដែលពួកគេធ្វើ)។ នេះគឺពាក់ព័ន្ធនឹងទីបញ្ចប់នានាសម្រាប់អ្នកមិនជឿដែលយើងទើបតែនិយាយ។ នៅពេលដែលនិយាយដល់អ្នកមិនជឿ តើគោលការណ៍នៅពីក្រោយសកម្មភាពរបស់ព្រះជាម្ចាស់ ជាគោលការណ៍ដែលប្រទានរង្វាន់ដល់មនុស្សល្អ និងជាគោលការណ៍ដែលដាក់ទោសដល់មនុស្សអាក្រក់? តើមានករណីលើកលែងណាមួយទេ? (ទេ) តើអ្នករាល់គ្នាមើលឃើញថា មានគោលការណ៍មួយនៅពីក្រោយសកម្មភាពរបស់ព្រះជាម្ចាស់ឬទេ? អ្នកដែលមិនជឿ គេមិនជឿលើព្រះជាម្ចាស់ដោយពិតប្រាកដនោះទេ ហើយពួកគេក៏មិនចុះចូលចំពោះការរៀបចំរបស់ទ្រង់ដែរ។ ជាងនេះទៅទៀត ពួកគេមិនស្គាល់អំពីអធិបតេយ្យភាពរបស់ទ្រង់ ហើយពួកគេកាន់តែមិនទទួលស្គាល់ទ្រង់ថែមទៀតផង។ ធ្ងន់ធ្ងរជាងនេះទៅទៀតនោះ ពួកគេមិនបង្ហាញការគោរពចំពោះព្រះជាម្ចាស់នោះទេ ពួកគេដាក់បណ្តាសាទ្រង់ និងប្រឆាំងជំទាស់ចំពោះអស់អ្នកដែលជឿលើព្រះជាម្ចាស់។ ក្រៅពីឥរិយាបថរបស់ពួកគេនេះចំពោះព្រះជាម្ចាស់ ការគ្រប់គ្រងរបស់ទ្រង់លើពួកគេ ក៏នៅតែមិនអាចកាត់ផ្តាច់ចេញពីគោលការណ៍របស់ទ្រង់ដែរ។ ទ្រង់គ្រប់គ្រងពួកគេតាមរបៀបដ៏មានសណ្តាប់ធ្នាប់ ដោយផែ្អកលើគោលការណ៍ និងនិស្ស័យរបស់ទ្រង់។ តើទ្រង់ចាត់ទុកការប្រឆាំងជំទាស់របស់ពួកគេយ៉ាងដូចម្តេច? ជាភាពល្ងង់ខ្លៅ! ជាលទ្ធផល ទ្រង់បានបណ្តាលឲ្យមនុស្សទាំងនេះ ដែលភាគច្រើនជាអ្នកមិនជឿ ដើម្បីយកកំណើតសាជាថ្មី ដោយកើតជាសត្វកាលពីអតីតកាល។ ដូច្នេះ នៅក្នុងព្រះនេត្ររបស់ព្រះជាម្ចាស់ តើអ្នកមិនជឿ គឺជាអ្វីឲ្យពិតប្រាកដ? ពួកគេទាំងអស់ គឺជាសត្វតិរច្ឆាន។ ព្រះជាម្ចាស់គ្រប់គ្រងសត្វតិរច្ឆាន ក៏ដូចជាមនុស្សជាតិ ហើយទ្រង់មានគោលការណ៍ដូចគ្នាសម្រាប់មនុស្សបែបនោះ។ សូម្បីតែនៅក្នុងការគ្រប់គ្រងរបស់ទ្រង់ចំពោះមនុស្សទាំងនេះ ក៏និស្ស័យរបស់ទ្រង់នៅតែអាចមើលឃើញ ដូចគ្នានឹងក្រឹត្យវិន័យរបស់ទ្រង់ដែលនៅពីក្រោយការគ្រប់គ្រងរបស់សព្វសារពើរបស់ទ្រង់ដែរ។ ដូច្នេះ តើអ្នករាល់គ្នាមើលឃើញអធិបតេយ្យភាពនៅក្នុងគោលការណ៍ដែលទ្រង់គ្រប់គ្រងអ្នកមិនជឿ ដែលខ្ញុំទើបតែលើកឡើងដែរឬទេ? តើអ្នកមើលឃើញនូវនិស្ស័យដ៏សុចរិតរបស់ព្រះជាម្ចាស់ឬទេ? (យើងមើលឃើញ)។ និយាយមួយបែបទៀត មិនថាទ្រង់ដោះស្រាយរឿងណាមួយក្នុងចំណោមរបស់សព្វសារពើនោះទេ ព្រះជាម្ចាស់ធ្វើសកម្មភាពដោយផ្អែកលើគោលការណ៍ និងនិស្ស័យរបស់ព្រះជាម្ចាស់ផ្ទាល់។ នេះគឺជាលក្ខណៈពិសេសរបស់ព្រះជាម្ចាស់។ ទ្រង់នឹងមិនដែលបំពានលើបញ្ញត្តិ ឬបទបញ្ជានៃស្ថានសួគ៌ដែលទ្រង់បានកំណត់ ដោយសារតែទ្រង់ចាត់ទុកមនុស្សបែបនោះជាសត្វតិរិច្ឆាននោះទេ។ ព្រះជាម្ចាស់ធ្វើសកម្មភាពទៅតាមគោលការណ៍ មិនមែនមិនប្រយ័ត្នប្រយែងសូម្បីតែបន្តិចនោះទេ ហើយសកម្មភាពរបស់ទ្រង់គឺពិតជាមិនទទួលរងឥទ្ធិពលដោយកត្តាណាមួយឡើយ។ គ្រប់យ៉ាងដែលទ្រង់ធ្វើគឺស្របតាមគោលការណ៍របស់ទ្រង់ផ្ទាល់។ នេះដោយសារតែព្រះជាម្ចាស់មានលក្ខណៈពិសេសរបស់ព្រះជាម្ចាស់ផ្ទាល់ព្រះអង្គ។ នេះគឺជាទិដ្ឋភាពមួយនៃលក្ខណៈពិសេសរបស់ទ្រង់ ដែលភាវៈត្រូវបានបង្កើតមកមិនមាននូវលក្ខណៈពិសេសនេះនោះទេ។ ព្រះជាម្ចាស់ទ្រង់ញាណ និងទទួលខុសត្រូវចំពោះការដោះស្រាយបញ្ហា វិធីសាស្ត្រ ការរៀបចំ ការគ្រប់គ្រង និងការត្រួតត្រារបស់ទ្រង់លើរបស់នីមួយៗ មនុស្សម្នាក់ៗ និងវត្ថុមានជីវិតនីមួយៗ ក្នុងចំណោមវត្ថុនានាដែលទ្រង់បានបង្កើត ហើយចំពោះរឿងនេះ គឺទ្រង់មិនដែលធ្វេសប្រហែសនោះទេ។ ចំពោះអស់អ្នកដែលល្អ ទ្រង់មានក្តីមេត្តា និងសប្បុរស់។ ចំពោះអស់អ្នកដែលអាក្រក់ ទ្រង់ប្រទានការដាក់ទោសដោយគ្មានវិប្បដិសារី ហើយសម្រាប់ភាវៈមានជីវិតនានា ទ្រង់ធ្វើការរៀបចំដ៏សមស្របទៅតាមរបៀបដ៏ទៀងទាត់ និងទាន់ពេលវេលា ដោយផ្អែកលើតម្រូវការនានានៃពិភពរបស់មនុស្ស ទៅតាមពេលវេលាខុសៗគ្នា។ តាមវិធីបែបនេះ ភាវៈមានជីវិតផ្សេងៗគ្នាទាំងនេះយកកំណើតសាជាថ្មី ដោយផ្អែកលើតួនាទីដែលពួកគេធ្វើ ទៅតាមរបៀបដ៏មានសណ្តាប់ធ្នាប់ ហើយផ្លាស់ទីនៅចន្លោះពិភពរូបី និងពិភពខាងវិញ្ញាណ ទៅតាមរបៀបប្រកបដោយវិធីសាស្ត្រ។

សេចក្តីស្លាប់របស់ភាវៈមានជីវិត ដែលជាទីបញ្ចប់នៃជីវិតផ្នែករូបកាយបញ្ជាក់ឲ្យឃើញថា ភាវៈមានជីវិតបានឆ្លងកាត់ពីពិភពរូបីទៅក្នុងពិភពខាងវិញ្ញាណ ខណៈដែលកំណើតនៃជីវិតផ្នែករូបកាយថ្មីមួយបញ្ជាក់ឲ្យឃើញថា ភាវៈមានជីវិតបានមកពីពិភពខាងវិញ្ញាណទៅក្នុងពិភពខាងរូបី ហើយចាប់ផ្តើមធ្វើ និងបំពេញតួនាទីរបស់វា។ មិនថាជាការចាកចេញ ឬការមកដល់នៃភាវៈមួយនោះទេ ទាំងពីរនេះគឺមិនអាចកាត់ផ្តាច់ពីកិច្ចការនៃពិភពខាងវិញ្ញាណបានឡើយ។ ត្រឹមពេលដែលមនុស្សម្នាក់មកនៅក្នុងពិភពរូបី នោះការរៀបចំ និងការកំណត់ដ៏សមរម្យ ត្រូវបានព្រះជាម្ចាស់បង្កើតរួចជាស្រេចនៅក្នុងពិភពខាងវិញ្ញាណ ក៏ដូចជាគ្រួសារដែលមនុស្សនោះនឹងទៅ ទីកន្លែងដែលពួកគេនឹងមកដល់ ម៉ោងដែលពួកគេនឹងមកដល់ និងតួនាទីដែលពួកគេត្រូវបំពេញ។ ដោយហេតុនេះ ជីវិតទាំងមូលរបស់បុគ្គលម្នាក់នេះ រួមមានរឿងដែលពួកគេធ្វើ និងផ្លូវដែលពួកគេជ្រើសរើស នឹងដំណើរការទៅដោយផ្អែកលើការរៀបចំ ដែលត្រូវបានបង្កើតនៅក្នុងពិភពខាងវិញ្ញាណ ដោយគ្មានការកាត់ផ្តាច់ពីគ្នាបន្តិចនោះទេ។ ជាងនេះទៅទៀត ពេលវេលាដែលជីវិតផ្នែករូបកាយបញ្ចប់ ព្រមទាំង របៀបនិងទីកន្លែងដែលវាបញ្ចប់ គឺច្បាស់លាស់ និងអាចមើលឃើញបានសម្រាប់ពិភពខាងវិញ្ញាណ។ ព្រះជាម្ចាស់ត្រួតត្រាពិភពរូបី ហើយទ្រង់ក៏ត្រួតត្រាពិភពខាងវិញ្ញាណផងដែរ។ ទ្រង់នឹងមិនពន្យារវដ្ដធម្មតានៃជីវិត និងសេចក្តីស្លាប់របស់ព្រលឹង ឬបង្កើតកំហុសណាមួយនៅក្នុងការរៀបចំនៃវដ្តនោះ នោះទេ។ ឆ្មាំទ្វានីមួយៗនៅក្នុងតំណែងផ្លូវការនៃពិភពខាងវិញ្ញាណ អនុវត្តកិច្ចការរៀងៗខ្លួនរបស់ពួកគេ ហើយធ្វើកិច្ចការដែលពួកគេគួរធ្វើ ដោយផ្អែកលើការណែនាំ និងបញ្ញត្តិរបស់ព្រះជាម្ចាស់។ ដូច្នេះ នៅក្នុងពិភពនៃមនុស្សជាតិ បាតុភូតសម្ភារៈនីមួយៗដែលមនុស្សមាន គឺមានសណ្តាប់ធ្នាប់ ហើយគ្មានភាពវឹកវរនោះទេ។ ទាំងអស់នេះគឺអាស្រ័យលើការត្រួតត្រាដ៏មានសណ្តាប់ធ្នាប់របស់ព្រះជាម្ចាស់លើរបស់សព្វសារពើ ក៏ដូចជាសិទ្ធិអំណាចរបស់ទ្រង់ក្នុងការត្រួតត្រាលើរបស់សព្វសារពើដែរ។ ការគ្រប់គ្រងរបស់ទ្រង់រួមមាន ពិភពខាងរូបីដែលមនុស្សរស់នៅ ហើយជាងនេះទៅទៀត ពិភពខាងវិញ្ញាណដែលមើលមិនឃើញនៅពីក្រោយមនុស្សជាតិ។ ដូច្នេះហើយ ប្រសិនបើមនុស្សមានបំណងចង់មានជីវិតដ៏ល្អប្រសើរ ហើយសង្ឃឹមរស់នៅក្នុងបរិស្ថានដ៏ល្អ បន្ថែមលើពិភពរូបីដែលអាចមើលឃើញទាំងអស់ដែលបានប្រទានឲ្យពួកគេ នោះពួកគេក៏ត្រូវតែបានប្រទាននូវពិភពខាងវិញ្ញាណផងដែរ ជាពិភពដែលគ្មាននរណាម្នាក់អាចមើលឃើញ និងជាពិភពដែលគ្រប់គ្រងភាវៈមានជីវិតនីមួយៗជំនួសឲ្យមនុស្សជាតិ ព្រមទាំងជាពិភពដែលមានសណ្តាប់ធ្នាប់។ ដូច្នេះ តាមរយៈការនិយាយថា ព្រះជាម្ចាស់គឺជាប្រភពជីវិតនៃរបស់សព្វសារពើ តើយើងមិនបានបង្កើនចំណេះដឹង និងការយល់ដឹងរបស់យើងចំពោះ «របស់សព្វសារពើ» ទេឬ? (បាន)

២. វដ្តនៃជីវិត និងសេចក្តីស្លាប់របស់មនុស្សនៃសេចក្តីជំនឿផ្សេងៗគ្នា

យើងទើបតែបានពិភាក្សាអំពីវដ្តនៃជីវិត និងសេចក្តីស្លាប់របស់មនុស្សនៅក្នុងប្រភេទទីមួយ គឺអ្នកមិនជឿ។ ពេលនេះ ចូរយើងពិភាក្សាអំពីប្រភេទទីពីរ នោះគឺមនុស្សនៃសេចក្តីជំនឿផ្សេងៗគ្នា។ «វដ្តនៃជីវិត និងសេចក្តីស្លាប់របស់មនុស្សនៃសេចក្តីជំនឿផ្សេងៗគ្នា» គឺជាប្រធានបទដ៏មានសារៈសំខាន់មួយទៀត ហើយវាចាំបាច់ខ្លាំងណាស់សម្រាប់អ្នករាល់គ្នា ដើម្បីមានការយល់អំពីវា។ ទីមួយ ចូរយើងនិយាយអំពីប្រភេទនៃសេចក្តីជំនឿនានាដែល «សេចក្តីជំនឿ» នៅក្នុង «មនុស្សដែលមានសេចក្តីជំនឿ» សំដៅលើ៖ សាសនាធំៗទាំងប្រាំ ដូចជា សាសនាយូដា សាសនាគ្រីស្ទ សាសនាកាតូលិក សាសនាឥស្លាម និងសាសនាព្រះពុទ្ធ។ បន្ថែមពីលើអ្នកមិនជឿ មនុស្សដែលជឿលើសាសនាទាំងប្រាំនេះ កាន់កាប់ចំណែកដ៏ធំនៃចំនួនប្រជាជនពិភពលោក។ នៅក្នុងចំណោមសាសនាទាំងប្រាំនេះ អស់អ្នកដែលមានអាជីពចេញពីសេចក្តីជំនឿរបស់ពួកគេគឺមានតិចតួច ប៉ុន្តែសាសនាទាំងនេះមានអ្នកគោរពច្រើន។ ពួកគេនឹងទៅកន្លែងខុសៗគ្នា នៅពេលដែលពួកគេស្លាប់។ តើវា«ខុសគ្នា» ពីអ្នកណា? គឺខុសពីរបស់អ្នកមិនជឿ ដែលជាមនុស្សគ្មានសេចក្តីជំនឿ ដែលយើងទើបតែបាននិយាយ។ បន្ទាប់ពីពួកគេស្លាប់ អ្នកមានជំនឿលើសាសនាទាំងប្រាំនេះ ទៅកន្លែងផ្សេងទៀត ជាកន្លែងដែលខុសពីកន្លែងរបស់អ្នកមិនជឿ។ ទោះបីជាយ៉ាងណាក៏ដោយ វានៅតែស្ថិតក្នុងដំណើរការដូចគ្នា។ ដូច្នេះហើយ ពិភពខាងវិញ្ញាណនឹងជំនុំជម្រះពួកគេដោយផ្អែកលើអ្វីៗគ្រប់យ៉ាងដែលពួកគេបានធ្វើមុនពេលដែលពួកគេស្លាប់ ដែលបន្ទាប់ពីពួកគេស្លាប់ ពួកគេនឹងត្រូវរៀបចំទៅតាមនោះ។ ទោះបីជាយ៉ាងណាក៏ដោយ ហេតុអ្វីមនុស្សទាំងនេះត្រូវបានបញ្ជូនទៅកាន់កន្លែងខុសៗគ្នាដើម្បីឲ្យខ្លួនត្រូវបានរៀបចំ? គឺមានមូលហេតុសំខាន់មួយ។ តើវាជាអ្វី? ខ្ញុំនឹងពន្យល់ទៅកាន់អ្នករាល់គ្នា ដោយភ្ជាប់ជាមួយនឹងឧទាហរណ៍មួយ។ ទោះបីជាយ៉ាងណា មុនពេលដែលខ្ញុំពន្យល់ អ្នករាល់គ្នាអាចគិតចំពោះខ្លួនឯងថា៖ «វាអាចដោយសារតែពួកគេមានជំនឿតិចតួចនៅក្នុងព្រះជាម្ចាស់! ពួកគេមិនមែនជាអ្នកមិនជឿទាំងស្រុងនោះទេ»។ ទោះបីជាយ៉ាងណា នេះមិនមែនជាមូលហេតុនោះទេ។ មានមូលហេតុដ៏សំខាន់មួយដែលពួកគេត្រូវបានដាក់ឲ្យនៅឆ្ងាយពីអ្នកដទៃ។

ចូរយកសាសនាព្រះពុទ្ធជាឧទាហរណ៍។ ខ្ញុំនឹងប្រាប់អ្នករាល់គ្នានូវការពិតមួយ។ ទីមួយ ពុទ្ធបរិស័ទ គឺជាមនុស្សម្នាក់ដែលបានផ្លាស់ប្តូរទៅជឿលើសាសនាព្រះពុទ្ធ ហើយនេះគឺជាបុគ្គលដែលស្គាល់អ្វីជាសេចក្តីជំនឿរបស់ពួកគេ។ នៅពេលពុទ្ធបរិស័ទកាត់ សក់របស់ពួកគេ ហើយក្លាយជាព្រះសង្ឃ ឬដូនជី មានន័យថា ពួកគេបានញែកខ្លួនពីពិភពលោកិយ ដោយចាកចេញពីសម្រែកនៃពិភពមនុស្ស។ ជារៀងរាល់ថ្ងៃ ពួកគេសូត្រធម៌ ហើយទន្ទេញពីឈ្មោះរបស់ព្រះពុទ្ធ ទទួលទានអាហារបន្លែ រស់នៅក្នុងជីវិតបែបតាបស និងរស់នៅតែជាមួយនឹងពន្លឺប្រឹមៗនៃចង្កៀងប្រេងកាត។ ពួកគេចំណាយមួយជីវិតរបស់ពួកគេដូចនេះ។ នៅពេលដែលជីវិតផ្នែករាងការរបស់ពុទ្ធបរិស័ទបានបញ្ចប់ ពួកគេនឹងធ្វើការបូកសរុបជីវិតរបស់ពួកគេ ប៉ុន្តែនៅក្នុងចិត្តរបស់ពួកគេ ពួកគេមិនស្គាល់ទីកន្លែងដែលពួកគេត្រូវទៅ មនុស្សដែលពួកគេត្រូវជួប ឬលទ្ធផលដែលពួកគេនឹងទទួលនោះទេ៖ បើគិតឲ្យស៊ីជម្រៅទៅ គឺពួកគេនឹងគ្មានទស្សនៈច្បាស់លាស់អំពីរបស់បែបនោះទេ។ ពួកគេនឹងមិនបានធ្វើអ្វី ក្រៅតែពីអនុវត្តប្រភេទនៃសេចក្តីជំនឿដ៏ងងឹតងងល់ពេញមួយជីវិតរបស់ពួកគេនោះទេ ដែលក្រោយមកពួកគេចាកចេញពីពិភពរបស់មនុស្សជាមួយនឹងបំណង និងឧត្តមគតិដ៏ងងឹតងងល់របស់ពួកគេ។ នេះគឺជាទីបញ្ចប់នៃជីវិតផ្នែករូបកាយរបស់ពុទ្ធបរិស័ទ នៅពេលដែលពួកគេចាកចេញពីពិភពនៃការរស់នៅ។ បន្ទាប់មក ពួកគេត្រឡប់ទៅកាន់ទីកន្លែងដើមរបស់ពួកគេនៅក្នុងពិភពខាងវិញ្ញាណ។ មិនថាមនុស្សនេះយកកំណើតសាជាថ្មី វិលត្រឡប់ទៅកាន់ផែនដី ហើយបន្តរស់នៅឬអត់នោះទេ ក៏ការសន្សំសេចក្ដីល្អផ្ទាល់ខ្លួនរបស់ពួកគេគឺអាស្រ័យលើអាកប្បកិរិយា និងការអនុវត្តរបស់ពួកគេមុនពេលដែលពួកគេស្លាប់។ ប្រសិនបើពួកគេមិនបានធ្វើអ្វីខុសអំឡុងពេលមួយជាតិរបស់ពួកគេនោះទេ ពួកគេនឹងយកកំណើតសាជាថ្មីយ៉ាងលឿន ហើយត្រូវបានបញ្ជូនត្រឡប់ទៅផែនដីម្តងទៀត ជាកន្លែងដែលមនុស្សនេះនឹងក្លាយជាព្រះសង្ឃ ឬដូនជីម្តងទៀត។ មានន័យថា ពួកគេអនុវត្តការសន្សំសេចក្ដីល្អផ្ទាល់ខ្លួនអំឡុងពេលជីវិតផ្នែករាងកាយរបស់ពួកគេ ឲ្យស្របទៅនឹងវិធីដែលពួកគេបានអនុវត្តការសន្សំសេចក្ដីល្អកាលពីលើកទីមួយ ហើយបន្ទាប់ពីជីវិតផ្នែករាងកាយរបស់ពួកគេត្រូវបានបញ្ចប់ ពួកគេត្រឡប់ទៅកាន់ពិភពខាងវិញ្ញាណ ជាទីកន្លែងដែលពួកគេត្រូវបានត្រួតពិនិត្យ។ បន្ទាប់ពីនោះ ប្រសិនបើមិនបានរកបញ្ហាណាមួយនោះទេ ពួកគេអាចវិលត្រឡប់ទៅកាន់ពិភពនៃមនុស្សម្តងទៀត ហើយប្តូរទៅជឿលើសាសនាព្រះពុទ្ធម្តងទៀត ហើយក៏បន្តការអនុវត្តរបស់ពួកគេតទៅទៀត។ បន្ទាប់ពីយកកំណើតសាជាថ្មីពីបីទៅប្រាំពីរដង ពួកគេនឹងត្រឡប់ទៅកាន់ពិភពខាងវិញ្ញាណម្តងទៀត ជាកន្លែងដែលពួកគេទៅ បន្ទាប់ពីជីវិតផ្នែករូបកាយនីមួយៗត្រូវបានបញ្ចប់។ ប្រសិនបើលក្ខណៈសម្បត្តិផ្សេងៗ និងអាកប្បកិរិយានៅក្នុងពិភពមនុស្សរបស់ពួកគេ ស្របទៅតាមបទបញ្ជានៃស្ថានសួគ៌របស់ពិភពខាងវិញ្ញាណ នោះចាប់ពីចំណុចនេះតទៅ ពួកគេនឹងនៅទីនោះ។ ពួកគេនឹងលែងយកកំណើតសាជាថ្មីជាមនុស្ស ឬនឹងមានគ្រោះថ្នាក់ណាមួយដែលត្រូវបានដាក់ទោសចំពោះទង្វើអាក្រក់នៅលើផែនដីតទៅទៀតហើយ។ ពួកគេនឹងមិនត្រូវឆ្លងកាត់ដំណើរការម្តងទៀតនោះទេ។ ផ្ទុយទៅវិញ ដោយអាស្រ័យលើស្ថានភាពរបស់ពួកគេ នោះពួកគេនឹងទទួលយកតួនាទីនៅក្នុងពិភពខាងវិញ្ញាណ។ នេះគឺជាអ្វីដែលពុទ្ធបរិស័ទត្រូវបានចាត់ទុកជា «ការទទួលបានភាពជាព្រះពុទ្ធ»។ ការទទួលបានភាពជាព្រះពុទ្ធ មានន័យថា ជាការសម្រេចបានផ្លែផ្កាជាមន្ត្រីម្នាក់នៅក្នុងពិភពខាងវិញ្ញាណ ហើយបន្ទាប់ពីនោះមកពួកគេលែងយកកំណើតសាជាថ្មី ឬរងគ្រោះដោយសារការដាក់ទោសទៀតហើយ។ ជាងនេះទៅទៀត វាមានន័យថា ពួកគេលែងទទួលរងការឈឺចាប់ពីទុក្ខវេទនាក្នុងភាពជាមនុស្សបន្ទាប់ពីការយកកំណើតសាជាថ្មីតទៅទៀតហើយ។ ដូច្នេះ តើពួកគេនៅតែមានឱកាសយកកំណើតសាជាថ្មីជាសត្វឬទេ? (ទេ)។ នេះមានន័យថា ពួកគេនឹងនៅតែទទួលយកតួនាទីនៅក្នុងពិភពខាងវិញ្ញាណ ហើយនឹងលែងយកកំណើតសាជាថ្មីតទៅទៀតហើយ។ នេះគឺជាឧទាហរណ៍មួយនៃការទទួលបានផលផ្លែនៃភាពជាព្រះពុទ្ធនៅក្នុងសាសនាព្រះពុទ្ធ។ ដូចជាអស់អ្នកដែលមិនទទួលបានផលផ្លែដែរ នៅពេលដែលពួកគេត្រឡប់ទៅកាន់ពិភពខាងវិញ្ញាណ ពួកគេក្លាយជាកម្មវត្ថុនៃការត្រួតពិនិត្យ និងការបញ្ជាក់ពីមន្ត្រីពាក់ព័ន្ធ។ គឺជាមន្ត្រីដែលស្រាវជ្រាវថា នៅពេលដែលពួកគេនៅរស់ តើពួកគេមិនបានអនុវត្តការសន្សំបុណ្យផ្ទាល់ខ្លួនដោយឧស្សាហ៍ព្យាយាម ឬពួកគេយកចិត្តទុកដាក់ក្នុងការសូត្រធម៌ និងទន្ទេញឈ្មោះព្រះពុទ្ធ ដូចដែលបានដាក់ចេញដោយសាសនាព្រះពុទ្ធឬអត់។ ផ្ទុយទៅវិញ ពួកគេបានប្រព្រឹត្តអំពើអាក្រក់ជាច្រើន និងមានអាកប្បកិរិយាអាក្រក់ជាច្រើន។ ក្រោយមក នៅក្នុងពិភពខាងវិញ្ញាណ ការជំនុំជម្រះត្រូវបានធ្វើឡើងចំពោះអំពើអាក្រក់របស់ពួកគេ ហើយបន្ទាប់ពីនោះ ពួកគេប្រាកដជាត្រូវបានដាក់ទោស។ ក្នុងនេះ គឺពុំមានករណីលើកលែងនោះទេ។ ដោយហេតុនេះ តើពេលណាទើបមនុស្សបែបនោះអាចទទួលបានផលផ្លែ? នៅក្នុងជាតិដែលពួកគេប្រព្រឹត្តអំពើល្អ គឺបន្ទាប់ពីវិលត្រឡប់ទៅកាន់ពិភពខាងវិញ្ញាណវិញ ឃើញថាពួកគេមិនបានធ្វើអ្វីខុសមុនពេលដែលពួកគេស្លាប់នោះទេ។ ក្រោយមក ពួគេបន្តយកកំណើតសាជាថ្មី ដោយបន្តអនុវត្តការសូត្រធម៌ និងការទន្ទេញឈ្មោះព្រះពុទ្ធ រស់នៅជាមួយពន្លឺប្រឹមៗនៃចង្កៀងប្រេងកាត ជៀសវាងការសម្លាប់វត្ថុមានជីវិតនានា ឬទទួលទានសាច់នានា។ ពួកគេមិនចូលរួមក្នុងពិភពនៃមនុស្សទេ ដោយទុកបញ្ហារបស់លោកិយមួយឡែក និងមិនមានជម្លោះជាមួយអ្នកដទៃនោះទេ។ នៅក្នុងដំណើរការនេះ ប្រសិនបើពួកគេមិនបានប្រព្រឹត្តអំពើអាក្រក់ នោះបន្ទាប់ពីពួកគេត្រឡប់ទៅកាន់ពិភពខាងវិញ្ញាណវិញ ហើយគ្រប់សកម្មភាព និងអាកប្បកិរិយារបស់ពួកគេត្រូវបានត្រួតពិនិត្យ ពួកគេនឹងត្រូវបញ្ជូនម្តងទៀតទៅក្នុងពិភពនៃមនុស្ស គឺនៅក្នុងវដ្តដែលបន្តទៅទៀតចំនួនបី ទៅប្រាំពីរដង។ ប្រសិនបើនៅក្នុងអំឡុងពេលនេះ ពួកគេមិនបានប្រព្រឹត្តអំពើខុសឆ្គងនោះទេ នោះការទទួលបានភាពជាព្រះពុទ្ធរបស់ពួកគេនឹងមិនរងផលប៉ះពាល់នោះទេ ហើយក៏នឹងមិនពន្យារពេលនោះដែរ។ នេះគឺជាលក្ខណៈពិសេសមួយរបស់វដ្តនៃជីវិត និងសេចក្តីស្លាប់របស់មនុស្សនៃសេចក្តីជំនឿទាំងអស់៖ ពួកគេអាច «ទទួលបានផ្លែផ្កា» ហើយទទួលយកតួនាទីមួយនៅក្នុងពិភពខាងវិញ្ញាណ។ នេះគឺជាអ្វីដែលធ្វើឲ្យពួកគេខុសគ្នាពីអ្នកមិនជឿ។ ទីមួយ នៅពលដែលពួកគេរស់នៅលើផែនដីនៅឡើយ តើអស់អ្នកដែលអាចកាន់តួនាទីនៅក្នុងពិភពខាងវិញ្ញាណប្រព្រឹត្តយ៉ាងដូចម្តេច? ពួកគេត្រូវតែប្រាកដថា ពួកគេមិនប្រព្រឹត្តអំពើអាក្រក់ណាមួយឡើយ៖ ពួកគេមិនត្រូវសម្លាប់ ដុតបំផ្លាញ ចាប់រំលោភ ឬលួចប្លន់នោះទេ។ ប្រសិនបើពួកគេជាប់ពាក់ព័ន្ធនឹងការក្លែងបន្លំ ការបោកបញ្ឆោទ ការលួច ការប្លន់ នោះពួកគេមិនអាចទទួលបានផលផ្លែឡើយ។ ម្យ៉ាងទៀត ប្រសិនបើពួកគេជាប់ពាក់ព័ន្ធ ឬមានទំនាក់ទំនងជាមួយនឹងអំពើអាក្រក់ណាក៏ដោយ ពួកគេនឹងមិនអាចគេចផុតពីការដាក់ទោសដែលពិភពខាងវិញ្ញាណបានកំណត់ដល់ពួកគេនោះទេ។ ពិភពខាងវិញ្ញាណ ធ្វើការរៀបចំយ៉ាងសមស្របសម្រាប់ពុទ្ធបរិស័ទដែលទទួលបានភាពជាព្រះពុទ្ធ៖ ពួកគេអាចត្រូវបានចាត់តាំងឲ្យគ្រប់គ្រងអស់អ្នកដែលជឿលើពុទ្ធសាសនា ហើយចំពោះព្រះនៅស្ថានលើរបស់គេ ពួកគេអាចទទួលបានអំណាចយុត្ថាធិការ។ ពួកគេក៏អាចត្រឹមតែទទួលបន្ទុកចំពោះអ្នកមិនជឿផងដែរ ឬពួកគេមានតួនាទីដែលមានកាតព្វកិច្ចតិចតួចប៉ុណ្ណោះ។ ការបែងចែកបែបនេះ កើតមានឡើងអាស្រ័យលើធម្មជាតិនានានៃព្រលឹងរបស់ពួកគេ។ នេះគឺជាឧទាហរណ៍មួយនៃពុទ្ធសាសនា។

ក្នុងចំណោមសាសនាទាំងប្រាំដែលយើងបាននិយាយ គ្រីស្ទសាសនា គឺជាសាសនាពិសេសបើប្រៀបធៀបនឹងសាសនាផ្សេងៗ។ តើអ្វីដែលធ្វើឲ្យគ្រីស្ទបរិស័ទមានលក្ខណៈពិសេសយ៉ាងនេះ? អ្នកទាំងនេះ គឺជាមនុស្សដែលជឿលើព្រះជាម្ចាស់ដ៏ពិត។ ធ្វើដូចម្តេចទើបមនុស្សដែលជឿលើព្រះជាម្ចាស់ពិត ត្រូវបានរួមបញ្ចូលនៅទីនេះ? ការនិយាយថា គ្រីស្ទសាសនាគឺជាប្រភេទមួយនៃសេចក្តីជំនឿ វាពិតជានឹងទាក់ទងតែលើសេចក្តីជំនឿប៉ុណ្ណោះ។ វាគ្រាន់តែជាប្រភេទនៃពិធី ប្រភេទនៃសាសនា និងជារឿងខុសគ្នាទាំងស្រុងពីសេចក្តីជំនឿរបស់ពួកអ្នកដែលដើរតាមព្រះជាម្ចាស់យ៉ាងពិតប្រាកដ។ មូលហេតុដែលខ្ញុំបញ្ចូលគ្រីស្ទសាសនាទៅក្នុងបញ្ជីនៃ «សាសនា» ធំៗទាំងប្រាំ គឺថា គ្រីស្ទសាសនាត្រូវទម្លាក់មកត្រឹមកម្រិតដូចគ្នានឹងសាសនាយូដា សាសនាព្រះពុទ្ធ និងសាសនាឥស្លាម។ មនុស្សភាគច្រើននៅទីនេះមិនជឿថាមានព្រះជាម្ចាស់នោះទេ ឬមិនជឿថាថាទ្រង់ត្រួតត្រាលើរបស់សព្វសារពើនោះទេ។ ពួកគេកាន់តែមិនជឿលើព្រះវត្ដមានរបស់ទ្រង់ទៅទៀត។ ផ្ទុយទៅវិញ ពួកគេគ្រាន់តែប្រើប្រាស់ខគម្ពីរដើម្បីពិភាក្សាអំពីទេវវិទ្យា និងប្រើប្រាស់ទេវវិទ្យា ដើម្បីបង្រៀនមនុស្សឲ្យមានចិត្ដសប្បុរស អត់ទ្រាំនឹងការឈឺចាប់ និងធ្វើរឿងល្អប៉ុណ្ណោះ។ នេះគឺជាប្រភេទនៃសាសនាដែលគ្រីស្ទសាសនាបានក្លាយមក៖ វាត្រឹមតែផ្តោតទៅលើទ្រឹស្តីបែបទេវវិទ្យាប៉ុណ្ណោះ ដោយមិនមានទំនាក់ទំនងទាល់តែសោះទៅនឹងកិច្ចការនៃការគ្រប់គ្រង និងការសង្គ្រោះមនុស្សរបស់ព្រះជាម្ចាស់។ វាបានក្លាយជាសាសនាមួយរបស់មនុស្សដែលដើរតាមព្រះជាម្ចាស់ ប៉ុន្តែគឺជាអ្នកដែលព្រះជាម្ចាស់មិនទទួលស្គាល់ពិតប្រាកដនោះទេ។ ទោះបីជាយ៉ាងណាក៏ដោយ ព្រះជាម្ចាស់ក៏មានគោលការណ៍នៅក្នុងវិធីសាស្ត្ររបស់ទ្រង់ចំពោះមនុស្សប្រភេទនេះផងដែរ។ ទ្រង់មិនដោះស្រាយដោយម្តងម្កាលជាមួយពួកគេដោយបំណងព្រះហឫទ័យ ដូចដែលទ្រង់បានធ្វើជាមួយអ្នកមិនជឿនោះទេ។ ទ្រង់ក៏ប្រព្រឹត្តចំពោះពួកគេដូចដែលទ្រង់ប្រព្រឹត្តចំពោះពុទ្ធបរិស័ទដែរ៖ ប្រសិនបើអំឡុងពេលមានជីវិតរស់នៅ គ្រីស្ទបរិស័ទម្នាក់អាចអនុវត្តការសន្សំបុណ្យដោយខ្លួនឯងបាន ដោយគោរពយ៉ាងតឹងរឹងចំពោះបទបញ្ញត្តិទាំងដប់ប្រការ ហើយមានអាកប្បកិរិយាដោយផ្អែកលើក្រឹត្យវិន័យ និងបញ្ញត្តិ ព្រមទាំងប្រកាន់ខ្ជាប់នូវក្រឹយ្យវិន័យ និងបទបញ្ញត្តិទាំងនេះពេញមួយជីវិត នោះពួកគេក៏ត្រូវតែចំណាយពេលវេលាដូចគ្នាដើម្បីឆ្លងកាត់វដ្តនៃជីវិត និងសេចក្តីជំនឿផងដែរ មុនពេលដែលពួកគេទទួលបានពិតប្រាកដនូវអ្វីដែលហៅថា «ការលើកឡើងទៅស្ថានលើ»។ បន្ទាប់ពីសម្រេចបានលើកឡើងទៅស្ថានលើមក ពួកគេនៅតែស្ថិតនៅក្នុងពិភពខាងវិញ្ញាណដដែល ជាកន្លែងដែលពួកគេទទួលយកតំណែង ហើយក្លាយជាមន្ត្រីម្នាក់។ ព្រមជាមួយគ្នានេះ ប្រសិនបើពួកគេប្រព្រឹត្តអំពើអាក្រក់នៅលើផែនដី គឺប្រសិនបើពួកគេមានបាបច្រើនពេក ហើយប្រព្រឹត្តអំពើបាបច្រើនពេក នោះពួកគេនឹងត្រូវបានដាក់ទោស និងដាក់វិន័យជាមួយនឹងភាពធ្ងន់ធ្ងរនានាដោយជៀសមិនរួចនោះទេ។ នៅក្នុងពុទ្ធសាសនា ការទទួលបានផលផ្លែ មានន័យថា ជាការចូលទៅដល់ដែនដីបរិសុទ្ធនៃបរមសុខបំផុត ប៉ុន្តែនៅក្នុងគ្រីស្ទសាសនា តើគេហៅវាថាជាអ្វី? វាត្រូវបានហៅថា «ការចូលទៅក្នុងស្ថានសួគ៌» និងការដែលត្រូវបាន «លើកឡើងទៅស្ថានលើ»។ អស់អ្នកដែលពិតជាត្រូវបានលើកឡើងទៅស្ថានលើ ក៏ឆ្លងកាត់វដ្តនៃជីវិត និងសេចក្តីស្លាប់ចាប់ពីបី ដល់ប្រាំពីរដងផងដែរ គឺបន្ទាប់ពីពួកគេស្លាប់ ពួកគេមកក្នុងពិភពខាងវិញ្ញាណ ដូចដែលពួកគេបានដេកលង់លក់អ៊ីចឹង។ ប្រសិនបើពួកបំពេញតាមបទដ្ឋាន ពួកគេអាចនៅទីនោះដើម្បីទទួលយកតំណែង ហើយមិនដូចជាមនុស្សនៅលើផែនដីនោះទេ គឺពួកគេនឹងមិនយកកំណើតសាជាថ្មីនៅក្នុងរបៀបសាមញ្ញ ឬផ្អែកលើទំនៀមទម្លាប់នោះទេ។

នៅក្នុងចំណោមសាសនាទាំងអស់នេះ ទីបញ្ចប់ដែលពួកគេនិយាយ និងតស៊ូ គឺដូចទៅនឹងការទទួលបានផលផ្លែនៅក្នុងពុទ្ធសាសនាដែរ។ វាគ្រាន់តែថា «ផលផ្លែ» នេះ សម្រេចបានតាមមធ្យោបាយខុសៗគ្នាប៉ុណ្ណោះ។ ពួកគេទាំងអស់គឺជាបក្សាបក្សីដែលមានស្លាប។ សម្រាប់ចំនួនអ្នកគោរពសាសនានេះ ដែលអាចគោរពយ៉ាងតឹងរឹងតាមការប្រៀនប្រដៅបែបសាសនានៅក្នុងអាកប្បកិរិយារបស់ពួកគេ គឺព្រះជាម្ចាស់ប្រទានទីដៅដ៏សមរម្យ ទីកន្លែងដ៏សមរម្យ និងដោះស្រាយជាមួយពួកគេយ៉ាងសមរម្យ។ ទាំងអស់នេះមានលក្ខណៈសមហេតុផល ប៉ុន្តែវាមិនដូចអ្វីដែលមនុស្សស្រមៃគិតនោះទេ ពិតទេ? ពេលនេះ ដោយបានឮអំពីអ្វីដែលកើតឡើងចំពោះមនុស្សនៅក្នុងគ្រីស្ទសាសនា តើអ្នករាល់គ្នាមានអារម្មណ៍បែបណា? តើអ្នកមានអារម្មណ៍ថា ស្ថានភាពរបស់ពួកគេ មិនយុត្តិធម៌ទេមែនទេ? តើអ្នកអាណិតពួកគេទេ? (អាណិតតិចៗដែរ)។ ពួកគេគ្មានធ្វើអ្វីក្រៅពី ស្តីបន្ទោសខ្លួនឯងនោះទេ។ ហេតុអ្វីបានជាខ្ញុំនិយាយបែបនេះ? កិច្ចការរបស់ព្រះជាម្ចាស់គឺពិតប្រាកដណាស់។ ទ្រង់មានព្រះជន្មគង់នៅ និងជាក់ស្ដែង ហើយកិច្ចការរបស់ទ្រង់ គឺមានគោលដៅទៅលើមនុស្សជាតិទាំងអស់ និងបុគ្គលម្នាក់ៗ។ ចុះហេតុអ្វីបានជាពួកគេមិនទទួលយកការពិតនេះ? ហេតុអ្វីបានជាពួកគេក្រហល់ក្រហាយជាខ្លាំងក្នុងការទាស់ទទឹង និងធ្វើទុក្ខបុកម្នេញព្រះជាម្ចាស់? ពួកគេគួរតែពិចារណាខ្លួនឯងថា ខ្លួនមានសំណាងដែលថែមទាំងតែទទួលបានលទ្ធផលប្រភេទនេះ ដូច្នេះ ហេតុអ្វីបានជាអ្នករាល់គ្នាមានអារម្មណ៍អាណិតពួកគេទៅវិញ? ភាវៈរបស់ពួកគេដែលត្រូវបានដោះស្រាយតាមវិធីនេះ បង្ហាញពីការអត់ធ្មត់យ៉ាងខ្លាំង។ បើនិយាយពីកម្រិតដែលពួកគេទាស់ទទឹងនឹងព្រះជាម្ចាស់ ពួកគេគួរតែត្រូវបានបំផ្លាញ ប៉ុន្តែព្រះជាម្ចាស់មិនធ្វើបែបនេះទេ។ ផ្ទុយទៅវិញ ទ្រង់គ្រាន់តែដោះស្រាយជាមួយគ្រីស្ទសាសនា ដូចទៅនឹងសាសនាធម្មតាណាមួយអ៊ីចឹងដែរ។ ដូច្នេះ តើមានតម្រូវការណាមួយដើម្បីពិភាក្សាឲ្យជ្រៅលម្អិតអំពីសាសនាដទៃឬទេ? ធម៌ប្រៀនប្រដៅរបស់សាសនាទាំងអស់នេះ គឺដើម្បីឲ្យមនុស្សទ្រាំទ្រនូវការលំបាកឲ្យបានច្រើនជាងមុន មិនធ្វើអំពើអាក្រក់ ប្រព្រឹត្តអំពើល្អ មិនប្រទេចផ្តាសាដាក់អ្នកដទៃ មិនថ្កោលទោសអ្នកដទៃ នៅឲ្យឆ្ងាយពីជម្លោះ និងជាមនុស្សល្អ។ ការបង្រៀនរបស់សាសនាជាច្រើន គឺបែបនេះ។ ដូច្នេះហើយ ប្រសិនបើមនុស្សដែលមានសេចក្តីជំនឿទាំងនេះ គឺអ្នកគោរពសាសនា និងនិកាយផ្សេងៗទាំងនេះ អាចគោរពយ៉ាងម៉ឺងម៉ាត់តាមការប្រៀនប្រដៅខាងសាសនារបស់ពួកគេ នោះពួកគេនឹងមិនប្រព្រឹត្តកំហុសធ្ងន់ធ្ងរ ឬប្រព្រឹត្តអំពើបាបធ្ងន់ធ្ងរ អំឡុងពេលដែលពួកគេនៅលើផែនដីនោះទេ ហើយបន្ទាប់ពីពួកគេយកកំណើតសាជាថ្មីចាប់ពីបី ដល់ប្រាំពីរដង។ មនុស្សទាំងអស់នេះ ដែលជាអ្នកអាចគោរពយ៉ាងម៉ឺងម៉ាត់តាមការប្រៀនប្រដៅខាងសាសនា ភាគច្រើននឹងនៅតែទទួលតំណែងនៅក្នុងពិភពខាងវិញ្ញាណ។ តើមនុស្សបែបនេះមានច្រើនទេ? (ទេ គ្មានទេ)។ តើចម្លើយរបស់អ្នកសំអាងលើអ្វី? វាមិនមែនងាយស្រួលនោះទេ ក្នុងការប្រព្រឹត្ដល្អ និងគោរពតាមវិន័យ និងច្បាប់សាសនា។ ពុទ្ធសាសនា មិនអនុញ្ញាតឲ្យមនុស្សទទួលទានសាច់ទេ តើអ្នកអាចធ្វើបែបនោះបានទេ? ប្រសិនបើអ្នកត្រូវតែស្លៀកពាក់ស្បងពណ៌ប្រផេះ ហើយត្រូវតែសូត្រធម៌ និងទន្ទេញឈ្មោះរបស់ព្រះពុទ្ធនៅក្នុងវិហាររបស់ពុទ្ធបរិស័ទពេញមួយថ្ងៃ តើអ្នកអាចធ្វើបែបនោះបានទេ? វាមិនមែនជារឿងងាយស្រួលនោះទេ។ គ្រីស្ទសាសនាមានបទបញ្ញត្តិដប់ប្រការ បទបញ្ជា និងបញ្ញត្តិ នានា។ តើទាំងអស់នេះងាយនឹងយកមកគោរពតាមឬទេ? ពួកវាមិនងាយទេ។ ចូរយើងយកការមិនប្រទេចផ្តាសាអ្នកដទៃ ធ្វើជាឧទាហរណ៍៖ មនុស្សពិតជាមិនអាចគោរពតាមក្រឹត្យវិន័យនេះទេ។ ដោយមិនអាចបញ្ឈប់ខ្លួនឯង ពួកគេប្រទេចផ្តាសា ហើយបន្ទាប់ពីប្រទេចផ្តាសា ពួកគេមិនអាចលេបពាក្យសម្តីរបស់ពួកគេត្រឡប់មកវិញបានទេ ដូច្នេះតើពួកគេធ្វើអ្វី? នៅពេលយប់ ពួកគេសារភាពអំពើបាបរបស់ពួកគេ។ ពេលខ្លះ បន្ទាប់ពីពួកគេប្រទេចផ្តាសាដាក់អ្នកដទៃ ពួកគេនៅតែមានការស្អប់នៅក្នុងចិត្តរបស់ពួកគេ ហើយពួកគេថែមទាំងទៅកាន់តែវែងឆ្ងាយ ដោយកំណត់ពេលវេលាមួយដើម្បីបង្កគ្រោះថ្នាក់ដល់មនុស្សទាំងនោះថែមទៀតផង។ សរុបមក សម្រាប់អស់អ្នកដែលរស់នៅក្នុងគោលការណ៍ដែលស្លាប់នេះ វាមិនមែនងាយស្រួលក្នុងការជៀសផុតពីការប្រព្រឹត្តអំពើបាប ឬប្រព្រឹត្តអំពើអាក្រក់នោះទេ។ ដូច្នេះហើយ នៅក្នុងសាសនានីមួយៗ មានតែមនុស្សមួយក្តាប់តូចប៉ុណ្ណោះដែលពិតជាអាចទទួលបានផលផ្លែ។ អ្នកសន្និដ្ឋានថា ដោយសារតែមានមនុស្សច្រើនណាស់គោរពសាសនាទាំងនេះ នោះមនុស្សភាគច្រើនដែរដែលអាចនៅតែទទួលបានតួនាទីនៅក្នុងពិភពខាងសាសនា។ ទោះបីជាយ៉ាណាក៏ដោយ មិនមានច្រើនបែបនោះទេ គឺមានតិចតួចប៉ុណ្ណោះដែលពិតជាអាចទទួលបានលទ្ធផលបែបនេះ។ វាជារឿងទូទៅសម្រាប់វដ្តនៃជីវិត និងសេចក្តីស្លាប់របស់មនុស្សដែលមានសេចក្តីជំនឿ។ អ្វីដែលធ្វើឲ្យពួកគេខុសពីអ្នកដទៃគឺថា ពួកគេអាចទទួលបានផលផ្លែ ហើយនេះគឺជាអ្វីដែលធ្វើឲ្យពួកគេខុសពីអ្នកមិនជឿ។

៣. វដ្តនៃជីវិត និងសេចក្តីស្លាប់របស់អ្នកដើរតាមព្រះជាម្ចាស់

បន្ទាប់មក ចូរយើងនិយាយអំពីវដ្តនៃជីវិត និងសេចក្តីស្លាប់របស់អស់អ្នកដែលដើរតាមព្រះជាម្ចាស់។ រឿងនេះពាក់ព័ន្ធនឹងអ្នករាល់គ្នា ដូច្នេះ ចូរយកចិត្តទុកដាក់៖ ទីមួយ ចូរគិតអំពីវិធីដែលអ្នកដើរតាមព្រះជាម្ចាស់អាចត្រូវបានចាត់ជាប្រភេទ? (រាស្ត្ររើសតាំងរបស់ព្រះជាម្ចាស់ និងអ្នកស៊ីឈ្នួល)។ ពិតណាស់ គឺមានពីរប្រភេទ៖ រាស្ត្ររើសតាំងរបស់ព្រះជាម្ចាស់ និងអ្នកស៊ីឈ្នួល។ ដំបូង ចូរយើងនិយាយអំពីរាស្ត្ររើសតាំងរបស់ព្រះជាម្ចាស់ ដែលមានត្រឹមតែតិចតួចប៉ុណ្ណោះ។ តើ «រាស្ត្ររើសតាំងរបស់ព្រះជាម្ចាស់» សំដៅលើនរណា? បន្ទាប់ពីព្រះជាម្ចាស់បានបង្កើតរបស់សព្វសារពើ ហើយបន្ទាប់ពីមនុស្សជាតិមានវត្ដមាន ព្រះជាម្ចាស់បានជ្រើសរើសមនុស្សមួយក្រុមដែលនឹងដើរតាមទ្រង់។ មនុស្សទាំងនេះហើយ ដែលត្រូវបានហៅថា «រាស្ត្ររើសតាំងរបស់ព្រះជាម្ចាស់»។ វាមាននូវវិសាលភាព និងសារៈសំខាន់ពិសេសចំពោះការជ្រើសរើសមនុស្សទាំងនេះរបស់ព្រះជាម្ចាស់។ វិសាលភាពដែលពិសេសនៅក្នុងនោះ គឺថា វាត្រូវបានកំណត់ដើម្បីជ្រើសរើសមនុស្សចំនួនតិចតួច ដែលត្រូវមកនៅពេលដែលទ្រង់ធ្វើកិច្ចការសំខាន់។ តើអ្វីជាសារៈសំខាន់? ដោយសារពួកគេគឺជាក្រុមដែលព្រះជាម្ចាស់បានរើសតាំង សារៈសំខាន់នោះគឺអស្ចារ្យ។ មានន័យថា ព្រះជាម្ចាស់មានបំណងចង់ប្រទានឲ្យមនុស្សទាំងនេះពេញលេញ និងប្រទានឲ្យពួកគេបានគ្រប់លក្ខណ៍ ហើយនៅពេលដែលកិច្ចការនៃការគ្រប់គ្រងរបស់ទ្រង់ត្រូវបានបញ្ចប់ ទ្រង់នឹងទទួលយកមនុស្សទាំងនេះ។ តើសារៈសំខាន់នេះ មិនអស្ចារ្យទេឬ? ដូច្នេះ រាស្ត្ររើសតាំងរបស់ព្រះជាម្ចាស់ទាំងនេះ គឺមានសារៈសំខាន់ណាស់ចំពោះព្រះជាម្ចាស់ ដោយសារពួកគេជាមនុស្សដែលព្រះជាម្ចាស់ចង់ទទួលយក។ ដូចទៅនឹងអ្នកស៊ីឈ្នួលអ៊ីចឹងដែរ ចូរយើងសម្រាកនិយាយពីប្រធានបទនៃការកំណត់ទុកជាមុនរបស់ព្រះជាម្ចាស់បន្តិចសិន ហើយជាដំបូង យើងនិយាយអំពីប្រភពកំណើតរបស់ពួកគេ។ តាមន័យត្រង់ «អ្នកស៊ីឈ្នួល» គឺជាមនុស្សម្នាក់ដែលធ្វើការបម្រើ។ ពួកអ្នកដែលបម្រើ គឺគេធ្វើការបណ្តោះអាសន្ន ពួកគេមិនធ្វើការរយៈពេលវែង ឬអចិន្ត្រៃយ៍នោះទេ ប៉ុន្តែពួកគេត្រូវបានជួល ឬជ្រើសរើសឲ្យធ្វើការជាបណ្តោះអាសន្នប៉ុណ្ណោះ។ ប្រភពដើមរបស់ពួកគេភាគច្រើនគឺត្រូវបានជ្រើសរើសចេញពីចំណោមអ្នកមិនជឿ។ ពួកគេមកផែនដីនៅពេលដែលមានបទបញ្ញត្តិថា ពួកគេនឹងមានតួនាទីជាអ្នកស៊ីឈ្នួលនៅក្នុងកិច្ចការរបស់ព្រះជាម្ចាស់។ ពួកគេអាចជាសត្វនៅក្នុងជាតិមុន ប៉ុន្តែពួកគេក៏អាចជាអ្នកមិនជឿផងដែរ។ នេះគឺជាប្រភពដើមរបស់អ្នកស៊ីឈ្នួល។

ចូរយើងនិយាយបន្ថែមអំពីរាស្ត្ររើសតាំងរបស់ព្រះជាម្ចាស់។ នៅពេលដែលពួកគេស្លាប់ ពួកគេទៅកាន់កន្លែងដែលខុសគ្នាទាំងស្រុងពីអ្នកមិនជឿ និងមនុស្សដែលមានសេចក្តីជំនឿផ្សេងៗ។ វាគឺជាកន្លែងដែលពួកគេនៅជាមួយពួកទេវតា និងអ្នកនាំសាររបស់ព្រះជាម្ចាស់។ វាគឺជាកន្លែងដែលព្រះជាម្ចាស់គ្រប់គ្រងដោយផ្ទាល់។ ទោះបីជារាស្ត្ររើសតាំងរបស់ព្រះជាម្ចាស់មិនអាចមើលព្រះជាម្ចាស់ដោយភ្នែកផ្ទាល់ខ្លួនរបស់ពួកគេនៅក្នុងទីកន្លែងនេះបានក៏ដោយ ក៏វាមិនដូចទីកន្លែងផ្សេងទៀតនៅក្នុងពិភពខាងវិញ្ញាណឡើយ។ នេះគឺជាទីកន្លែងផ្សេង ដែលមនុស្សមួយភាគនេះទៅបន្ទាប់ពីពួកគេស្លាប់។ នៅពេលដែលពួកគេស្លាប់ ពួកគេក៏ត្រូវទទួលការស៊ើបអង្កេតដ៏តឹងរឹងដោយអ្នកនាំសាររបស់ព្រះជាម្ចាស់ផងដែរ។ តើអ្វីត្រូវបានស៊ើបអង្កេត? អ្នកនាំសាររបស់ព្រះជាម្ចាស់ស៊ើបអង្កេតផ្លូវដែលមនុស្សទាំងនេះបានជ្រើសរើសពេញមួយជីវិត នៅក្នុងជំនឿក្នុងព្រះជាម្ចាស់របស់ពួកគេ មិនថាពួកគេទាស់ទទឹងនឹងព្រះជាម្ចាស់ ឬដាក់បណ្តាសាទ្រង់នៅពេលនោះឬអត់ ហើយមិនថាពួកគេប្រព្រឹត្តអំពើបាប ឬអំពើអាក្រក់យ៉ាងធ្ងន់ធ្ងរឬអត់នោះទេ។ ការស៊ើបអង្កេតនេះ នឹងដោះស្រាយចំពោះសំណួរដែលថា តើមនុស្សម្នាក់ត្រូវបានអនុញ្ញាតឲ្យស្នាក់នៅ ឬត្រូវចាកចេញ។ តើពាក្យថា «ចាកចេញ» មានន័យដូចម្តេច? ហើយពាក្យថា «ស្នាក់នៅ» មានន័យដូចម្តេច? ដោយផ្អែកលើអាកប្បកិរិយារបស់ពួកគេ ពាក្យថា «ចាកចេញ» មានន័យថា មិនថាពួកគេនៅតែស្ថិតនៅក្នុងចំណោមចំណាត់ថ្នាក់នៃរាស្ត្ររើសតាំងរបស់ព្រះជាម្ចាស់ឬអត់នោះទេ។ ការត្រូវបានអនុញ្ញាតឲ្យ «ស្នាក់នៅ» មានន័យថា ពួកគេអាចនៅតែស្ថិតនៅក្នុងចំណោមមនុស្សដែលព្រះជាម្ចាស់នឹងប្រទានឲ្យបានពេញលេញនៅគ្រាចុងក្រោយ។ សម្រាប់អស់អ្នកដែលស្នាក់នៅ ព្រះជាម្ចាស់មានការរៀបចំដ៏ពិសេស។ អំឡុងពេលនីមួយៗនៃកិច្ចការរបស់ទ្រង់ ទ្រង់នឹងបញ្ជូនមនុស្សប្រភេទនេះដើម្បីបំពេញតួនាទីជាពួកសាវ័ក ឬទៅបំពេញកិច្ចការនៃការធ្វើឲ្យក្រុមជំនុំផុសផុលឡើងវិញ ឬការមើលថែទាំក្រុមជំនុំ។ ទោះបីជាយ៉ាងណាក៏ដោយ មនុស្សដែលមានសម្ថភាពធ្វើកិច្ចការបែបនេះ គឺមិនយកកំណើតសាជាថ្មីញឹកញាប់ដូចអ្នកមិនជឿដែលកើតឡើងវិញពីជំនាន់មួយទៅជំនាន់មួយនោះទេ។ ផ្ទុយទៅវិញ ពួកគេត្រូវបានត្រឡប់ទៅកាន់ផែនដីវិញដោយផ្អែកលើតម្រូវការ និងជំហាននៃកិច្ចការរបស់ព្រះជាម្ចាស់ ហើយពួកគេមិនយកកំណើតសាជាថ្មីញឹកញាប់នោះទេ។ ដូច្នេះ តើមានវិន័យណាមួយចំពោះពេលវេលាដែលពួកគេយកកំណើតសាជាថ្មីឬទេ? តើពួកគេមកពីបីឆ្នាំម្តងឬ? តើពួកមកញឹកញាប់បែបនេះឬ? ពួកគេអត់ទេ។ ទាំងអស់នេះគឺអាស្រ័យលើកិច្ចការរបស់ព្រះជាម្ចាស់ អាស្រ័យលើជំហាននៃកិច្ចការនោះ និងអាស្រ័យលើតម្រូវការរបស់ទ្រង់ ហើយគ្មានវិន័យដែលត្រូវបានកំណត់នោះទេ។ វិន័យតែមួយគឺថា នៅពេលដែលព្រះជាម្ចាស់ធ្វើកិច្ចការរបស់ទ្រង់នៅក្នុងដំណាក់កាលចុងក្រោយ អំឡុងពេលថ្ងៃចុងក្រោយ គឺរាស្ត្ររើសតាំងរបស់ព្រះជាម្ចាស់នឹងមក ហើយការមកនេះនឹងជាការយកកំណើតសាជាថ្មីចុងក្រោយរបស់ពួកគេ។ ហេតុអ្វីបានជាបែបនោះ? នេះគឺផ្អែកលើលទ្ធផលដែលនឹងទទួលបានអំឡុងពេលដំណាក់កាលចុងក្រោយនៃកិច្ចការរបស់ព្រះជាម្ចាស់ ដោយអំឡុងពេលដំណាក់កាលចុងក្រោយនៃកិច្ចការរបស់ព្រះជាម្ចាស់នេះ ព្រះជាម្ចាស់នឹងប្រទានឲ្យរាស្ត្ររើសតាំងរបស់ព្រះជាម្ចាស់ទាំងនេះពេញលេញទាំងស្រុង។ តើនេះមានន័យដូចម្តេច? ប្រសិនបើអំឡុងពេលនៃដំណាក់កាលចុងក្រោយនេះ មនុស្សទាំងនេះត្រូវបានប្រទានឲ្យបានពេញលេញ និងគ្រប់លក្ខណ៍ នោះពួកគេនឹងមិនយកកំណើតសាជាថ្មីដូចពីមុននោះទេ។ ដំណើរការនៃការក្លាយជាមនុស្សរបស់ពួកគេ នឹងមកដល់ទីបញ្ចប់ទាំងស្រុង ហើយដំណើរការនៃការយកកំណើតសាជាថ្មីរបស់ពួកគេក៏ដូចគ្នាដែរ។ នេះទាក់ទងនឹងអស់អ្នកដែលនឹងនៅ។ ដូច្នេះ តើអស់អ្នកដែលមិនអាចស្នាក់នៅត្រូវទៅទីណា? អស់អ្នកដែលមិនត្រូវបានអនុញ្ញាតឲ្យស្នាក់នៅ មានគោលដៅដ៏សមស្របផ្ទាល់ខ្លួនរបស់ពួកគេ។ ទីមួយ ជាលទ្ធផលនៃអំពើអាក្រក់របស់ពួកគេ កំហុសដែលពួកគេបានបង្កើត និងអំពើបាបដែលពួកគេបានប្រព្រឹត្ត ពួកគេក៏នឹងត្រូវបានដាក់ទោសផងដែរ។ បន្ទាប់ពីពួកគេត្រូវបានដាក់ទោស ព្រះជាម្ចាស់នឹងធ្វើការរៀបចំបញ្ជូនពួកគេចេញទៅក្នុងចំណោមអ្នកមិនជឿឲ្យសមនឹងស្ថានភាពផង ឬក៏រៀបចំពួកគេឲ្យទៅក្នុងចំណោមមនុស្សនៃសេចក្តីជំនឿផ្សេងៗផង។ និយាយមួយបែបទៀត គឺអាចមានលទ្ធផលពីរសម្រាប់ពួកគេ៖ ទីមួយគឺត្រូវបានដាក់ទោស ហើយអាចរស់នៅក្នុងចំណោមមនុស្សនៃសាសនាជាក់លាក់ណាមួយបន្ទាប់ពីត្រូវបានយកកំណើតសាជាថ្មី ហើយទីពីរគឺក្លាយជាអ្នកមិនជឿ។ ប្រសិនបើពួកគេក្លាយជាអ្នកមិនជឿ នោះពួកគេនឹងបាត់បង់ឱកាសទាំងអស់។ ទោះបីជាយ៉ាងណាក៏ដោយ ប្រសិនបើពួកគេក្លាយជាមនុស្សដែលមានសេចក្តីជំនឿ ឧទាហរណ៍ ប្រសិនបើពួកគេក្លាយជាគ្រីស្ទបរិស័ទ នោះពួកគេនឹងនៅតែមានឱកាសដើម្បីវិលត្រឡប់ទៅកាន់ចំណាត់ថ្នាក់នៃរាស្ត្ររើសតាំងរបស់ព្រះជាម្ចាស់។ មានទំនាក់ទំនងយ៉ាងស្មុគស្មាញណាស់ចំពោះរឿងនេះ។ សរុបមក ប្រសិនបើម្នាក់ក្នុងចំណោមរាស្ត្ររើសតាំងរបស់ព្រះជាម្ចាស់ ធ្វើអ្វីមួយដែលប្រមាថដល់ព្រះជាម្ចាស់ នោះពួកគេនឹងត្រូវបានដាក់ទោស ដូចជាគ្រប់គ្នាផ្សេងទៀតដែរ។ ចូរយកលោកប៉ូល ដែលយើងបាននិយាយពីមុន ធ្វើជាឧទាហរណ៍។ លោកប៉ូលគឺជាឧទាហរណ៍នៃមនុស្សម្នាក់ដែលត្រូវបានដាក់ទោស។ តើអ្នករាល់គ្នាគិតឃើញពីអ្វីដែលខ្ញុំកំពុងតែនិយាយនេះទេ? តើចំនួននៃរាស្ត្ររើសតាំងរបស់ព្រះជាម្ចាស់ត្រូវបានកំណត់មែនទេ? (មែន គឺស្ទើរតែទាំងស្រុង)។ ភាគច្រើននៃចំនួននេះគឺត្រូវបានកំណត់រួចហើយ ប៉ុន្តែមួយផ្នែកតូចរបស់វាមិនត្រូវបានកំណត់នោះទេ។ ហេតុអ្វីបានជាបែបនោះ? ចំណុចនេះ ខ្ញុំបានសំដៅលើមូលហេតុដ៏ពិតបំផុត៖ គឺការប្រព្រឹត្តអំពើអាក្រក់។ នៅពេលដែលមនុស្សប្រព្រឹត្តអំពើអាក្រក់ ព្រះជាម្ចាស់មិនចង់ឲ្យពួកគេធ្វើបែបនេះទេ ហើយនៅពេលដែលព្រះជាម្ចាស់មិនចង់ឲ្យពួកគេធ្វើបែបនេះ ទ្រង់បោះពួកគេទៅក្នុងជាតិសាសន៍ និងប្រភេទមនុស្សនានា។ ការធ្វើបែបនេះ គឺធ្វើឲ្យពួកគេគ្មានក្ដីសង្ឃឹម និងធ្វើឲ្យពួកគេកាន់តែពិបាកក្នុងការវិលត្រឡប់មកវិញ។ ទាំងអស់នេះគឺទាក់ទងនឹងវដ្តនៃជីវិត និងសេចក្តីស្លាប់របស់រាស្ត្ររើសតាំងរបស់ព្រះជាម្ចាស់។

ប្រធានបទបន្ទាប់នេះ គឺទាក់ទងនឹងវដ្តនៃជីវិតនិងសេចក្តីស្លាប់របស់អ្នកស៊ីឈ្នួល។ យើងទើបតែបាននិយាយអំពីប្រភពដើមរបស់អ្នកស៊ីឈ្នួល។ មានន័យថា ការពិតដែលពួកគេត្រូវបានយកកំណើតសាជាថ្មី បន្ទាប់ពីបានក្លាយជាអ្នកមិនជឿ និងបន្ទាប់ពីក្លាយជាសត្វនៅក្នុងអតីតជាតិរបស់ពួកគេ។ ជាមួយនឹងការមកដល់នៃដំណាក់កាលចុងក្រោយរបស់កិច្ចការ ព្រះជាម្ចាស់បានជ្រើសរើសមនុស្សបែបនេះមួយក្រុមចេញពីអ្នកមិនជឿ ហើយក្រុមនេះមានលក្ខណៈពិសេស។ បំណងព្រះហឫទ័យរបស់ព្រះជាម្ចាស់ក្នុងការរើសតាំងមនុស្សទាំងនេះ គឺដើម្បីឲ្យពួកគេបម្រើកិច្ចការរបស់ទ្រង់។ «ការស៊ីឈ្នួល» មិនមែនជាពាក្យដែលពិរោះស្តាប់ណាស់នោះទេ ហើយវាក៏មិនមែនស្របតាមបំណងប្រាថ្នារបស់គ្រប់គ្នានោះដែរ ប៉ុន្តែយើងគួរតែសម្លឹងមើលទៅលើបុគ្គលដែលពាក្យនេះចង់សំដៅរក។ វត្ដមានរបស់អ្នកស៊ីឈ្នួលរបស់ព្រះជាម្ចាស់ មានសារៈសំខាន់ពិសេសមួយ។ គ្មានអ្នកដទៃអាចបំពេញតួនាទីរបស់ពួកគេបានទេ ដោយសារតែពួកគេត្រូវបានព្រះជាម្ចាស់រើសតាំង។ តើអ្វីគឺជាតួនាទីរបស់អ្នកស៊ីឈ្នួល? គឺដើម្បីបម្រើរាស្ត្ររើសតាំងរបស់ព្រះជាម្ចាស់។ ភាគច្រើននៃតួនាទីរបស់ពួកគេ គឺដើម្បីផ្តល់ការបម្រើចំពោះកិច្ចការរបស់ព្រះជាម្ចាស់ ដើម្បីសហការជាមួយកិច្ចការរបស់ព្រះជាម្ចាស់ និងដើម្បីតម្រូវនូវការបំពេញរបស់ព្រះជាម្ចាស់ចំពោះរាស្ត្ររើសតាំងរបស់ទ្រង់។ មិនថាពួកគេកំពុងតែប្រើកម្លាំងពលកម្ម អនុវត្តកិច្ចការមួយចំនួន ឬក៏កំពុងធ្វើកិច្ចការជាក់លាក់ណាមួយ ឬអត់នោះទេ តើអ្វីជាតម្រូវការរបស់ព្រះជាម្ចាស់ចំពោះអ្នកស៊ីឈ្នួលទាំងនេះ? តើទ្រង់ពិតជាទាមទារខ្លាំងណាស់ឬ នៅក្នុងតម្រូវការរបស់ទ្រង់ចំពោះពួកគេ?(ទេ ទ្រង់ស្នើឲ្យតែពួកគេស្មោះត្រង់ប៉ុណ្ណោះ)។ អ្នកស៊ីឈ្នួល ក៏ត្រូវតែស្មោះត្រង់ផងដែរ។ មិនថាប្រភពកំណើតរបស់អ្នកជាអ្វី ឬហេតុអ្វីបានជាទ្រង់ជ្រើសរើសអ្នកនោះទេ គឺអ្នកត្រូវតែស្មោះត្រង់ចំពោះព្រះជាម្ចាស់ ចំពោះបេសកកម្មដែលព្រះជាម្ចាស់ប្រទានដល់អ្នក ចំពោះកិច្ចការដែលអ្នកទទួល និងចំពោះកាតព្វកិច្ចដែលអ្នកបំពេញ។ ចំពោះអ្នកស៊ីឈ្នួលដែលមានសមត្ថភាពក្នុងការស្មោះត្រង់ និងធ្វើឲ្យព្រះជាម្ចាស់សព្វព្រះហឫទ័យ តើលទ្ធផលរបស់ពួកគេនឹងបែបណា? ពួកគេនឹងអាចស្ថិតនៅ។ តើវាមិនមែនជាព្រះពរទេឬ ក្នុងការក្លាយជាអ្នកស៊ីឈ្នួលដែលបន្ដស្ថិតនៅ? តើដើម្បីស្ថិតនៅ មានន័យដូចម្តេច? តើអ្វីជាសារៈសំខាន់នៃព្រះពរនេះ? នៅក្នុងឋានានុក្រម ពួកគេហាក់ដូចជាមិនដូចនឹងរាស្ត្ររើសតាំងរបស់ព្រះជាម្ចាស់នោះទេ។ ពួកគេហាក់ដូចជាខុសគ្នា។ ប៉ុន្តែតាមពិត តើអ្វីដែលពួកគេរីករាយនៅក្នុងជីវិតនេះ មិនដូចនឹងអ្វីដែលរាស្ត្ររើសតាំងរបស់ព្រះជាម្ចាស់រីករាយទេឬអី? គឺដូចគ្នាស្ទើរតែទាំងស្រុងនៅក្នុងជាតិនេះ។ អ្នករាល់គ្នាមិនបដិសេធរឿងនេះទេ មែនទេ? ព្រះសូរសៀងរបស់ព្រះជាម្ចាស់ ព្រះគុណរបស់ព្រះជាម្ចាស់ ការផ្គត់ផ្គង់របស់ព្រះជាម្ចាស់ ព្រះពររបស់ព្រះជាម្ចាស់ តើនរណាមិនរីករាយនឹងរបស់ទាំងអស់នេះ? គ្រប់គ្នារីករាយនឹងភាពសម្បូរណ៍ហូរហៀរបែបនេះ។ អត្តសញ្ញាណរបស់អ្នកស៊ីឈ្នួល គឺជាមនុស្សម្នាក់ដែលធ្វើការបម្រើ ប៉ុន្តែចំពោះព្រះជាម្ចាស់ ពួកគេគ្រាន់តែវត្ថុមួយក្នុងចំណោមរបស់សព្វសារពើដែលទ្រង់បានបង្កើតប៉ុណ្ណោះ។ គ្រាន់តែថា តួនាទីរបស់ពួកគេគឺជាអ្នកស៊ីឈ្នួលប៉ុណ្ណោះ។ ដោយសារតែទាំងអ្នកស៊ីឈ្នួល និងមនុស្សដែលព្រះជាម្ចាស់បានជ្រើសរើស គឺជាសន្តនិកររបស់ព្រះជាម្ចាស់ តើមានភាពខុសគ្នាឬទេរវាងអ្នកស៊ីឈ្នួល និងមនុស្សដែលព្រះជាម្ចាស់បានរើសតាំង? ជាក់ស្តែង មិនមានភាពខុសគ្នានោះទេ។ និយាយជាទូទៅ គឺមានភាពខុសគ្នា។ នៅក្នុងខ្លឹមសារ និងតួនាទីដែលពួកគេបំពេញ គឺមានភាពខុសគ្នា ប៉ុន្តែព្រះជាម្ចាស់មិនប្រព្រឹត្តចំពោះមនុស្សក្រុមនេះដោយអយុត្តិធម៌នោះទេ។ ដូច្នេះ ហេតុអ្វីបានជាមនុស្សទាំងនេះត្រូវបានផ្តល់និយមន័យថាជាអ្នកស៊ីឈ្នួលទៅវិញ? អ្នករាល់គ្នាត្រូវតែមានការយល់ដឹងខ្លះៗអំពីបញ្ហានេះ! អ្នកស៊ីឈ្នួលចេញមកពីចំណោមអ្នកមិនជឿ។ នៅពេលដែលយើងលើកឡើងថា ពួកគេចេញមកពីចំណោមអ្នកមិនជឿ វាហាក់ដូចជាពួកគេមានប្រវត្តិមិនល្អ៖ ពួកគេទាំងអស់គឺជាអ្នកមិនជឿថាមានព្រះ ហើយកាលពីអតីតកាលក៏ពួកគេជាមនុស្សបែបនោះដែរ។ ពួកគេមិនបានជឿលើព្រះជាម្ចាស់ ហើយទាស់ទទឹងនឹងទ្រង់ ទាស់ទទឹងនឹងសេចក្តីពិត និងទាស់ទទឹងនឹងអ្វីៗគ្រប់យ៉ាងដែលវិជ្ជមាន។ ពួកគេមិនបានជឿលើព្រះជាម្ចាស់ ឬជឿលើអដ្ថិភាព របស់ទ្រង់នោះទេ។ ហេតុដូចនេះ តើពួកគេមានសមត្ថភាពក្នុងការយល់ពីព្រះបន្ទូលរបស់ព្រះជាម្ចាស់ឬទេ? វាសមស្របដែលនិយាយថា ភាគច្រើន ពួកគេមិនយល់នោះទេ។ ដូចជាសត្វដែលមិនមានសមត្ថភាពយល់ពាក្យរបស់មនុស្សអ៊ីចឹង អ្នកស៊ីឈ្នួលមិនអាចយល់អ្វីដែលព្រះជាម្ចាស់កំពុងមាន បន្ទូល អ្វីដែលទ្រង់ត្រូវការ ឬមូលហេតុដែលទ្រង់ធ្វើការតម្រូវបែបនេះនោះទេ។ ពួកគេមិនយល់នោះទេ។ ទាំងអស់នេះគឺពួកគេមិនអាចយល់បានទេ ហើយពួកគេនៅតែមិនត្រូវបានបំភ្លឺ។ ដោយសារមូលហេតុនេះ ទើបមនុស្សទាំងនេះមិនមានជីវិតដែលយើងបាននិយាយ។ បើគ្មានជីវិត តើមនុស្សអាចយល់ការពិតឬទេ? តើពួកគេត្រូវបានបំពាក់ដោយការពិតឬទេ? តើពួកគេមានបទពិសោធន៍ និងចំណេះដឹងអំពីព្រះបន្ទូលរបស់ព្រះជាម្ចាស់ឬទេ? (ទេ)។ នេះគឺជាប្រភពដើមរបស់អ្នកស៊ីឈ្នួល។ ទោះបីជាយ៉ាងណាក៏ដោយ ដោយសារព្រះជាម្ចាស់ធ្វើឲ្យមនុស្សទាំងនេះក្លាយជាអ្នកស៊ីឈ្នួល ទើបនៅតែមានបទដ្ឋានចំពោះសេចក្ដីតម្រូវរបស់ទ្រង់ចំពោះពួកគេដដែល។ ទ្រង់មិនមើលងាយពួកគេ ហើយទ្រង់ក៏មិនយកចិត្តទុកដាក់ចំពោះគេនោះដែរ។ ទោះបីជាពួកគេមិនយល់ព្រះបន្ទូលរបស់ទ្រង់ ហើយមិនមានជីវិតក៏ដោយ ក៏ព្រះជាម្ចាស់នៅតែប្រព្រឹត្តចំពោះពួកគេយ៉ាងសប្បុរស ហើយក៏នៅមានបទដ្ឋាននៅពេលដែលនិយាយអំពីសេចក្ដីតម្រូវរបស់ទ្រង់ចំពោះពួកគេផងដែរ។ អ្នករាល់គ្នាទើបតែនិយាយអំពីបទដ្ឋានទាំងនេះ៖ ការមានភាពស្មោះត្រង់ចំពោះព្រះជាម្ចាស់ និងការធ្វើអ្វីដែលទ្រង់មានបន្ទូល។ នៅក្នុងការបម្រើរបស់អ្នក អ្នកត្រូវតែបម្រើនៅពេលដែលគេត្រូវការអ្នក ហើយអ្នកត្រូវតែបម្រើឲ្យដល់ទីបញ្ចប់។ ប្រសិនបើអ្នកអាចក្លាយជាអ្នកស៊ីឈ្នួលដ៏ស្មោះត្រង់ ដែលអាចបម្រើរហូតដល់ទីបញ្ចប់ ហើយអាចបំពេញបេសកកម្មដែលព្រះជាម្ចាស់បានប្រទានឲ្យអ្នក នោះអ្នកនឹងរស់នៅក្នុងជីវិតដែលមានតម្លៃ។ ប្រសិនបើអ្នកអាចធ្វើបែបនេះ នោះអ្នកនឹងអាចស្ថិតនៅបាន។ ប្រសិនបើអ្នកប្រឹងប្រែងព្យាយាមបន្តិចទៀត ប្រសិនបើអ្នកព្យាយាមឲ្យខ្លាំងខ្លាបន្តិចថែមទៀត អ្នកអាចបង្កើតកិច្ចខិតខំប្រឹងប្រែងទ្វេដងដើម្បីស្គាល់ព្រះជាម្ចាស់ អ្នកអាចនិយាយបានបន្តិចបន្តួចអំពីការស្គាល់ព្រះជាម្ចាស់ អ្នកអាចនាំយកទីបន្ទាល់ថ្វាយទ្រង់ ហើយជាងនេះទៅទៀត ប្រសិនបើអ្នកអាចយល់អ្វីមួយនៃបំណងព្រះហឫទ័យរបស់ទ្រង់ អាចសហការនៅក្នុងកិច្ចការរបស់ព្រះជាម្ចាស់ និងអាចក្លាយជាអ្វីក៏ដោយដែលយកចិត្តទុកដាក់ចំពោះបំណងព្រះហឫទ័យរបស់ព្រះជាម្ចាស់ នោះអ្នក ក្នុងនាមជាអ្នកស៊ីឈ្នួល នឹងមានបទពិសោធន៍នៃការផ្លាស់ប្តូរដោយសំណាង។ តើការផ្លាស់ប្តូរដោយសំណាងនេះគឺជាអ្វី? អ្នកនឹងលែងត្រឹមតែអាចស្ថិតនៅតទៅទៀតហើយ។ ដោយផ្អែកលើការប្រព្រឹត្តរបស់អ្នក ព្រមទាំងបំណងប្រាថ្នា និងការតាមរកផ្ទាល់ខ្លួនរបស់អ្នក នោះព្រះជាម្ចាស់នឹងធ្វើឲ្យអ្នកក្លាយជាមនុស្សម្នាក់ក្នុងចំណោមរាស្ត្ររើសតាំងរបស់ព្រះជាម្ចាស់។ នេះគឺជាការផ្លាស់ប្តូររបស់អ្នកដោយសំណាង។ ចំពោះអ្នកស៊ីឈ្នួល តើអ្វីជារបស់ល្អបំផុត? គឺពួកគេក្លាយជាមនុស្សដែលព្រះជាម្ចាស់រើសតាំង។ ប្រសិនបើពួកគេធ្វើបែបនេះ មានន័យថា ពួកគេនឹងលែងយកកំណើតសាជាថ្មីជាសត្វដូចទៅនឹងអ្នកមិនជឿតទៅទៀតហើយ។ តើនោះល្អទេ? ល្អ ហើយវាក៏ជាដំណឹងល្អផងដែរ៖ មានន័យថា អ្នកស៊ីឈ្នួលអាចកែតម្រូវបាន។ វាមិនអាស្រ័យលើថា សម្រាប់អ្នកស៊ីឈ្នួល នៅពេលដែលព្រះជាម្ចាស់បានកំណត់ឲ្យពួកគេបម្រើ ពួកគេនឹងធ្វើដូច្នោះជារៀងរហូតនោះទេ។ មិនចាំបាច់ទាល់តែបែបនោះទេ។ ព្រះជាម្ចាស់នឹងដោះស្រាយពួកគេ ហើយឆ្លើយតបចំពោះពួកគេ តាមវិធីដែលសមស្របទៅនឹងការប្រព្រឹត្តជាបុគ្គលរបស់មនុស្សនេះ។

ទោះបីជាយ៉ាងណាក៏ដោយ មានអ្នកស៊ីឈ្នួលដែលមិនអាចបម្រើដល់ទីបញ្ចប់។ មានពួកអ្នកដែលបោះបង់ចោលនៅពាក់កណ្តាលផ្លូវ ហើយបោះបង់ចោលព្រះជាម្ចាស់ នៅក្នុងអំឡុងពេលនៃការបម្រើរបស់ពួកគេ ក៏ដូចជាមនុស្សដែលប្រព្រឹត្តទង្វើខុសឆ្គងជាច្រើន។ ក៏មានពួកអ្នកដែលបង្កគ្រោះថ្នាក់យ៉ាងច្រើន និងធ្វើឲ្យកិច្ចការរបស់ព្រះជាម្ចាស់បាត់បង់ជាច្រើន ហើយក៏មានអ្នកស៊ីឈ្នួលខ្លះដាក់បណ្តាសាព្រះជាម្ចាស់ផងដែរ។ល។ តើលទ្ធផលដែលមិនអាចបង្ការបាននេះ ចង្អុលបង្ហាញពីអ្វី? សកម្មភាពអាក្រក់បែបនេះណាមួយ នឹងបញ្ជាក់ឲ្យដឹងពីការបញ្ចប់នៃការបម្រើរបស់ពួកគេ។ ដោយសារតែការប្រព្រឹត្តរបស់អ្នក អំឡុងពេលនៃការបម្រើរបស់អ្នកខ្សោយខ្លាំងពេក ហើយដោយសារតែអ្នកបានទៅហួសឆ្ងាយពេក នោះនៅពេលដែលព្រះជាម្ចាស់ទតឃើញថា ការបម្រើរបស់អ្នកមិនត្រូវតាមបទដ្ឋាន ទ្រង់នឹងដកហូតសិទ្ធិក្នុងការបម្រើរបស់អ្នក។ ទ្រង់នឹងមិនអនុញ្ញាតឲ្យអ្នកបម្រើតទៅទៀតទេ។ ទ្រង់នឹងយកអ្នកចេញពីព្រះភ័ក្រ្តរបស់ទ្រង់ និងយកចេញពីដំណាក់របស់ព្រះជាម្ចាស់។ បែបនោះ តើអ្នកមិនចង់បម្រើមែនទេ? តើអ្នកមិនមែនកំពុងតែចង់ធ្វើអំពើអាក្រក់ជាបន្តបន្ទាប់ទេឬ? តើអ្នកមិនមែនមិនស្មោះត្រង់ជានិច្ចទេឬ? នោះនឹងមានដំណោះស្រាយដ៏ងាយស្រួលមួយ៖ អ្នកនឹងត្រូវបានដកហូតសិទ្ធិដើម្បីបម្រើ។ ចំពោះព្រះជាម្ចាស់ ការដកហូតសិទ្ធដើម្បីបម្រើរបស់អ្នកស៊ីឈ្នួល មានន័យថា ទីបញ្ចប់របស់អ្នកស៊ីឈ្នួលនេះត្រូវបានប្រកាស ហើយពួកគេនឹងមិនមានសិទ្ធិបម្រើព្រះជាម្ចាស់តទៅទៀតទេ។ ទ្រង់មិនត្រូវការការបម្រើរបស់មនុស្សនេះតទៅទៀតទេ ហើយមិនថាពួកគេអាចនិយាយល្អបែបណានោះទេ ពាក្យទាំងនោះនឹងគ្មានប្រយោជន៍ឡើយ។ នៅពេលដែលរឿងរ៉ាវបានមកដល់ចំណុចនេះ ស្ថានភាពនឹងមិនអាចបង្ការបាននោះទេ។ អ្នកស៊ីឈ្នួលដូចនេះ នឹងគ្មានផ្លូវត្រឡប់ក្រោយវិញបានទេ។ តើព្រះជាម្ចាស់ដោះស្រាយជាមួយអ្នកស៊ីឈ្នួលបែបនេះយ៉ាងដូចម្តេច? តើទ្រង់គ្រាន់តែបញ្ឈប់ពួកគេពីការបម្រើឬ? ទេ។ តើទ្រង់គ្រាន់តែការពារពួកគេមិនឲ្យស្ថិតនៅបានមែនទេ? ឬ តើទ្រង់ដាក់ពួកគេទៅម្ខាង ហើយរង់ចាំពួកគេត្រឡប់មកវិញឬ? ទ្រង់មិនធ្វើដូច្នោះទេ។ ពិតណាស់ ចំពោះអ្នកស៊ីឈ្នួល ព្រះជាម្ចាស់មិនមែនគួរឲ្យស្រឡាញ់ណាស់នោះទេ។ ប្រសិនបើមនុស្សម្នាក់មានឥរិយាបថប្រភេទនេះនៅក្នុងការបម្រើរបស់ពួកគេចំពោះព្រះជាម្ចាស់ ជាលទ្ធផលនៃឥរិយាបថនេះ នោះព្រះជាម្ចាស់នឹងដកហូតសិទ្ធិបម្រើរបស់ពួកគេ ហើយនឹងបោះគេម្តងទៀតទៅក្នុងចំណោមពួកអ្នកមិនជឿ។ តើអ្វីជាជោគវាសនារបស់អ្នកស៊ីឈ្នួលដែលត្រូវបោះទៅក្នុងពួកអ្នកមិនជឿ? វាដូចគ្នាទៅនឹងជោគវាសនារបស់អ្នកមិនជឿដែរ៖ ពួកគេនឹងយកកំណើតសាជាថ្មីជាសត្វ ហើយទទួលការដាក់ទោសនៅក្នុងពិភពខាងវិញ្ញាណដូចគ្នាទៅនឹងអ្នកមិនជឿដែរ។ ជាងនេះទៅទៀត ព្រះជាម្ចាស់នឹងមិនមានការចាប់អារម្មណ៍ណាមួយ ចំពោះការដាក់ទោសរបស់មនុស្សនេះទេ ដោយសារមនុស្សនេះលែងមានទំនាក់ទំនងអ្វីមួយជាមួយនឹងកិច្ចការរបស់ព្រះជាម្ចាស់តទៅទៀតហើយ។ នេះមិនត្រឹមតែជាទីបញ្ចប់នៃជីវិតក្នុងសេចក្តីជំនឿរបស់ពួកគេនៅក្នុងព្រះជាម្ចាស់នោះទេ វាថែមទាំងជាទីបញ្ចប់នៃជោគវាសនាផ្ទាល់ខ្លួនរបស់ពួកគេ ក៏ដូចជាការប្រកាសនូវជោគវាសនារបស់ពួកគេថែមទៀតផង។ ដូច្នេះ ប្រសិនបើអ្នកស៊ីឈ្នួលបម្រើមិនបានល្អ ពួកគេនឹងត្រូវទទួលលទ្ធផលសម្រាប់ខ្លួនឯង។ ប្រសិនបើអ្នកស៊ីឈ្នួលម្នាក់មិនមានសមត្ថភាពបម្រើរហូតដល់ទីបញ្ចប់ ឬត្រូវបានដកហូតសិទ្ធិបម្រើនៅពាក់កណ្តាលផ្លូវ នោះពួកគេនឹងត្រូវបោះទៅក្នុងចំណោមអ្នកមិនជឿ ហើយប្រសិនបើរឿងនេះកើតឡើង មនុស្សនេះនឹងត្រូវបានដោះស្រាយតាមវិធីដូចគ្នាទៅនឹងសត្វពាហនៈ និងតាមវិធីដូចគ្នាទៅនឹងមនុស្សដែលគ្មានប្រាជ្ញា ឬមនុស្សដែលគ្មានហេតុផលអ៊ីចឹង។ នៅពេលដែលខ្ញុំពន្យល់បែបនោះ អ្នកអាចយល់ មែនទេ?

អ្វីដែលបានលើកឡើងខាងដើម គឺជាវិធីដែលព្រះជាម្ចាស់ដោះស្រាយវដ្តនៃជីវិត និងសេចក្តីស្លាប់របស់រាស្ត្ររើសតាំងរបស់ព្រះជាម្ចាស់ និងអ្នកស៊ីឈ្នួល។ បន្ទាប់ពីបានឮការពន្យល់នេះ តើអ្នករាល់គ្នាមានអារម្មណ៍បែបណា? តើពីមុនខ្ញុំធ្លាប់និយាយពីប្រធានបទនេះឬទេ? តើខ្ញុំធ្លាប់និយាយពីប្រធានបទអំពីរាស្ត្ររើសតាំងរបស់ព្រះជាម្ចាស់ និងអ្នកស៊ីឈ្នួលឬទេ? ខ្ញុំពិតជាបាននិយាយ ប៉ុន្តែអ្នករាល់គ្នាមិនបានចាំ។ ព្រះជាម្ចាស់ទ្រង់សុចរិតចំពោះរាស្ត្ររើសតាំងរបស់ព្រះអង្គ និងអ្នកស៊ីឈ្នួល។ នៅក្នុងការយល់ឃើញទាំងអស់ គឺទ្រង់សុចរិត។ តើខ្ញុំនិយាយត្រូវទេ? តើមានកន្លែងណាមួយដែលអ្នកអាចរកឃើញកំហុសឬទេ? តើមិនមានមនុស្សដែលនិយាយថា «ហេតុអ្វីព្រះជាម្ចាស់ទ្រង់អត់ទ្រាំម៉្លេះចំពោះរាស្ត្ររើសតាំងរបស់ព្រះជាម្ចាស់? ហើយហេតុអ្វីបានជាទ្រង់អត់ទ្រាំតិចតួចចំពោះអ្នកស៊ីឈ្នួល?» តើមាននរណាម្នាក់ចង់តតាំងសម្រាប់អ្នកស៊ីឈ្នួលឬទេ? «តើព្រះជាម្ចាស់អាចប្រទានពេលវេលាច្រើនជាងនេះដល់អ្នកស៊ីឈ្នួល ហើយអត់ធ្មត់ និងអត់ទ្រាំច្រើនជាងនេះចំពោះពួកគេឬទេ?» តើការសួរសំណួរបែបនេះត្រឹមត្រូវដែរឬទេ? (ទេ មិនត្រឹមត្រូវទេ)។ ហេតុអ្វីបានជាមិនត្រឹមត្រូវ? (ដោយសារតែយើងត្រូវបានបង្ហាញក្តីសណ្តោសត្រឹមតែតាមរយៈសកម្មភាពនៃការធ្វើជាអ្នកស៊ីឈ្នួលប៉ុណ្ណោះ)។ អ្នកស៊ីឈ្នួលត្រូវបានបង្ហាញក្តីសណ្តោសតាមរយៈការទទួលបានការអនុញ្ញាតឲ្យបម្រើ! បើគ្មាននាមជា «អ្នកស៊ីឈ្នួល» ហើយបើគ្មានកិច្ចការដែលពួកគេធ្វើ តើមនុស្សទាំងនេះនឹងទៅទីណា? ពួកគេនឹងស្ថិតនៅក្នុងចំណោមអ្នកមិនជឿ ដោយរស់នៅ និងស្លាប់ជាមួយនឹងសត្វពាហនៈ។ វាជាព្រះគុណដ៏ធំធេងណាស់ដែលពួកគេរីករាយនៅថ្ងៃនេះ ដោយត្រូវបានអនុញ្ញាតឲ្យចូលមកចំពោះព្រះភ័ក្ត្ររបស់ព្រះជាម្ចាស់ និងចូលមកក្នុងដំណាក់របស់ព្រះជាម្ចាស់! នេះគឺជាព្រះពរដ៏ធំធេង! ប្រសិនបើព្រះជាម្ចាស់មិនបានប្រទានឱកាសដល់អ្នកដើម្បីបម្រើនោះទេ នោះអ្នកនឹងមិនដែលមានឱកាសដើម្បីចូលមកចំពោះព្រះភ័ក្ត្ររបស់ទ្រង់ឡើយ។ និយាយឲ្យអស់ សូម្បីតែអ្នកគឺជាមនុស្សម្នាក់ដែលជាពុទ្ធបរិស័ទ ហើយបានទទួលផលផ្លែក៏ដោយ ច្រើនបំផុត អ្នកគ្មានអ្វីក្រៅពីអ្នកធ្វើការកំប៉ិកកំប៉ុកនៅក្នុងពិភពខាងវិញ្ញាណនោះឡើយ។ អ្នកនឹងមិនដែលជួបព្រះជាម្ចាស់ ស្តាប់ឮព្រះសូរសៀង ឬព្រះបន្ទូលរបស់ទ្រង់ ឬមានអារម្មណ៍ដឹងពីក្តីស្រឡាញ់ និងព្រះពររបស់ទ្រង់ ឬអ្នកអាចជួបដោយផ្ទាល់ជាមួយទ្រង់បានឡើយ។ រឿងតែម៉្យាងដែលពុទ្ធបរិស័ទមាននៅចំពោះមុខរបស់ពួកគេ គឺជាកិច្ចការសាមញ្ញប៉ុណ្ណោះ។ ពួកគេមិនអាចស្គាល់ព្រះជាម្ចាស់ ហើយពួកគេត្រឹមតែប្រតិបត្តិតាម និងស្ដាប់បង្គាប់ប៉ុណ្ណោះ ខណៈដែលអ្នកស៊ីឈ្នួលទទួលបានច្រើនអំឡុងពេលដំណាក់កាលនៃកិច្ចការនេះ! ទីមួយ ពួកគេអាចចូលមកដោយផ្ទាល់ជាមួយព្រះជាម្ចាស់ ស្តាប់ឮព្រះសូរសៀងរបស់ទ្រង់ ស្តាប់ឮព្រះបន្ទូលរបស់ទ្រង់ និងមានបទពិសោធន៍អំពីព្រះគុណ និងព្រះពរ ដែលទ្រង់ប្រទានដល់មនុស្ស។ ជាងនេះទៅទៀត ពួកគេអាចរីករាយនឹងព្រះបន្ទូល និងសេចក្តីពិតដែលព្រះជាម្ចាស់បានប្រទាន។ អ្នកស៊ីឈ្នួលពិតជាទទួលបានច្រើនណាស់! ដូច្នេះ ក្នុងនាមជាអ្នកស៊ីឈ្នួល ប្រសិនបើអ្នកមិនអាចមានការខិតខំប្រឹងប្រែងឲ្យសមស្របនោះទេ តើព្រះជាម្ចាស់នៅតែអាចរក្សាទុកអ្នកមែនឬទេ? ទ្រង់មិនអាចរក្សាទុកអ្នកបានទេ។ ទ្រង់មិនស្នើសុំច្រើនពីអ្នកនោះទេ ប៉ុន្តែអ្នកគ្មានធ្វើអ្វីដែលទ្រង់ស្នើសុំឲ្យសមរម្យនោះទេ។ អ្នកមិនអាចប្រកាន់ខ្ជាប់នូវភារកិច្ចរបស់អ្នក។ ហេតុនេះ ដោយគ្មានការសង្ស័យនោះទេ ព្រះជាម្ចាស់មិនអាចរក្សាទុកអ្នកបានឡើយ។ នេះគឺជានិស្ស័យដ៏សុចរិតរបស់ព្រះជាម្ចាស់។ ព្រះជាម្ចាស់មិនកាន់ជើងអ្នក ហើយទ្រង់ក៏មិនរើសអើងប្រឆាំងអ្នកនោះដែរ។ ទាំងនេះគឺជាគោលការណ៍ដែលព្រះជាម្ចាស់អនុវត្ត។ ព្រះជាម្ចាស់ប្រព្រឹត្តចំពោះមនុស្ស និងសត្វមានជីវិតទាំងអស់ដោយឥរិយាបថនេះ។

ចំពោះពិភពខាងវិញ្ញាណ ប្រសិនបើភាវៈនានានៅក្នុងពិភពនេះធ្វើអ្វីមួយខុស ឬមិនធ្វើកិច្ចការរបស់ពួកវាយ៉ាងត្រឹមត្រូវនោះទេ នោះព្រះជាម្ចាស់ក៏មានបទបញ្ជា និងបញ្ញត្តិស្ថានសួគ៌ដែលស៊ីគ្នា ដើម្បីដោះស្រាយជាមួយពួកគេផងដែរ។ នេះគឺជាការពិត។ ដូច្នេះហើយ អំឡុងពេលនៃកិច្ចការគ្រប់គ្រងរាប់ពាន់ឆ្នាំរបស់ព្រះជាម្ចាស់ អ្នកកាន់កិច្ចការមួយចំនួនដែលប្រព្រឹត្តទង្វើខុសឆ្គងត្រូវបានបំផ្លាញ ខណៈដែលមួយចំនួនទៀតកំពុងត្រូវបានឃុំខ្លួន និងដាក់ទោសនៅឡើយ រហូតមកទល់សព្វថ្ងៃនេះ។ នេះគឺជាអ្វីដែលភាវៈនីមួយៗត្រូវតែប្រឈមមុខ នៅក្នុងពិភពខាងវិញ្ញាណ។ ប្រសិនបើពួកគេធ្វើអ្វីមួយខុស ឬប្រព្រឹត្តអំពើអាក្រក់ នោះពួកគេត្រូវបានដាក់ទោស ហើយនេះគឺជាវិធីសាស្ត្ររបស់ព្រះជាម្ចាស់ដែលដូចគ្នាទៅនឹងរាស្ត្ររើសតាំងរបស់ព្រះជាម្ចាស់របស់ទ្រង់ និងអ្នកស៊ីឈ្នួលផងដែរ។ ដូច្នេះ ទាំងនៅក្នុងពិភពខាងវិញ្ញាណ និងនៅក្នុងពិភពរូបី គោលការណ៍ដែលព្រះជាម្ចាស់ធ្វើសកម្មភាព គឺមិនផ្លាស់ប្តូរនោះទេ។ មិនថាអ្នកអាចមើលឃើញសកម្មភាពរបស់ព្រះជាម្ចាស់ឬក៏អត់នោះទេ គោលការណ៍នៃសកម្មភាពនោះមិនផ្លាស់ប្តូរនោះទេ។ គ្រប់យ៉ាងទាំងអស់ គឺព្រះជាម្ចាស់មានគោលការណ៍ដូចគ្នានៅក្នុងវិធីសាស្ត្ររបស់ទ្រង់ចំពោះអ្វីៗគ្រប់យ៉ាង ហើយនៅក្នុងការដោះស្រាយរបស់សព្វសារពើរបស់ទ្រង់។ គោលការណ៍នេះមិនអាចផ្លាស់ប្តូរបានទេ។ ព្រះជាម្ចាស់នឹងមានព្រះទ័យសប្បុរសចំពោះអស់អ្នកក្នុងចំណោមអ្នកមិនជឿ ដែលរស់នៅក្នុងឥរិយាបថសមរម្យ ហើយទ្រង់នឹងប្រទានឱកាសសម្រាប់អស់អ្នកដែលនៅក្នុងសាសនានីមួយៗ ដែលប្រព្រឹត្តល្អ ហើយមិនប្រព្រឹត្តអំពើអាក្រក់ ដោយអនុញ្ញាតឲ្យពួកគេបំពេញតួនាទីរបស់ខ្លួនក្នុងគ្រប់យ៉ាងដែលព្រះជាម្ចាស់គ្រប់គ្រង និងធ្វើតាមតែអ្វីដែលពួកគេគួរធ្វើ។ ស្រដៀងគ្នានេះផងដែរ អស់អ្នកដែលដើរតាមព្រះជាម្ចាស់ និងក្នុងចំណោមរាស្ត្ររើសតាំងរបស់ទ្រង់ ព្រះជាម្ចាស់មិនរើសអើងប្រឆាំងនឹងនរណាមួយ ដោយផ្អែកលើគោលការណ៍ទាំងនេះរបស់ទ្រង់នោះទេ។ ទ្រង់មានព្រះទ័យសប្បុរសចំពោះមនុស្សគ្រប់គ្នាដែលអាចដើរតាមទ្រង់យ៉ាងស្មោះស្ម័គ្រ ហើយទ្រង់ស្រលាញ់មនុស្សគ្រប់គ្នាដែលដើរតាមទ្រង់យ៉ាងស្មោះស្ម័គ្រ។ គ្រាន់តែថា មនុស្សប្រភេទទាំងនេះមួយចំនួន គឺអ្នកមិនជឿ មនុស្សដែលមានសេចក្តីជំនឿនានា និងរាស្ត្ររើសតាំងរបស់ព្រះជាម្ចាស់ គឺព្រះជាម្ចាស់ប្រទានអំណោយទានផ្សេងៗគ្នាប៉ុណ្ណោះ។ ចូរយកអ្នកមិនជឿជាឧទាហរណ៍ចុះ៖ ទោះបីជាពួកគេមិនជឿលើព្រះជាម្ចាស់ ហើយព្រះជាម្ចាស់ចាត់ទុកពួកគេថាជាសត្វតិរច្ឆានក៏ដោយ ក៏នៅក្នុងចំណោមរបស់សព្វសារពើ គ្រប់គ្នានីមួយៗមានអាហារដើម្បីទទួលទាន មានទីកន្លែងផ្ទាល់ខ្លួន និងមានវដ្តនៃជីវិត និងសេចក្តីស្លាប់ជាធម្មតា។ អស់អ្នកដែលប្រព្រឹត្តអំពើអាក្រក់ត្រូវបានដាក់ទោស ហើយអស់អ្នកដែលប្រព្រឹត្តអំពើល្អត្រូវបានប្រទានពរ និងទទួលបានក្តីសប្បុរសរបស់ព្រះជាម្ចាស់។ តើនេះមិនមែនជាវិធីដែលវាប្រព្រឹត្តទៅទេឬ? ចំពោះមនុស្សដែលមានសេចក្តីជំនឿ ប្រសិនបើពួកគេអាចប្រកាន់ខ្ជាប់យ៉ាងម៉ឺងម៉ាត់តាមការប្រៀនប្រដៅរបស់សាសនាពួកគេ តាំងពីការកើតឡើងវិញម្ដងហើយម្ដងទៀត នោះបន្ទាប់ពីការយកកំណើតសាជាថ្មីទាំងអស់នោះ ព្រះជាម្ចាស់នឹងធ្វើការប្រកាសដល់ពួកគេនៅចុងបំផុត។ ស្រដៀងគ្នានេះផងដែរ ចំពោះអ្នករាល់គ្នានៅថ្ងៃនេះ មិនថាអ្នកជាម្នាក់ក្នុងចំណោមរាស្ត្ររើសតាំងរបស់ព្រះជាម្ចាស់ ឬអ្នកស៊ីឈ្នួលនោះទេ ដូចគ្នានេះដែរ ព្រះជាម្ចាស់នឹងនាំអ្នកទៅតម្រៀបជួរ ហើយកំណត់លទ្ធផលរបស់អ្នក ដោយផ្អែកលើបទបញ្ញត្តិ និងបញ្ញត្តិរដ្ឋបាលដែលទ្រង់បានកំណត់។ ក្នុងចំណោមមនុស្សប្រភេទទាំងនេះ មនុស្សដែលមានសេចក្តីជំនឿប្រភេទខុសៗគ្នា គឺអស់អ្នកដែលជាកម្មសិទ្ធិរបស់សាសនានានា តើព្រះជាម្ចាស់បានប្រទានទីកន្លែងសម្រាប់ពួកគេរស់នៅឬទេ? តើពួកយូដានៅទីណា? តើព្រះជាម្ចាស់បានជ្រៀតជ្រែកសេចក្តីជំនឿរបស់ពួកគេឬទេ? ទ្រង់មិនបានជ្រៀតជ្រែកទេ ត្រឹមត្រូវទេ? ចុះចំណែកពួកគ្រីស្ទបរិស័ទវិញយ៉ាងណាដែរ? ទ្រង់ក៏មិនបានជ្រៀតជ្រែកពួកគេដែរ។ ទ្រង់អនុញ្ញាតឲ្យពួកគេប្រកាន់ខ្ជាប់តាមទម្រង់ការផ្ទាល់ខ្លួនរបស់ពួកគេ ទ្រង់មិនមានបន្ទូលទៅកាន់ពួកគេ ឬប្រទានការបំភ្លឺដល់ពួកគេនោះទេ។ ជាងនេះទៅទៀត ទ្រង់មិនបើកបង្ហាញអ្វីមួយដល់ពួកគេនោះទេ។ ប្រសិនបើអ្នកគិតថាវាជារឿងត្រឹមត្រូវ ចូរជឿតាមផ្លូវនេះចុះ។ ពួកកាតូលិកជឿលើនាងម៉ារី ហើយជឿថា ព្រះយេស៊ូវទទួលបានដំណឹងតាមរយៈនាងម៉ារី។ នេះគឺជាទម្រង់នៃជំនឿរបស់ពួកគេ។ តើព្រះជាម្ចាស់ធ្លាប់កែតម្រូវសេចក្តីជំនឿរបស់ពួកគេឬទេ? ទ្រង់ព្រលែងពួកគេឲ្យមានសេរីភាព ទ្រង់មិនយកព្រះទ័យទុកដាក់ ហើយទ្រង់ប្រទានទីកន្លែងជាក់លាក់មួយដល់ពួកគេសម្រាប់រស់នៅ។ ពាក់ព័ន្ធនឹងសាសនិកឥស្លាម និងពុទ្ធបរិស័ទ តើទ្រង់មិនធ្វើដូចគ្នាទេឬ? ទ្រង់បានកំណត់ព្រំដែនសម្រាប់ពួកគេផងដែរ ហើយទ្រង់អនុញ្ញាតឲ្យពួកគេមានទីកន្លែងរស់នៅផ្ទាល់ខ្លួនរបស់ពួកគេ ដោយមិនជ្រៀតជ្រែកនៅក្នុងជំនឿនីមួយៗរបស់ពួកគេនោះទេ។ គ្រប់យ៉ាងគឺមានសណ្តាប់ធ្នាប់ល្អ។ ចុះអ្នកវិញ តើអ្នកមើលឃើញអ្វីខ្លះនៅក្នុងរឿងទាំងអស់នេះ? ព្រះជាម្ចាស់មានសិទ្ធិអំណាច ប៉ុន្តែទ្រង់មិនបំពានវានោះទេ។ ព្រះជាម្ចាស់រៀបចំរបស់សព្វសារពើតាមសណ្តាប់ធ្នាប់ដ៏ល្អឥតខ្ចោះ ហើយទ្រង់ធ្វើដោយឥរិយាបថដ៏មានសណ្តាប់ធ្នាប់ ហើយប្រកបដោយព្រះព្រះប្រាជ្ញាញាណនិងសព្វានុភាពរបស់ទ្រង់។

ថ្ងៃនេះ យើងបានពិភាក្សាអំពីប្រធានបថថ្មី និងពិសេសមួយ គឺជាប្រធានបទដែលទាក់ទងទៅនឹងបញ្ហានៃពិភពខាងវិញ្ញាណ ដែលតំណាងឲ្យទិដ្ឋភាពមួយនៃការគ្រប់គ្រង និងការត្រួតត្រារបស់ព្រះជាម្ចាស់លើពិភពនោះ។ មុនពេលដែលអ្នករាល់គ្នាបានយល់រឿងរ៉ាវទាំងអស់នេះ អ្នករាល់គ្នាអាចនិយាយថា «គ្រប់យ៉ាងទាំងនេះគឺជាអាថ៌កំបាំង ហើយគ្មានអ្វីពាក់ព័ន្ធនឹងការចូលទៅក្នុងជីវិតរបស់ពួកយើងនោះទេ។ រឿងរ៉ាវទាំងនេះខុសគ្នាពីវិធីដែលមនុស្សរស់នៅយ៉ាងពិតប្រាកដ ហើយយើងមិនត្រូវការយល់អំពីពួកវា ឬចង់ឮពីពួកវានោះទេ។ ពួកវាពិតជាគ្មានទំនាក់ទំនងជាមួយនឹងការស្គាល់ព្រះជាម្ចាស់នោះទេ»។ ពេលនេះ តើអ្នករាល់គ្នាគិតថា មានបញ្ហាឬទេនៅក្នុងការគិតបែបនេះ? វាត្រឹមត្រូវឬទេ? (ទេ)។ ការគិតបែបនេះគឺមិនត្រឹមត្រូវទេ ហើយមានបញ្ហាដ៏ធ្ងន់ធ្ងរ។ ហេតុផលគឺថា ប្រសិនបើអ្នកចង់យល់អំពីវិធីដែលព្រះជាម្ចាស់ត្រួតត្រាលើរបស់សព្វសារពើ អ្នកមិនអាចត្រឹមតែយល់ពីអ្វីដែលអ្នកអាចមើលឃើញ និងវិធីដែលការគិតរបស់អ្នកអាចយល់នោះទេ។ អ្នកក៏ត្រូវតែយល់អំពីពិភពមួយចំនួនផ្សេងទៀតផងដែរ ដែលអ្នកអាចនឹងមើលមិនឃើញ ប៉ុន្តែមានទំនាក់ទំនងយ៉ាងជិតស្និទ្ធទៅនឹងពិភពដែលអ្នកអាចមើលឃើញនេះ។ នេះគឺជាប់ទាក់ទងនឹងអធិបតេយ្យភាពរបស់ព្រះជាម្ចាស់ ហើយវាទាក់ទងនឹងប្រធានបទ «ព្រះជាម្ចាស់គឺជាប្រភពជីវិតនៃរបស់សព្វសារពើ»។ វាគឺជាព័ត៌មានអំពីពិភពដែលអ្នកមើលមិនឃើញនោះ។ បើគ្មានព័ត៌មាននេះទេ វានឹងមានគុណវិបត្តិ និងភាពខ្វះខាតនៅក្នុងចំណេះដឹងរបស់មនុស្សអំពី ថាតើព្រះជាម្ចាស់គឺជាប្រភពជីវិតនៃរបស់សព្វសារពើ ដោយរបៀបណា។ ដូច្នេះ អ្វីដែលយើងបាននិយាយថ្ងៃនេះ អាចនិយាយបានថា ជាការសរុបពីប្រធានបទមុនៗរបស់យើង ក៏ដូចជាការសរុបនៃមាតិការបស់ «ព្រះជាម្ចាស់គឺជាប្រភពជីវិតនៃរបស់សព្វសារពើ»។ ដោយបានយល់អំពីប្រធានបទនេះ តើអ្នករាល់គ្នាអាចស្គាល់ព្រះជាម្ចាស់តាមរយៈមាតិកានេះបានទេ? សំខាន់ជាងនេះទៅទៀត ថ្ងៃនេះខ្ញុំបានផ្តល់នូវព័ត៌មានដ៏មានសារៈខាន់ណាស់ដល់អ្នករាល់គ្នា ពាក់ព័ន្ធនឹងអ្នកស៊ីឈ្នួល។ ខ្ញុំដឹងថា អ្នករាល់គ្នាពិតជារីករាយស្តាប់ប្រធានបទបែបនេះ ហើយថា អ្នករាល់គ្នាពិតជាយកចិត្តទុកដាក់ចំពោះរឿងរ៉ាវទាំងនេះ។ ដូច្នេះហើយ តើអ្នករាល់គ្នាមានអារម្មណ៍ពេញចិត្តជាមួយនឹងអ្វីដែលខ្ញុំបាននិយាយនៅថ្ងៃនេះឬទេ? (ចាស/បាទ ពួកយើងពេញចិត្ត)។ រឿងរ៉ាវមួយចំនួនអាចមិនធ្វើឲ្យអ្នករាល់គ្នាមានការចាប់អារម្មណ៍ខ្លាំង ប៉ុន្តែអ្វីដែលខ្ញុំបាននិយាយអំពីអ្នកស៊ីឈ្នួល បានធ្វើឲ្យអ្នករាល់គ្នាចាប់អារម្មណ៍យ៉ាងខ្លាំងជាពិសេស ដោយសារប្រធានបទនេះប៉ះពាល់ព្រលឹងរបស់អ្នករាល់គ្នាម្នាក់ៗ។

សេចក្ដីតម្រូវរបស់ព្រះជាម្ចាស់ចំពោះមនុស្សជាតិ

១. អត្តសញ្ញាណ និងឋានៈរបស់ព្រះជាម្ចាស់ផ្ទាល់ព្រះអង្គ

យើងបានដល់ទីបញ្ចប់នៃប្រធានបទ «ព្រះជាម្ចាស់គឺជាប្រភពជីវិតនៃរបស់សព្វសារពើ» ក៏ដូចជាប្រធានបទ «ព្រះជាម្ចាស់គឺជាព្រះជាម្ចាស់ផ្ទាល់ព្រះអង្គ តែមួយអង្គគត់»។ ដោយបានពិភាក្សាចប់សព្វគ្រប់ហើយបែបនេះ យើងត្រូវការសង្ខេបខ្លឹមសាររបស់ពួកវាបាន។ តើការសង្ខេបប្រភេទណាដែលយើងត្រូវតែធ្វើ? វាជាការសរុបសេចក្តីអំពីព្រះជាម្ចាស់ផ្ទាល់ព្រះអង្គ។ នោះជាករណីដែលយើងនឹងសង្ខេប វាត្រូវតែមានទំនាក់ទំនងដែលមិនអាចជៀសវាងបានទៅនឹងគ្រប់ទិដ្ឋភាពរបស់ព្រះជាម្ចាស់ ក៏ដូចជាទៅនឹងវិធីដែលមនុស្សជឿលើព្រះជាម្ចាស់ផងដែរ។ ដូច្នេះ ជាដំបូង ខ្ញុំត្រូវតែសួរអ្នករាល់គ្នា៖ បន្ទាប់ពីបានឮការអធិប្បាយព្រះបន្ទូលទាំងនេះ នៅក្នុងដួងចិត្តរបស់អ្នករាល់គ្នា តើព្រះជាម្ចាស់ជានរណា? (ព្រះអាទិករ)។ ព្រះជាម្ចាស់នៅក្នុងដួងចិត្តរបស់អ្នករាល់គ្នាគឺជាព្រះអាទិករ។ តើមានអ្វីផ្សេងទៀតទេ? ព្រះជាម្ចាស់គឺជាព្រះនៃរបស់សព្វសារពើ។ តើពាក្យទាំងនេះសមរម្យឬទេ? (សមរម្យ)។ ព្រះជាម្ចាស់គឺជាព្រះមួយអង្គដែលត្រួតត្រាលើរបស់សព្វសារពើ ហើយគ្រប់គ្រងលើរបស់សព្វសារពើ។ ទ្រង់បានបង្កើតអ្វីៗគ្រប់យ៉ាងដែលមាន ទ្រង់គ្រប់គ្រងអ្វីៗគ្រប់យ៉ាងដែលមាន ទ្រង់ត្រួតត្រាលើអ្វីៗគ្រប់យ៉ាងដែលមាន ហើយទ្រង់ផ្គត់ផ្គង់ដល់អ្វីៗគ្រប់យ៉ាងដែលមាន។ នេះគឺជាឋានៈរបស់ព្រះជាម្ចាស់ ហើយវាគឺជាអត្តសញ្ញាណរបស់ទ្រង់។ ចំពោះរបស់សព្វសារពើ និងអ្វីៗគ្រប់យ៉ាងដែលមាន អត្តសញ្ញាណដ៏ពិតរបស់ព្រះជាម្ចាស់ គឺជាព្រះអាទិករ និងអ្នកត្រួតត្រាលើរបស់នៃការបង្កើតទាំងអស់។ នេះគឺជាអត្តសញ្ញាណរបស់ព្រះជាម្ចាស់ ហើយទ្រង់គឺជាព្រះអង្គតែមួយគត់នៅក្នុងចំណោមរបស់សព្វសារពើ។ គ្មានសត្តនិកររបស់ព្រះជាម្ចាស់ណាមួយ មិនថាពួកវាស្ថិតក្នុងចំណោមមនុស្សជាតិ ឬនៅក្នុងពិភពខាងវិញ្ញាណ អាចប្រើមធ្យោបាយ ឬការដោះសារណាមួយដើម្បីតំណាង ឬជំនួសអត្តសញ្ញាណ និងឋានៈរបស់ព្រះជាម្ចាស់បានឡើយ ដោយសារមានតែមួយអង្គក្នុងចំណោមរបស់សព្វសារពើដែលមានអត្តសញ្ញាណ អំណាច សិទ្ធិ និងសមត្ថភាពដើម្បីត្រួតត្រាលើការបង្កើត៖ នោះគឺព្រះជាម្ចាស់ផ្ទាល់ព្រះអង្គ ជាព្រះតែមួយអង្គគត់។ ទ្រង់រស់នៅ និងផ្លាស់ទីក្នុងចំណោមរបស់សព្វសារពើ។ ទ្រង់អាចឈរនៅទីកន្លែងខ្ពស់បំផុតខាងលើរបស់សព្វសារពើ។ ទ្រង់អាចបន្ទាបព្រះកាយព្រះអង្គផ្ទាល់ ដោយការក្លាយជាមនុស្ស ក្លាយជាម្នាក់ក្នុងចំណោមអស់អ្នកដែលរស់នៅក្នុងសាច់ឈាម មកជួបមនុស្សផ្ទាល់ និងចែករំលែកសុខទុក្ខជាមួយពួកគេ ស្របពេលជាមួយគ្នានេះ ទ្រង់បញ្ជាគ្រប់យ៉ាងដែលមាន ដោយសម្រចពីជោគវាសនារបស់គ្រប់យ៉ាងដែលមាន ហើយសម្រេចពីទិសដៅដែលពួកវាផ្លាស់ទី។ ជាងនេះទៅទៀត ទ្រង់ដឹកនាំជោគវាសនារបស់មនុស្សជាតិទាំងអស់ ហើយតម្រង់ទិសដៅរបស់ពួកគេ។ ព្រះជាម្ចាស់ដែលមានលក្ខណៈបែបនេះ គួរតែត្រូវបានថ្វាយបង្គំ គោរពតាម និងស្គាល់ ដោយភាវៈមានជីវិតទាំងអស់។ ដូច្នេះ មិនថាអ្នកស្ថិតនៅក្នុងមនុស្សជាតិប្រភេទណាមួយនោះទេ ការជឿលើព្រះជាម្ចាស់ ដើរតាមទ្រង់ ការគោរពតាមព្រះជាម្ចាស់ ការទទួលយកការត្រួតត្រារបស់ទ្រង់ និងការទទួលយកការរៀបចំរបស់ទ្រង់សម្រាប់ជោគវាសនារបស់អ្នក គឺជាជម្រើសតែមួយគត់ ជាជម្រើសដ៏ចាំបាច់សម្រាប់មនុស្សគ្រប់គ្នា និងសម្រាប់ភាវៈមានជីវិតទាំងអស់។ នៅក្នុងភាពដែលមានតែមួយគត់របស់ព្រះជាម្ចាស់ មនុស្សមើលឃើញថា សិទ្ធិអំណាចរបស់ទ្រង់ និស្ស័យដ៏សុចរិតរបស់ទ្រង់ លក្ខណៈពិសេសរបស់ទ្រង់ និងមធ្យោបាយនានាដែលទ្រង់ផ្គត់ផ្គត់ដល់របស់សព្វសារពើ គឺទាំងអស់ ពិតជាមានតែមួយគត់ប៉ុណ្ណោះ។ ភាពដែលមានតែមួយគត់នេះ កំណត់អត្តសញ្ញាណដ៏ពិតរបស់ព្រះជាម្ចាស់ផ្ទាល់ព្រះអង្គ ហើយវាក៏កំណត់ឋានៈរបស់ទ្រង់ផងដែរ។ ដូច្នេះហើយ នៅក្នុងសត្តនិករទាំងអស់ ប្រសិនបើភាវៈមានជីវិតណាមួយនៅក្នុងពិភពខាងវិញ្ញាណ ឬនៅក្នុងចំណោមមនុស្សជាតិចង់ឈរជាតំណាងរបស់ព្រះជាម្ចាស់ នោះជោគជ័យវាមិនអាចទៅរួចនោះទេ ចំណែកការព្យាយាមចង់ជំនួសព្រះជាម្ចាស់ក៏មិនអាចទៅរួចផងដែរ។ នេះជាការពិត។ តើអ្វីខ្លះជាតម្រូវការរបស់មនុស្សសម្រាប់ព្រះអាទិករ និងអ្នកត្រួតត្រាបែបនេះ ដែលជាអ្នកមានអត្តសញ្ញាណ អំណាច និងឋានៈរបស់ព្រះជាម្ចាស់ផ្ទាល់ព្រះអង្គនោះ? សំណួរនេះអាចធ្វើឲ្យអ្នករាល់គ្នាច្បាស់ និងចងចាំ។ វាមានសារៈសំខាន់ណាស់ទាំងចំពោះព្រះជាម្ចាស់ និងចំពោះមនុស្ស!

២. ឥរិយាបថនានារបស់មនុស្សជាតិចំពោះព្រះជាម្ចាស់

វិធីដែលមនុស្សប្រព្រឹត្តចំពោះព្រះជាម្ចាស់ កំណត់ជោគវាសនារបស់ពួកគេ ក៏ដូចជាកំណត់ពីវិធីដែលព្រះជាម្ចាស់នឹងប្រព្រឹត្តចំពោះពួកគេ និងដោះស្រាយជាមួយពួកគេផងដែរ។ ត្រង់ចំណុចនេះ ខ្ញុំនឹងផ្តល់ឧទាហរណ៍មួយចំនួន ពីវិធីដែលមនុស្សប្រព្រឹត្តចំពោះព្រះជាម្ចាស់។ ចូរយើងស្តាប់ ហើយមើល ថាតើឥរិយាបថ និងរបៀបដែលពួកគេប្រព្រឹត្តខ្លួននៅចំពោះព្រះភ័ក្ត្ររបស់ព្រះជាម្ចាស់ត្រឹមត្រូវ ឬមិនត្រឹមត្រូវ។ ចូរយើងពិចារណាការប្រព្រឹត្តិរបស់មនុស្សប្រាំពីរប្រភេទដូចខាងក្រោម។

១. មានមនុស្សមួយប្រភេទ ដែលឥរិយាបថរបស់ពួកគេចំពោះព្រះជាម្ចាស់គឺមិនសមទំនងតែម្តង។ មនុស្សទាំងនេះគិតថាព្រះជាម្ចាស់ប្រៀបដូចទៅនឹងព្រះពោធិ៍សាត់ ឬភាវៈបរិសុទ្ធនៃជំនឿរបស់មនុស្សមួយ និងតម្រូវឲ្យមនុស្សឱនក្បាលបីដងនៅពេលដែលពួកគេជួបគ្នា ហើយអុជធូបបន្ទាប់ពីការទទួលទានអាហារនីមួយៗ។ ជាលទ្ធផល នៅពេលដែលពួកគេមានអារម្មណ៍ដឹងគុណខ្លាំងចំពោះព្រះគុណរបស់ទ្រង់ និងមានអារម្មណ៍កតញ្ញូចំពោះទ្រង់ នោះពួកគេតែងតែមានការធ្វើបែបនេះ។ ពួកគេចង់ឲ្យព្រះជាម្ចាស់ដែលពួកគេជឿសព្វថ្ងៃ អាចទទួលយកវិធីដែលពួកគេឱនក្បាលបីដងនៅពេលដែលជួបគ្នា ហើយអុជធូបបន្ទាប់ពីការទទួលទានអាហារនីមួយៗ ដូចទៅនឹងភាវៈបរិសុទ្ធដែលពួកគេចង់បាននៅក្នុងចិត្តរបស់ពួកគេអ៊ីចឹង។

២. មនុស្សខ្លះចាត់ទុកព្រះជាម្ចាស់ជាព្រះពុទ្ធរស់មួយអង្គ ដែលអាចរំដោះអ្នកនៅរស់ពីការរងទុក្ខ និងសង្គ្រោះពួកគេបាន។ ពួកគេចាត់ទុកទ្រង់ជាព្រះពុទ្ធរស់ដែលអាចយកពួកគេចេញពីសមុទ្រទុក្ខបាន។ ជំនឿរបស់មនុស្សទាំងនេះនៅក្នុងព្រះជាម្ចាស់ រួមបញ្ចូលការថ្វាយបង្គំទ្រង់ជាព្រះពុទ្ធ។ ទោះបីជាពួកគេមិនអុជធូប មិនលុតជង្គង់ ឬមិនថ្វាយដង្វាយក៏ដោយ ក៏នៅក្នុងចិត្តរបស់ពួកគេ ពួកគេមានអារម្មណ៍ថា ព្រះជាម្ចាស់គ្រាន់តែដូចនឹងព្រះពុទ្ធដែលត្រឹមតែតម្រូវឲ្យពួកគេមានចិត្តល្អ និងសប្បុរស តម្រូវឲ្យពួកគេមិនសម្លាប់សត្វមានជីវិត ជៀសវាងការប្រទេចផ្តាសាដាក់អ្នកដទៃ រស់នៅក្នុងជីវិតដែលមានភាពស្មោះត្រង់ និងមិនប្រព្រឹត្តអំពើខុសឆ្គងនានា។ ពួកគេជឿថា ទាំងអស់នេះគឺជាសេចក្ដីតម្រូវដែលទ្រង់បង្គាប់ដល់ពួកគេ។ នេះគឺជាព្រះជាម្ចាស់នៅក្នុងចិត្តរបស់ពួកគេ។

៣. មនុស្សមួយចំនួនថ្វាយបង្គំព្រះជាម្ចាស់ ដូចជាទ្រង់គឺជាមនុស្សម្នាក់អស្ចារ្យ ឬល្បីល្បាញអ៊ីចឹង។ ឧទាហរណ៍ តាមមធ្យោបាយណាក៏ដោយដែលមនុស្សអស្ចារ្យម្នាក់នេះចូលចិត្តនិយាយ ការលើកដាក់សម្លេងណាក៏ដោយដែលគាត់និយាយ ពាក្យ និងវាក្យស័ព្ទណាក៏ដោយដែលគាត់ប្រើ សម្លេងរបស់គាត់ កាយវិកាដៃរបស់គាត់ ទស្សនៈនិងសកម្មភាពរបស់គាត់ ការស្លៀកពាក់របស់គាត់ គឺពួកគេយកតម្រាប់តាមទាំងអស់ ហើយទាំងអស់នេះគឺជាអ្វីដែលពួកគេត្រូវបង្កើតយ៉ាងពេញលេញ នៅក្នុងមាគ៌ានៃជំនឿរបស់ពួកគេក្នុងព្រះជាម្ចាស់។

៤. មនុស្សខ្លះចាត់ទុកព្រះជាម្ចាស់ជាស្ដេចមួយអង្គ ដោយមានអារម្មណ៍ថា ទ្រង់គឺនៅលើអ្វីៗគ្រប់យ៉ាងដទៃទៀត ហើយគ្មាននរណាម្នាក់ហ៊ានប្រមាថដល់ទ្រង់នោះទេ ហើយប្រសិនបើនរណាម្នាក់ប្រឆាំងជំទាស់ ម្នាក់នោះនឹងត្រូវបានដាក់ទោស។ ពួកគេថ្វាយបង្គំស្ដេចបែបនេះ ដោយសារតែស្ដេចកាន់កាប់ទីកន្លែងជាក់លាក់មួយនៅក្នុងចិត្តរបស់ពួកគេ។ គំនិត ឥរិយាបថ សិទ្ធិអំណាច និងធម្មជាតិ ហើយសូម្បីតែចំណាប់អារម្មណ៍ និងជីវិតផ្ទាល់ខ្លួនរបស់ពួកគេ ទាំងអស់នេះក្លាយជាអ្វីមួយដែលមនុស្សទាំងនេះមានអាម្មណ៍ថា ពួកគេត្រូវតែស្វែងយល់។ ទាំងអស់នេះក្លាយជាបញ្ហា និងរឿងរ៉ាវដែលពួកគេខ្វល់ខ្វាយ។ ជាលទ្ធផល ពួកគេថ្វាយបង្គំព្រះជាម្ចាស់ជាស្ដេច។ ទម្រង់នៃជំនឿបែបនេះគឺគួរឲ្យអស់សំណើចណាស់។

៥. មនុស្សមួយចំនួនមានសេចក្តីជំនឿដោយឡែកនៅក្នុងព្រះវត្តមានរបស់ព្រះជាម្ចាស់ ហើយសេចក្តីជំនឿនេះមានលក្ខណៈជ្រាលជ្រៅ និងមិនស្ទាក់ស្ទើរនោះទេ។ ទោះបីជាយ៉ាងណាក៏ដោយ ដោយសារតែចំណេះដឹងរបស់ពួកគេអំពីព្រះជាម្ចាស់នៅស្ទើរណាស់ ហើយពួកគេមិនមានបទពិសោធន៍ច្រើនអំពីព្រះបន្ទូលរបស់ទ្រង់ នោះពួកគេថ្វាយបង្គំទ្រង់ដូចជាព្រះចម្លាក់មួយអ៊ីចឹង។ ព្រះក្លាយនេះគឺជាព្រះជាម្ចាស់នៅក្នុងចិត្តរបស់ពួកគេ។ នេះគឺជាអ្វីមួយដែលពួកគេមានអារម្មណ៍ថា ពួកគេត្រូវតែកោតខ្លាច និងឱនគោរព ហើយជាអ្វីមួយដែលពួកគេត្រូវតែដើរតាម និងយកតម្រាប់តាម។ ពួកគេចាត់ទុកព្រះជាម្ចាស់ជាព្រះក្លែងក្លាយមួយ ដែលពួកគេត្រូវតែដើរតាមពេញមួយជីវិតរបស់ពួកគេ។ ពួកគេយកតម្រាប់សម្លេងដែលព្រះជាម្ចាស់មានបន្ទូល ហើយនៅខាងក្រៅ ពួកគេយកតម្រាប់តាមអស់អ្នកដែលព្រះជាម្ចាស់សព្វព្រះទ័យ។ ពួកគេតែងតែធ្វើអ្វីមួយដែលត្រង់ៗ បរិសុទ្ធ និងស្មោះត្រង់ ហើយពួកគេថែមទាំងដើរតាមព្រះក្លែងក្លាយនេះដូចជាដៃគូ ឬគូកនដែលពួកគេមិនអាចបែកបានអ៊ីចឹង។ នេះគឺជាទម្រង់នៃជំនឿរបស់ពួកគេ។

៦. មានមនុស្សមួយប្រភេទ ក្រៅពីបានអានព្រះបន្ទូលជាច្រើនរបស់ព្រះជាម្ចាស់ និងបានឮការអធិប្បាយព្រះបន្ទូលជាច្រើន ពួកគេមានអារម្មណ៍យ៉ាងជ្រាលជ្រៅថា គោលការណ៍តែមួយនៅពីក្រោយអាកប្បកិរិយារបស់ពួកគេចំពោះព្រះជាម្ចាស់ គឺថាពួកគេគួរតែគោរពយ៉ាងខ្លាំង និងលុតក្រាប ឬថាពួកគេគួរតែសរសើរតម្កើងព្រះជាម្ចាស់ និងសរសើរទ្រង់ជានិច្ច តាមវិធីដែលមិនពិត។ ពួកគេជឿថាព្រះជាម្ចាស់គឺជាព្រះជាម្ចាស់ដែលតម្រូវឲ្យពួកគេប្រព្រឹត្តបែបនេះ។ ជាងនេះទៅទៀត ពួកគេជឿថា ប្រសិនបើពួកគេមិនធ្វើបែបនេះ នោះពួកគេអាចធ្វើឲ្យទ្រង់មានសេចក្តីក្រោធគ្រប់ពេលវេលា ហើយដោយសារតែអំពើបាបនេះ ព្រះជាម្ចាស់នឹងដាក់ទោសពួកគេ។ នេះគឺជាព្រះជាម្ចាស់ដែលពួកទុកនៅក្នុងចិត្តរបស់ពួកគេ។

៧. បន្ទាប់មក មានមនុស្សភាគច្រើនដែលស្វែងរកអាហារខាងវិញ្ញាណនៅក្នុងព្រះជាម្ចាស់។ នេះគឺដោយសារតែពួកគេរស់នៅក្នុងពិភពលោកនេះ គឺពួកគេគ្មានសន្តិភាព និងសុភមង្គល ហើយគ្មានកន្លែងណាមួយដែលពួកគេរកឃើញភាពសុខស្រួលនោះទេ។ នៅពេលដែលពួកគេរកឃើញព្រះជាម្ចាស់ បន្ទាប់ពីពួកគេបានឃើញ និងស្តាប់ឮព្រះបន្ទូលរបស់ទ្រង់ នោះពួកគេចាប់ផ្តើមមានសេចក្តីអំណរ និងសេចក្តីរីករាយដ៏សម្ងាត់នៅក្នុងចិត្តរបស់ពួកគេ។ នេះគឺដោយសារតែពួកគេជឿថា នៅទីបំផុត ពួកគេបានរកឃើញទីកន្លែងមួយដែលនឹងធ្វើឲ្យវិញ្ញាណរបស់ពួកគេសប្បាយរីករាយ ហើយគេជឿថា នៅទីបំផុតពួកគេបានរកឃើញព្រះជាម្ចាស់មួយអង្គដែលនឹងប្រទានអាហារខាងវិញ្ញាណដល់ពួកគេ។ បន្ទាប់ពីពួកគេបានទទួលយកព្រះជាម្ចាស់ ហើយចាប់ផ្តើមដើរតាមទ្រង់ ពួកគេមានអារម្មណ៍រីករាយ ហើយជីវិតរបស់ពួកគេគឺត្រូវបានសម្រេច។ ពួកគេមិនប្រព្រឹត្តដូចអ្នកមិនជឿ ដែលគេងមមើលពេញមួយជីវិតដូចជាសត្វតទៅទៀតទេ ហើយពួកគេមានអារម្មណ៍ថា ពួកគេមានអ្វីមួយដើម្បីទន្ទឹងរង់ចាំនៅក្នុងជីវិត។ ដូច្នេះ ពួកគេគិតថា ព្រះជាម្ចាស់នេះអាចបំពេញចិត្តយ៉ាងខ្លាំងតាមតម្រូវការខាងវិញ្ញាណរបស់ពួកគេ និងនាំយកសុភមង្គលដ៏អស្ចារ្យសម្រាប់ពួកគេទាំងនៅក្នុងចិត្ត និងនៅក្នុងវិញ្ញាណ។ ដោយមិនដឹងខ្លួន ពួកគេមិនអាចចាកចេញពីព្រះជាម្ចាស់នេះដែលប្រទានអាហារខាងវិញ្ញាណដល់ពួកគេ និងដែលប្រទានសុភមង្គលដល់វិញ្ញាណរបស់ពួកគេ និងសមាជិកទាំងអស់នៅក្នុងគ្រួសាររបស់ពួកគេបានទេ។ ពួកគេជឿថា ជំនឿនៅក្នុងព្រះជាម្ចាស់ មិនត្រូវការអ្វីក្រៅពីអាហារខាងវិញ្ញាណនោះទេ។

តើមាននរណាម្នាក់ក្នុងចំណោមអ្នករាល់គ្នា មានឥរិយាបថនានាដូចបានរៀបរាប់ខាងលើ ចំពោះព្រះជាម្ចាស់ឬទេ? (មាន)។ ប្រសិនបើនៅក្នុងជំនឿលើព្រះជាម្ចាស់របស់ពួកគេ ចិត្តរបស់មនុស្សម្នាក់មានឥរិយាបថណាមួយក្នុងចំណោមឥរិយាបថទាំងនោះ តើពួកគេអាចមកយ៉ាងពិតប្រាកដនៅចំពោះព្រះភ័ក្ត្ររបស់ព្រះជាម្ចាស់ឬទេ? ប្រសិនិបើនរណាម្នាក់មានឥរិយាបថណាមួយក្នុងចំណោមឥរិយាបថទាំងនេះ នៅក្នុងចិត្តរបស់ពួកគេ តើពួកគេជឿលើព្រះជាម្ចាស់ឬទេ? តើមនុស្សប្រភេទនេះ ជឿលើព្រះជាម្ចាស់ផ្ទាល់ព្រះអង្គតែមួយអង្គគត់ឬទេ? (ទេ)។ ដោយសារតែអ្នកមិនជឿលើព្រះជាម្ចាស់ផ្ទាល់ព្រះអង្គតែមួយអង្គគត់ តើអ្នកជឿលើនរណា? ប្រសិនបើអ្វីដែលអ្នកជឿមិនមែនជាព្រះជាម្ចាស់ផ្ទាល់ព្រះអង្គតែមួយអង្គគត់ទេ នោះអ្នកអាចជឿលើព្រះចម្លាក់ ឬមនុស្សអស្ចារ្យម្នាក់ ឬក៏ព្រះពោធិ៍សាត់ ឬអ្នកថ្វាយបង្គំព្រះពុទ្ធនៅក្នុងចិត្តរបស់អ្នក។ ជាងនេះទៅទៀត អ្នកអាចជឿលើមនុស្សសាមញ្ញម្នាក់។ សរុបមក ដោយសារទម្រង់នៃជំនឿ និងឥរិយាបថផ្សេងៗគ្នារបស់មនុស្សចំពោះព្រះជាម្ចាស់ នោះពួកគេទុកដាក់ព្រះជាម្ចាស់នៃការយល់ដឹងផ្ទាល់ខ្លួនរបស់ពួកគេនៅក្នុងចិត្តរបស់ពួកគេ បង្កើតការស្រមើស្រមៃលើព្រះជាម្ចាស់ ទុកដាក់ឥរិយាបថ និងការស្រមើស្រមៃរបស់ពួកគេចំពោះព្រះជាម្ចាស់នៅម្ខាងម្នាក់ ជាមួយព្រះជាម្ចាស់ផ្ទាល់ព្រះអង្គតែមួយអង្គគត់។ បន្ទាប់មកពួកគេរក្សាទុកពួកវាដើម្បីឲ្យពួកគេបានឧទ្ទិសដល់។ តើមានន័យដូចម្តេច នៅពេលដែលមនុស្សមានឥរិយាបថមិនសមរម្យបែបនេះចំពោះព្រះជាម្ចាស់? មានន័យថា ពួកគេបានបដិសេធព្រះជាម្ចាស់ផ្ទាល់ព្រះអង្គដ៏ពិត ហើយកំពុងតែថ្វាយបង្គំព្រះក្លែងក្លាយ។ វាចង្អុលបង្ហាញឲ្យឃើញថា ខណៈពេលដែលជឿលើព្រះជាម្ចាស់ ពួកគេបដិសេធ និងទាស់ទទឹងនឹងទ្រង់ ហើយថាពួកគេបដិសេធចំពោះអដ្ថិភាពរបស់ព្រះជាម្ចាស់ដ៏ពិត។ ប្រសិនបើមនុស្សនៅតែប្រកាន់ខ្ជាប់នូវទម្រង់នៃជំនឿបែបនេះ តើពួកគេនឹងប្រឈមផលវិបាកអ្វី? ជាមួយនឹងទម្រង់នៃជំនឿបែបនេះ តើពួកគេនឹងអាចខិតកាន់តែជិតដើម្បីបំពេញតម្រូវការរបស់ព្រះជាម្ចាស់ឬទេ? (ទេ ពួកគេនឹងមិនអាចទេ)។ ផ្ទុយទៅវិញ ដោយសារតែសញ្ញាណ និងការស្រមើស្រមៃរបស់ពួកគេ ពួកគេនឹងវង្វេងកាន់តែឆ្ងាយពីផ្លូវរបស់ព្រះជាម្ចាស់ ដោយសារតែទិសដៅដែលពួកគេស្វែងរក គឺផ្ទុយពីទិសដៅដែលព្រះជាម្ចា់ត្រូវការឲ្យពួកគេដើរ។ តើអ្នករាល់គ្នាធ្លាប់ឮរឿងរ៉ាវនៃ «ការធ្វើដំណើរទៅទិសខាងត្បូងដោយការបររទេះទៅទិសខាងជើង» ដែរឬទេ? នេះអាចគ្រាន់តែជាករណីមួយនៃការធ្វើដំណើរទៅទិសខាងត្បូងដោយការបររទេះទៅទិសខាងជើងប៉ុណ្ណោះ។ ប្រសិនបើមនុស្សជឿលើព្រះជាម្ចាស់តាមរបៀបដ៏គួរឲ្យអស់សំណើចបែបនេះ នោះអ្នកព្យាយាមកាន់តែខ្លាំង អ្នកទៅកាន់តែឆ្ងាយពីព្រះជាម្ចាស់។ ហេតុដូចនេះ ខ្ញុំសូមដាស់តឿនអ្នករាល់គ្នាថា៖ មុនពេលដែលអ្នករាល់គ្នាចាប់ផ្តើមធ្វើដំណើរ អ្នកត្រូវតែមើលឲ្យច្បាស់ថា តើអ្នកពិតជាកំពុងធ្វើដំណើរតាមទិសដៅត្រឹមត្រូវដែរឬទេ។ ចូរផ្តោតលើការខិតខំប្រឹងប្រែងរបស់អ្នក ហើយចូរប្រាកដដើម្បីសួរខ្លួនឯងថា «តើព្រះដែលខ្ញុំជឿ ជាអ្នកត្រួតត្រាលើរបស់សព្វសារពើឬ? តើព្រះដែលខ្ញុំជឿ គ្រាន់តែជាមនុស្សម្នាក់ដែលផ្តល់អាហារខាងវិញ្ញាណដល់ខ្ញុំឬ? តើទ្រង់គ្រាន់តែជាព្រះចម្លាក់របស់ខ្ញុំឬ? តើព្រះដែលខ្ញុំជឿនេះត្រូវការអ្វីពីខ្ញុំ? តើព្រះជាម្ចាស់យល់ស្របគ្រប់យ៉ាងដែលខ្ញុំធ្វើឬទេ? តើសកម្មភាព និងការស្វែងរករបស់ខ្ញុំទាំងអស់ ស្របទៅនឹងការស្វះស្វែងស្គាល់ព្រះជាម្ចាស់ដែរឬទេ? តើសកម្មភាព និងការស្វែងរករបស់ខ្ញុំស្របជាមួយនឹងសេចក្ដីតម្រូវរបស់ទ្រង់ចំពោះខ្ញុំឬទេ? តើផ្លូវដែលខ្ញុំដើរ ត្រូវបានព្រះជាម្ចាស់ទទួលស្គាល់ និងយល់ព្រមដែរឬទេ? តើទ្រង់សព្វព្រះហឫទ័យជាមួយនឹងសេចក្តីជំនឿរបស់ខ្ញុំឬទេ?» អ្នកគួរតែសួរខ្លួនឯងនូវសំណួរទាំងនេះជារឿយៗ និងម្តងហើយម្តងទៀត។ ប្រសិនបើអ្នកមានបំណងចង់ស្វះស្វែងរកចំណេះដឹងអំពីព្រះជាម្ចាស់ នោះអ្នកត្រូវតែមានសតិសម្បជញ្ញៈ និងវត្ថុបំណងដ៏ច្បាស់លាស់ មុនពេលដែលអ្នកអាចទទួលបានជោគជ័យក្នុងការធ្វើឲ្យទ្រង់សព្វព្រះហឫទ័យ។

ដោយសារព្រះអំណត់របស់ទ្រង់ តើអាចទៅរួចទេ ដែលព្រះជាម្ចាស់អាចទទួលយកទាំងមានព្រះពិរោធ នូវឥរិយាបថមិនសមរម្យទាំងនេះ ដែលខ្ញុំទើបតែបាននិយាយ? តើព្រះជាម្ចាស់អាចកោតសរសើរឥរិយាបរបស់មនុស្សទាំងនេះឬទេ? (ទេ)។ តើអ្វីគឺជាសេចក្ដីតម្រូវរបស់ព្រះជាម្ចាស់ចំពោះមនុស្ស និងចំពោះអស់អ្នកដែលដើរតាមទ្រង់? តើអ្នកមានគំនិតច្បាស់លាស់មួយ អំពីប្រភេទនៃឥរិយាបថដែលទ្រង់តម្រូវឲ្យមនុស្សមានឬទេ? នៅត្រង់ចំណុចនេះ ខ្ញុំបាននិយាយច្រើនណាស់។ ខ្ញុំបាននិយាយជាច្រើនលើប្រធានបទស្តីពីព្រះជាម្ចាស់ផ្ទាល់ព្រះអង្គ ក៏ដូចជាអំពីទង្វើរបស់ទ្រង់ ព្រមទាំងកម្មសិទ្ធិ និងលក្ខណៈរបស់ទ្រង់ផងដែរ។ ពេលនេះ តើអ្នករាល់គ្នាដឹងពីអ្វីដែលព្រះជាម្ចាស់ប្រាថ្នាចង់បានពីមនុស្សឬទេ? តើអ្នកដឹងពីអ្វីដែលទ្រង់ចង់បានពីអ្នកឬទេ? ចូរនិយាយមក។ ប្រសិនបើចំណេះដឹងរបស់អ្នករាល់គ្នាដែលបានមកពីបទពិសោធន៍ និងការអនុវត្ត នៅតែខ្វះចន្លោះ ឬនៅតែស្ទាក់ស្ទើរនៅឡើយ នោះអ្នករាល់គ្នាអាចនិយាយអ្វីមួយអំពីចំណេះដឹងរបស់អ្នកអំពីពាក្យទាំងនេះ។ តើអ្នករាល់គ្នាមានចំណេះដឹងសង្ខេបមួយឬទេ? តើព្រះជាម្ចាស់ទាមទារអ្វីពីមនុស្ស? (អំឡុងពេលនៃការជជែកមួយចំនួនទាំងនេះ ព្រះជាម្ចាស់បានចង្អុលបង្ហាញនូវសេចក្ដីតម្រូវ ដែលទាមទារឲ្យយើងស្គាល់ទ្រង់ ស្គាល់នូវទង្វើរបស់ទ្រង់ គឺស្គាល់ថាទ្រង់ជាប្រភពជីវិតនៃរបស់សព្វសារពើ និងធ្វើឲ្យយល់តាមរយៈឋានៈ និងអត្តសញ្ញាណរបស់ទ្រង់)។ ហើយ នៅពេលដែលព្រះជាម្ចាស់តម្រូវឲ្យមនុស្សនោះស្គាល់ទ្រង់ តើអ្វីគឺជាលទ្ធផលចុងក្រោយ? (ពួកគេយល់ថា ព្រះជាម្ចាស់គឺជាព្រះអាទិករ ហើយថាមនុស្សគឺជាភាវៈដែលត្រូវបានបង្កើតមក)។ នៅពេលដែលមនុស្សទទួលបានចំណេះដឹងបែបនេះ តើមានការផ្លាស់ប្តូរអ្វីខ្លះនៅក្នុងឥរិយាបថរបស់ពួកគេចំពោះព្រះជាម្ចាស់ នៅក្នុងការបំពេញភារកិច្ចរបស់ពួកគេ ឬនៅក្នុងនិស្ស័យជីវិតរបស់ពួកគេ? តើអ្នករាល់គ្នាធ្លាប់គិតអំពីរឿងនេះឬទេ? តើអាចនិយាយបានទេថា តាមរយៈការស្គាល់ព្រះជាម្ចាស់ និងយល់ដឹងពីទ្រង់ ពួកគេក្លាយជាមនុស្សល្អនោះ? (ជំនឿលើព្រះជាម្ចាស់ មិនពាក់ព័ន្ធនឹងការស្វះស្វែងឲ្យក្លាយជាមនុស្សល្អនោះទេ។ ផ្ទុយទៅវិញ គឺជាការស្វះស្វែងរកការក្លាយជាសត្តនិកររបស់ព្រះជាម្ចាស់ ដែលត្រូវតាមបទដ្ឋាន និងក្លាយជាមនុស្សដ៏ស្មោះត្រង់ម្នាក់)។ តើមានអ្វីផ្សេងទៀតទេ? (បន្ទាប់ពីស្គាល់យ៉ាងពិតប្រាកដ និងយ៉ាងត្រឹមត្រូវអំពីព្រះជាម្ចាស់ យើងអាចប្រព្រឹត្តចំពោះទ្រង់ដូចជាព្រះជាម្ចាស់។ យើងដឹងថា ព្រះជាម្ចាស់តែងតែជាព្រះគ្រប់ពេលវេលា យើងដឹងថាយើងគឺជាភាវៈដែលត្រូវបានបង្កើតមក យើងដឹងថាយើងគួរតែថ្វាយបង្គំព្រះជាម្ចាស់ ហើយយើងដឹងថាយើងគួរតែស្នាក់នៅក្នុងទីកន្លែងដ៏សមរម្យរបស់ពួកយើង)។ ល្អណាស់! ចូរយើងស្ដាប់ពីអ្នកដទៃទៀត។ (យើងស្គាល់ព្រះជាម្ចាស់ ហើយទីបំផុតយើងអាចក្លាយជាមនុស្សដែលថ្វាយខ្លួនយ៉ាងពិតប្រាកដដល់ព្រះជាម្ចាស់ គោរពព្រះជាម្ចាស់ ហើយគេចចេញពីអំពើអាក្រក់)។ នោះគឺត្រឹមត្រូវណាស់!

៣. ឥរិយាបថដែលព្រះជាម្ចាស់តម្រូវឲ្យមនុស្សជាតិមានចំពោះទ្រង់

តាមពិត ព្រះជាម្ចាស់មិនទាមទារខ្លាំងណាស់ណាពីមនុស្សជាតិនោះទេ ឬយ៉ាងហោចណាស់ ទ្រង់មិនទាមទារដូចដែលមនុស្សស្រមៃគិតនោះដែរ។ ប្រសិនបើព្រះជាម្ចាស់មិនបានបញ្ចេញព្រះបន្ទូលណាមួយ ហើយប្រសិនបើទ្រង់មិនបានបង្ហាញនិស្ស័យ ឬទង្វើណាមួយរបស់ទ្រង់ នោះការស្គាល់ព្រះជាម្ចាស់អាចមានការលំបាកយ៉ាងខ្លាំងសម្រាប់អ្នករាល់គ្នា ដោយសារមនុស្សត្រូវតែសន្និដ្ឋានពីបំណងព្រះហឫទ័យរបស់ទ្រង់។ នេះអាចជារឿងដែលលំបាក។ ទោះបីជាយ៉ាងណាក៏ដោយ នៅក្នុងដំណាក់កាលចុងក្រោយនៃកិច្ចការរបស់ទ្រង់ ព្រះជាម្ចាស់បានមានបន្ទូលជាច្រើន ទ្រង់បានធ្វើកិច្ចការជាច្រើន ហើយទ្រង់បានបង្កើតសេចក្ដីតម្រូវជាច្រើនសម្រាប់មនុស្ស។ នៅក្នុងព្រះបន្ទូលរបស់ទ្រង់ និងនៅក្នុងកិច្ចការជាច្រើនរបស់ទ្រង់ ទ្រង់បានជូនដំណឹងដល់មនុស្សអំពីអ្វីដែលទ្រង់សព្វព្រះទ័យ អំពីអ្វីដែលទ្រង់ស្អប់ និងអំពីប្រភេទមនុស្សដែលពួកគេគួរក្លាយខ្លួនទៅជា។ បន្ទាប់ពីយល់អំពីចំណុចទាំងនេះ មនុស្សគួរតែមាននិយមន័យត្រឹមត្រូវមួយនៅក្នុងចិត្តរបស់ពួកគេ អំពីសេចក្ដីតម្រូវរបស់ព្រះជាម្ចាស់ ដោយសារតែពួកគេមិនជឿលើទ្រង់ដោយស្រពេចស្រពិល និងឈប់ជឿព្រះជាម្ចាស់ដែលស្រពេចស្រពិល ឬពួកគេមានសេចក្តីជំនឿលើព្រះជាម្ចាស់ទាំងភាពស្រពេចស្រពិល ឬទាំងភាពទទេតទៅទៅទៀតហើយ។ ផ្ទុយទៅវិញ ពួកគេអាចស្តាប់ឮព្រះសូរសៀងរបស់ទ្រង់ យល់ពីបទដ្ឋាននៃសេចក្ដីតម្រូវរបស់ទ្រង់ និងទទួលបានពួកវា ហើយព្រះជាម្ចាស់ប្រើប្រាស់ភាសារបស់មនុស្សដើម្បីប្រាប់ពួកគេទាំងអស់ថា ពួកគេគួរតែស្គាល់ និងយល់។ សព្វថ្ងៃនេះ ប្រសិនបើមនុស្សនៅតែមិនស្គាល់អ្វីជាព្រះជាម្ចាស់ និងអ្វីដែលទ្រង់ត្រូវការពីពួកគេ ប្រសិនបើពួកគេមិនស្គាល់ពីមូលហេតុដែលមនុស្សម្នាក់គួរតែជឿលើព្រះជាម្ចាស់ និងមិនស្គាល់ពីវិធីដើម្បីជឿទ្រង់ ឬប្រព្រឹត្តចំពោះទ្រង់នោះទេ នោះមានបញ្ហាហើយ។ អម្បាញ់មិញ អ្នករាល់គ្នាម្នាក់ៗបាននិយាយពីចំណុចជាក់លាក់មួយ។ អ្នករាល់គ្នាដឹងរឿងរ៉ាវមួយចំនួន មិនថារឿងរ៉ាវទាំងនេះជាក់លាក់ ឬទូទៅនោះទេ។ ទោះបីជាយ៉ាងណាក៏ដោយ ខ្ញុំចង់ប្រាប់អ្នករាល់គ្នាពីសេចក្ដីតម្រូវដ៏ជាក់លាក់ ពេញលេញ និងត្រឹមត្រូវ ដែលព្រះជាម្ចាស់មានចំពោះមនុស្សជាតិ។ សេចក្ដីតម្រូវទាំងនេះមានត្រឹមតែពីរបីពាក្យប៉ុណ្ណោះ ហើយសាមញ្ញណាស់។ អ្នករាល់គ្នាអាចដឹងអំពីសេចក្ដីតម្រូវទាំងនេះរួចហើយ។ សេចក្ដីតម្រូវដ៏ត្រឹមត្រូវរបស់ព្រះជាម្ចាស់ចំពោះមនុស្សជាតិ និងអស់អ្នកដែលដើរតាមទ្រង់មានដូចខាងក្រោម។ ទ្រង់ត្រូវការចំណុចប្រាំយ៉ាងពីអស់អ្នកដែលដើរតាមទ្រង់៖ ជំនឿពិត ការដើរតាមដោយស្មោះស្ម័គ្រ ការថ្វាយខ្លួនទាំងស្រុង ចំណេះដឹងដ៏ពិត និងការគោរពដ៏អស់ពីចិត្ត។

នៅក្នុងសេចក្ដីតម្រូវប្រាំយ៉ាងទាំងនេះ ព្រះជាម្ចាស់តម្រូវឲ្យមនុស្សឈប់សួរទ្រង់ ឬដើរតាមទ្រង់ដោយប្រើប្រាស់ការស្រមើស្រមៃ ឬការយល់ឃើញបែបអរូបី ឬស្រពេចស្រពិលតទៅទៀតហើយ។ ពួកគេមិនត្រូវតែដើរតាមព្រះជាម្ចាស់ ដោយផ្អែកលើការស្រមើស្រមៃ ឬសញ្ញាណណាមួយឡើយ។ ទ្រង់តម្រូវថា ម្នាក់ៗក្នុងចំណោមអស់អ្នកដែលដើរតាមទ្រង់ធ្វើបែបនេះដោយស្មោះស្ម័គ្រ មិនមែនស្ទាក់ស្ទើរចិត្ត ឬគ្មានការប្តេជ្ញាចិត្តនោះទេ។ នៅពេលដែលព្រះជាម្ចាស់បង្កើតតម្រូវការសម្រាប់អ្នក ល្បងលអ្នក ជំនុំជម្រះអ្នក ដោះស្រាយជាមួយអ្នក និងលួសកាត់អ្នក ឬដាក់វិន័យ និងវាយដំអ្នក អ្នកគួរតែថ្វាយខ្លួនទៅទ្រង់យ៉ាងដាច់ខាត។ អ្នកមិនគួរសួរអំពីមូលហេតុ ឬដាក់លក្ខខណ្ឌ ហើយជាងនេះទៀត អ្នកមិនគួរនិយាយពីមូលហេតុនោះទេ។ ការគោរពរបស់អ្នកត្រូវតែដាច់ខាត។ ចំណេះដឹងអំពីព្រះជាម្ចាស់គឺជាចំណុចដែលមនុស្សភាគច្រើនខ្វះខាត។ ពួកគេតែងតែយកពាក្យភាសិត សម្លេង និងពាក្យសម្តីដែលមិនទាក់ទងនឹងទ្រង់ មកដាក់លើទ្រង់ ដោយជឿថា ពាក្យសម្តីទាំងនេះគឺជានិយមន័យដ៏ត្រឹមត្រូវនៃចំណេះដឹងអំពីព្រះជាម្ចាស់។ ពួកគេដឹងតិចណាស់ថា ពាក្យភាសិតទាំងនេះ ដែលចេញពីការស្រមើស្រមៃរបស់មនុស្ស ចេញពីហេតុផលផ្ទាល់ខ្លួរបស់ពួកគេ និងចេញពីចំណេះដឹងផ្ទាល់ខ្លួនរបស់ពួកគេ មិនមានទំនាក់ទំនងបន្តិចសោះទៅនឹងខ្លឹមសាររបស់ព្រះជាម្ចាស់។ ដូច្នេះ ខ្ញុំចង់ប្រាប់អ្នករាល់គ្នាថា នៅពេលដែលនិយាយអំពីចំណេះដឹងអំពីព្រះជាម្ចាស់ ទ្រង់មិនគ្រាន់តែតម្រូវឲ្យអ្នកទទួលស្គាល់ទ្រង់ និងទទួលស្គាល់ព្រះបន្ទូលរបស់ទ្រង់តែប៉ុណ្ណោះនោះទេ ប៉ុន្តែទ្រង់តម្រូវថា ចំណេះដឹងរបស់អ្នកអំពីព្រះជាម្ចាស់ ត្រូវតែត្រឹមត្រូវថែមទៀតផង។ ទោះបីជាអ្នកអាចគ្រាន់តែនិយាយមួយឃ្លា ឬអ្នកគ្រាន់តែដឹងតែបន្តិច នោះចំណេះដឹងដ៏តិចតួចនេះគឺត្រឹមត្រូវ ហើយពិតផង ហើយអាចប្រៀបធៀបជាមួយខ្លឹមសារនៃព្រះជាម្ចាស់ផ្ទាល់ព្រះអង្គ។ នេះដោយសារតែព្រះជាម្ចាស់ស្អប់បំផុតចំពោះការសរសើរតម្កើង ឬការកោតសរសើរទ្រង់ណាមួយដែលមិនពិត ឬដែលគ្មានការពិចារណា។ ជាងនោះទៅទៀត ទ្រង់ស្អប់នៅពេលដែលមនុស្សប្រព្រឹត្តចំពោះទ្រង់ដូចជាខ្យល់។ ទ្រង់ស្អប់ អំឡុងពេលពិភាក្សាប្រធានបទស្តីពីព្រះជាម្ចាស់ មនុស្សនិយាយដោយមិនគិតពីការពិត និយាយតាមតែចិត្តនឹកឃើញដោយពុំមានភាពស្ទាក់ស្ទើរ និយាយអ្វីក៏ដោយដែលពួកគេគិតថាសមរម្យ។ ជាងនេះទៅទៀត ទ្រង់ស្អប់អស់អ្នកដែលជឿថា ពួកគេស្គាល់ព្រះជាម្ចាស់ ហើយមានអំនួតចំពោះចំណេះដឹងរបស់ពួកគេអំពីព្រះជាម្ចាស់ ដោយពិភាក្សាប្រធានបទដែលទាក់ទងនឹងទ្រង់ ដោយគ្មានការកម្រិតខ្លួនឯង និងការរក្សាទុកខ្លះៗនោះទេ។ ចំណុចចុងក្រោយនៃតម្រូវការទាំងប្រាំដែលបានលើកឡើងខាងលើ គឺការគោរពដោយអស់ពីចិត្ត៖ នេះគឺជាសេចក្ដីតម្រូវចុងក្រោយរបស់ព្រះជាម្ចាស់ សម្រាប់អស់អ្នកដែលដើរតាមទ្រង់។ នៅពេលដែលមនុស្សម្នាក់មានចំណេះដឹងពិត និងត្រឹមត្រូវអំពីព្រះជាម្ចាស់ នោះពួកគេអាចគោរពព្រះជាម្ចាស់យ៉ាងពិតប្រាកដ ហើយគេចចេញពីអំពើអាក្រក់។ ការគោរពនេះ ចេញមកពីជម្រៅចិត្តរបស់ពួកគេ។ ការគោរពនេះ ត្រូវបានថ្វាយដោយស្ម័គ្រពីចិត្ត ហើយមិនមែនដោយសារការដាក់សម្ពាធពីព្រះជាម្ចាស់នោះទេ។ ព្រះជាម្ចាស់មិនតម្រូវឲ្យអ្នកថ្វាយនូវអំណោយនៃឥរិយាបថ ការប្រព្រឹត្ដិ ឬអាកប្បកិរិយាដ៏ល្អណាមួយដល់ទ្រង់ឡើយ។ ផ្ទុយទៅវិញ ទ្រង់តម្រូវឲ្យអ្នកគោរព និងកោតខ្លាចទ្រង់នៅក្នុងជម្រៅចិត្តរបស់អ្នក។ ការគោរពបែបនេះសម្រេចបាន ដោយសារលទ្ធផលនៃផ្លាស់ប្តូរនៅក្នុងនិស្ស័យជីវិតរបស់អ្នក ដោយសារលទ្ធផលនៃការទទួលបានចំណេះដឹងអំពីព្រះជាម្ចាស់ និងការយល់ដឹងនៃទង្វើរបស់ព្រះជាម្ចាស់ ដោយសារលទ្ធផលនៃការយល់ពីខ្លឹមសាររបស់ព្រះជាម្ចាស់ និងការទទួលស្គាល់របស់អ្នកចំពោះការពិតដែលថា អ្នកគឺជាម្នាក់ក្នុងចំណោមសត្តនិកររបស់ព្រះជាម្ចាស់។ ដូច្នេះហើយ គោលបំណងរបស់ខ្ញុំក្នុងការប្រើពាក្យ «ដោយចេញពីដួងចិត្ត» ដើម្បីផ្តល់និយមន័យអំពីការគោរពនៅទីនេះ គឺដើម្បីឲ្យមនុស្សយល់ថា ការគោរពរបស់ពួកគេចំពោះព្រះជាម្ចាស់ គួរតែចេញពីដួងចិត្តរបស់ពួកគេ។

ពេលនេះ ចូរពិចារណាអំពីសេចក្ដីតម្រូវទាំងប្រាំនោះ៖ តើក្នុងចំណោមអ្នករាល់គ្នា មាននរណាអាចសម្រេចបានសេចក្ដីតម្រូវបីដំបូងឬទេ? តាមរយៈសំណួរនេះ ខ្ញុំចង់សំដៅទៅលើជំនឿពិត ការដើរតាមដោយស្មោះស្ម័គ្រ និងការថ្វាយខ្លួនដាច់ខាត។ តើក្នុងចំណោមអ្នករាល់គ្នាមាននរណាមានសមត្ថភាពអំពីចំណុចទាំងនេះទេ? ខ្ញុំដឹងថា ប្រសិនបើខ្ញុំបាននិយាយតម្រូវការទាំងប្រាំ នោះមិនបាច់ឆ្ងល់ទេ គឺគ្មាននរណាម្នាក់ក្នុងចំណោមអ្នករាល់គ្នាអាចសម្រេចបានទាំងអស់នោះទេ ប៉ុន្តែខ្ញុំបានបន្ថយចំនួនមកត្រឹមតែបីទេ។ ចូរគិតអំពីថាតើអ្នករាល់គ្នាសម្រេចបានសេចក្ដីតម្រូវទាំងនេះ ឬអត់? តើ «ជំនឿពិត» ងាយស្រួលក្នុងការសម្រេចបានមែនទេ? (ទេ មិនងាយស្រួលទេ)។ វាមិនមែនងាយស្រួលនោះទេ ដោយសារតែមនុស្សតែងតែមានចម្ងល់អំពីព្រះជាម្ចាស់។ ចុះ «ការដើរតាមដោយស្មោះស្ម័គ្រ» វិញ យ៉ាងម៉េចដែរ? តើពាក្យ «ដោយស្មោះស្ម័គ្រ» នេះ សំដៅទៅលើអ្វី? (មិនមែនស្ទាក់ស្ទើរ ប៉ុន្តែអស់ពីចិត្ត)។ មិនស្ទាក់ស្ទើរ ប៉ុន្តែអស់ពីចិត្ត។ អ្នកឆ្លើយត្រូវចំចំណុចតែម្តង! ដូច្នេះ តើអ្នករាល់គ្នាអាចសម្រេចបាននូវសេចក្ដីតម្រូវនេះទេ? ចុះចំណែក «ការថ្វាយខ្លួនយ៉ាងពេញលេញ» វិញ តើអ្នកបានទទួលឬទេ? (ទេ)។ អ្នកក៏មិនបានទទួលសេចក្ដីតម្រូវនោះដែរ។ អ្នកមិនស្តាប់បង្គាប់ និងបានបះបោរជារឿយៗ។ អ្នកតែងតែមិនស្តាប់ មិនចង់ស្តាប់បង្គាប់ ឬមិនចង់ឮ។ ទាំងនេះគឺជាសេចក្ដីតម្រូវសំខាន់បំផុតទាំងបី ដែលមនុស្សត្រូវមាន បន្ទាប់ពីទទួលបានការចូលទៅក្នុងជីវិត ប៉ុន្តែអ្នករាល់គ្នាមិនទាន់សម្រេចបានពួកវានោះទេ។ ដូច្នេះ នៅពេលនេះ តើអ្នករាល់គ្នាមានសក្តានុពលដ៏អស្ចារ្យឬទេ? ថ្ងៃនេះ ដោយបានឮខ្ញុំនិយាយពាក្យទាំងនេះ តើអ្នករាល់គ្នាមានអារម្មណ៍ចង់ដឹងឬទេ (ចង់ដឹង)។ ត្រឹមត្រូវហើយ ដែលអ្នកគួរតែមានអារម្មណ៍ចង់ដឹងចង់យល់។ ចូរកុំព្យាយាមជៀសវាងពីការចង់ដឹងចង់យល់អី។ ខ្ញុំមានអារម្មណ៍ចង់ដឹងចង់យល់ជំនួសអ្នករាល់គ្នា។ ខ្ញុំនឹងមិននិយាយអំពីតម្រូវការពីរផ្សេងទៀតនោះទេ។ គ្មានអ្វីដែលត្រូវសង្ស័យនោះទេដែលថា គ្មាននរណាម្នាក់នៅទីនេះអាចសម្រេចបានពួកវានោះទេ។ អ្នករាល់គ្នាចង់ដឹងចង់យល់។ ដូច្នេះ តើអ្នករាល់គ្នាបានកំណត់វត្ថុបំណងរបស់អ្នករាល់គ្នាហើយឬនៅ? តើអ្នកគួរតែស្វែងរក និងលះបង់ការខិតខំប្រឹងប្រែងរបស់អ្នកតារយៈវត្ថុបំណងអ្វី និងតាមទិសដៅអ្វី? តើអ្នកមានវត្ថុបំណងមួយឬទេ? ខ្ញុំសូមនិយាយដោយសាមញ្ញថា៖ នៅពេលដែលអ្នករាល់គ្នាសម្រេចបានសេចក្ដីតម្រូវទាំងប្រាំនេះ អ្នកនឹងបានធ្វើឲ្យព្រះជាម្ចាស់សព្វព្រះហឫទ័យ។ សេចក្ដីតម្រូវនីមួយៗ គឺជាសូចនករមួយ ក៏ដូចជាវត្ថុបំណងចុងក្រោយមួយ គឺជាសូចនាករនៃការដឹងក្តីអំពីការចូលទៅក្នុងជីវិតរបស់មនុស្សម្នាក់។ ទោះបីជាខ្ញុំគ្រាន់តែជ្រើសរើសសេចក្ដីតម្រូវមួយក្នុងចំណោមសេចក្ដីតម្រូវទាំងអស់នេះមកនិយាយឲ្យលម្អិត ហើយតម្រូវឲ្យអ្នករាល់គ្នាបំពេញតាម ក៏វាមិនមានភាពងាយស្រួលក្នុងការសម្រេចបានរួចទៅហើយ។ អ្នកត្រូវតែអត់ធ្មត់ក្នុងភាពលំបាកកម្រិតជាក់លាក់ណាមួយ ហើយដាក់ការខិតខំប្រឹងប្រែងក្នុងចំនួនជាក់លាក់ណាមួយ។ តើអ្នករាល់គ្នាគួរមានចិត្តគំនិតប្រភេទណា? វាគួរតែដូចគ្នាទៅនឹងចិត្តរបស់អ្នកជំងឺមហារីកម្នាក់ ដែលទន្ទឹងរង់ចាំទៅកាន់ទីកន្លែងវះកាត់អ៊ីចឹងដែរ។ ហេតុអ្វីបានជាខ្ញុំនិយាយបែបនេះ? ប្រសិនបើអ្នកចង់ជឿលើព្រះជាម្ចាស់ ហើយប្រសិនបើអ្នកចង់ទទួលព្រះជាម្ចាស់ និងទទួលការសព្វព្រះហឫទ័យរបស់ទ្រង់ នោះលុះត្រាតែអ្នកអត់ធ្មត់ចំពោះការឈឺចាប់ក្នុងកម្រិតជាក់លាក់ណាមួយ ហើយដាក់ការខិតខំប្រឹងប្រែងក្នុងចំនួនជាក់លាក់ណាមួយ ទើបអ្នកនឹងអាចទទួលរបស់ទាំងអស់នេះបាន។ អ្នករាល់គ្នាបានឮការអធិប្បាយព្រះបន្ទូលជាច្រើន ប៉ុន្តែបើគ្រាន់តែឮមិនមែនមានន័យថា ការអធិប្បាយព្រះបន្ទូលនេះគឺជារបស់អ្នកនោះទេ។ អ្នកត្រូវតែចាប់យក និងប្រែក្លាយវាទៅជាអ្វីមួយដែលជាកម្មសិទ្ធិរបស់អ្នក។ អ្នកត្រូវតែបញ្ជ្រាបវាទៅក្នុងជីវិតរបស់អ្នក ហើយនាំយកវាចូលទៅក្នុងអដ្ថិភាព របស់អ្នក ដោយអនុញ្ញាតឲ្យព្រះបន្ទូល និងសេចក្ដីអធិប្បាយព្រះបន្ទូលទាំងនេះនាំផ្លូវដែលអ្នករស់នៅ ហើយនាំយកគុណតម្លៃផ្នែក អត្ថិភាព និងអត្ថន័យដល់ជីវិតរបស់អ្នក។ នៅពេលដែលរឿងរ៉ាវទាំងនេះកើតឡើង នោះការស្តាប់ឮពាក្យសម្តីទាំងនេះរបស់អ្នកនឹងមានតម្លៃ។ ប្រសិនបើពាក្យសម្តីដែលខ្ញុំនិយាយ មិននាំមកនូវការផ្លាស់ប្តូរនៅក្នុងជីវិតរបស់អ្នក ឬបន្ថែមគុណតម្លៃទៅក្នុងវត្តមានរបស់អ្នកនោះទេ នោះការស្តាប់របស់អ្នកគឺគ្មានន័យអ្វីនោះទេ។ អ្នករាល់គ្នាយល់ពីអ្វីដែលខ្ញុំនិយាយនេះ ត្រូវទេ? ដោយបានយល់ពីវារួចហើយ នោះអ្វីដែលកើតឡើងបន្ទាប់គឺអាស្រ័យលើអ្នករាល់គ្នា។ អ្នករាល់គ្នាត្រូវតែធ្វើការ! អ្នករាល់គ្នាត្រូវតែយកចិត្តទុកដាក់ចំពោះអ្វីៗគ្រប់យ៉ាង! មិនត្រូវវង្វេងវង្វាន់នោះទេ! ពេលវេលាកំពុងតែដើរទៅមុខ! ភាគច្រើនក្នុងចំណោមអ្នករាល់គ្នា បានជឿលើព្រះជាម្ចាស់ជាងមួយទសវត្សរ៍មកហើយ។ ចូរក្រឡេកមើលពេលវេលាដែលកន្លងផុតទៅ ក្នុងអំឡុងពេលដប់ឆ្នាំកន្លងមកនេះ៖ តើអ្នករាល់គ្នាទទួលបានប៉ុន្មាន? ហើយតើមានប៉ុន្មានទសវត្សរ៍ទៀត ដែលអ្នកនៅសល់ដើម្បីរស់នៅក្នុងជាតិនេះ? អ្នកមិនមានពេលវេលាយូរទេ។ ចូរបំភ្លេចអំពី ថាតើកិច្ចការរបស់ព្រះជាម្ចាស់រង់ចាំអ្នក ថាតើទ្រង់បានបន្សល់ទុកឱកាសមួយដល់អ្នក ឬថាតើទ្រង់នឹងធ្វើកិច្ចការដូចគ្នាម្តងទៀតនោះចោលទៅ។ ចូរកុំនិយាយពាក្យទាំងនេះ។ តើអ្នកអាចប្តូរមាគ៌ាជីវិតដប់ឆ្នាំកន្លងមករបស់អ្នកបានឬទេ? ថ្ងៃនីមួយៗដែលកន្លងផុតទៅ រាល់ជំហានដែលអ្នកដើរ គឺអ្នកមានពេលវេលាកាន់តែតិចទៅៗ។ ពេលវេលាមិនរង់ចាំនរណាម្នាក់នោះទេ! អ្នកនឹងទទួលបានពីសេចក្តីជំនឿលើព្រះជាម្ចាស់ ប្រសិនបើអ្នកស្វែងរកសេចក្តីជំនឿជាវត្ថុដ៏អស្ចារ្យបំផុតនៅក្នុងជីវិតរបស់អ្នកប៉ុណ្ណោះ ជារបស់ដែលមានសារៈសំខាន់ជាងសូម្បីតែម្ហូបអាហារ សម្លៀកបំពាក់ ឬអ្វីផ្សេងទៀត! ប្រសិនបើអ្នកគ្រាន់តែជឿនៅពេលដែលអ្នកមានពេលវេលា ហើយមិនអាចឧទ្ទិសការយកចិត្តទុកដាក់ទាំងស្រុងរបស់អ្នកក្នុងសេចក្តីជំនឿរបស់អ្នកនោះទេ ហើយប្រសិនបើអ្នកតែងតែវក់វីដោយសារភាពភាន់ច្រឡំនោះទេ នោះអ្នកនឹងមិនទទួលបានអ្វីសោះ។ អ្នករាល់គ្នាយល់អំពីអ្វីដែលខ្ញុំនិយាយនេះ ត្រូវទេ? ថ្ងៃនេះ យើងនឹងបញ្ចប់នៅត្រឹមនេះ។ ជួបគ្នានៅពេលក្រោយ! (សូមអរព្រះគុណព្រះជាម្ចាស់!)

ថ្ងៃទី ១៥ ខែកុម្ភៈ ឆ្នាំ២០១៤

ខាង​ដើម៖ ព្រះជាម្ចាស់ផ្ទាល់ព្រះអង្គ គឺជាព្រះតែមួយអង្គគត់ IX

បន្ទាប់៖ សេចក្តីបញ្ចប់

តើយើងគួរអធិស្ឋានយ៉ាងដូចម្ដេច ដើម្បីឲ្យព្រះជាម្ចាស់ទ្រង់សណ្ដាប់? សូមទាក់ទងមកកាន់យើងខ្ញុំ ដើម្បីស្វែងរកដំណោះស្រាយ។

ខ្លឹមសារ​ពាក់ព័ន្ធ

អំពីបទពិសោធន៍

តាមរយៈបទពិសោធន៍របស់ពេត្រុស គាត់បានឆ្លងកាត់ ការល្បងលរាប់រយដងមកហើយ។ បើទោះបីជាមនុស្សសព្វថ្ងៃ នេះដឹងអំពីពាក្យថា «ការល្បងល» ក៏ពួកគេនៅតែយល់ច្រឡំ...

អ្នកគួរតែស្ដាប់បង្គាប់ព្រះជាម្ចាស់ នៅក្នុងជំនឿដែលអ្នកជឿដល់ទ្រង់

ហេតុអ្វីបានជាអ្នកជឿលើព្រះជាម្ចាស់? មនុស្សភាគច្រើនត្រូវស្រឡាំង កាំង ដោយសារតែសំណួរនេះ។ ពួកគេតែងតែមានទស្សនៈពីរផ្ទុយគ្នាស្រឡះអំពីព្រះដ៏សកម្ម...

តើអ្នកជឿគួរប្រកាន់យកទស្សនៈអ្វី

តើមនុស្សបានទទួលអ្វីចាប់តាំងពីពួកគេចាប់ផ្តើមជឿលើព្រះជាម្ចាស់ជាលើកដំបូង? តើអ្នកបានដឹងអ្វីខ្លះពីព្រះជាម្ចាស់? ដោយសារជំនឿរបស់អ្នកលើព្រះជាម្ចាស់...

ការកំណត់

  • អត្ថបទ
  • ប្រធានបទ

ពណ៌​ដិតច្បាស់

ប្រធានបទ

ប្រភេទ​អក្សរ

ទំហំ​អក្សរ

ចម្លោះ​បន្ទាត់

ចម្លោះ​បន្ទាត់

ប្រវែងទទឹង​ទំព័រ

មាតិកា

ស្វែងរក

  • ស្វែង​រក​អត្ថបទ​នេះ
  • ស្វែង​រក​សៀវភៅ​នេះ